شفقنا افغانستان – امروز بیست و هفتمین سالروز قتل عام شیعیان هزاره در شهر مزار شریف در شمال افغانستان است؛ روزی که «یکی از سیاه ترین روزهای تاریخ» قلمداد می شود.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان – در ۱۷ اسد سال ۱۳۷۷ خورشیدی گروه طالبان پس از تسلط بر شهر مزار شریف، اقدام به «قتل عام» شیعیان هزاره در این شهر کردند.
بر اساس گزارشی که دیده بان حقوق بشر در ۱۰ نوامبر سال ۱۹۹۸ میلادی از این فاجعه منتشر کرده است طالبان در جستجوی خانه به خانه «صدها مرد و کودک هزاره را به قتل رساندند.»
بر اساس گزارش های منتشر شده، طالبان به مدت سه روز به «قتل عام» ساکنان غیرنظامی شهر مزار شریف که عمدتا شیعیان هزاره بودند، مشغول بودند.
شاهدان عینی می گویند که طالبان در روز اول ورود به شهر مزار شریف، صدها غیرنظامی هزاره را دستگیر و تیرباران کردند.
بر اساس مشاهدات شاهدان عینی این ماجرا، کشتار غیرنظامیان توسط طالبان به حدی وسیع بود که در خیابان ها جنازه روی جنازه افتاده و گاری ها تا چندین روز جنازه ها را به خارج از این شهر انتقال می دادند.
در این گزارش آمده است که ملا نیازی، از فرماندهان ارشد طالبان در یک سخنرانی گفت که شیعیان هزاره «مسلمان نیستند و کافر هستند» و فتوای کشتار هزاره ها را صادر کرد.
پروژه عدالت افغانستان گزارش داده است که طالبان در آن روزها در شهر مزار شریف دست کم ۲۰۰۰ هزار غیرنظامی قتل عام کرده اند.
«عدم تأمین عدالت در حق قربانیان»
با وجود گذشت بیست و سال از قتلعام هزارهها در شهر مزارشریف، هنوز عدالت در حق قربانیان تأمین نشده و رهبران طالبان در پیشگاه قانون و محاکم بینالمللی در ارتباط به این جنایت، پاسخگو نشدهاند.
شورای عالی مقاومت ملی برای نجات افغانستان در اعلامیهی که به این مناسبت امروز منتشر کرده، نوشته است: «۱۷ اسد، روزی سیاه در تقویم عدالت و انسانیت و لکه پاکناشدنی از یکی از هولناکترین جنایتهای ضدبشری در تاریخ معاصر افغانستان است. در این روز، شهر مزارشریف شاهد یورش سازمانیافته و وحشیانهٔ گروه مستبد طالبان بود؛ حملهای که نهتنها پایان نداشت، بلکه در طول سه روز متوالی با قساوتی مثالزدنی ادامه یافت.»
این شورا افزوده است: «طی این جنایت بیرحمانه، بین هشت تا دوازده هزار تن از باشندگان بیدفاع شهر، بهشمول زنان، کودکان و سالخوردگان، بهصورت سیستماتیک قتلعام شدند؛ آماری که توسط نهادهای معتبر بینالمللی و سازمانهای حقوق بشری مستند و ثبت شده است. اجساد قربانیان، در کوچهها، مساجد، مکاتب و حتی شفاخانهها بصورت وحشیانه مثله شدند و ساکنان شهر در آتش یک نسلکشی آشکار سوختند.»
شورای مقاومت ملی برای نجات افغانستان گفته است: «با ادای احترام به روان پاک تمامی شهدا و با همدردی عمیق با خانوادههای داغدیده، بر مسئولیت تاریخی و حقوقی جامعه جهانی در مستندسازی، شناسایی عاملان و تأمین عدالت برای قربانیان تأکید میورزد.»
این شورا افزوده است: «ما از نهادهای بینالمللی، دادگاههای ذیصلاح و وجدانهای بیدار جهانی میخواهیم تا صدای این قربانیان خاموشمانده را بشنوند و اجازه ندهند تاریخ با فراموشیِ جنایت، بار دیگر تکرار شود. یاد و خاطره شهیدان ۱۷ اسد از دل تاریخ پاک نخواهد شد. آن خونهای ریختهشده هنوز فریاد عدالت سر میدهند.»
جریانهای سیاسی و مدنی دیگر افغانستان نیز بر محاکمه و مجازات عاملان این جنایات و تامین عدالت در حق قربانیان تأکید کردهاند.
«تداوم نسلکشی هزارهها»
بیستوهفتمین سالگرد قتلعام هزارهها در شهر مزارشریف در حالی فرا رسیده است که پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان نسلکشی هزارهها و سیاست حذف آنان از سوی این گروه همچنان مثل دور قبلی حاکمیت شان، ادامه یافته است.
طالبان در چهار سال اخیر بارها به مناطق هزارهنشین افغانستان از جمله ولسوالی بلخاب ولایت سرپل و شماری از مناطق دایکندی لشکرکشی و زنان، کهنسالان، کودکان و غیرنظامیان هزاره را تیرباران و قتلعام کردهاند.
علاوه بر این، گروههای تروریستی که در سایه حاکمیت طالبان در افغانستان پناه گرفتهاند، نیز بارها به دستور و حمایت این گروه بر مراکز آموزشی، مساجد، حسینیهها و ورزشگاهها در مناطق هزارهنشین حملات انتحاری انجام دادهاند و صدها غیرنظامی هزاره از جمله کودکان، دختران نوجوان و دانشآموزان را کشتهاند.
در حاکمیت دوم طالبان، همچنین سیاست کوچ اجباری و غصب زمین هزارهها توسط این گروه و بر اساس دستور محاکم این گروه، از سر گرفته شده است.
در تازهترین مورد ۲۵ خانواده هزاره از روستای «رشک» در ولسوالی پنجاب بامیان به دستور عبدالله سرحدی، والی طالبان در بامیان و بر بر اساس فیصله «کمیسیون حل منازعات کوچی و دهنشین» این گروه، کوچ داده شدند و خانههای شان به کوچیها واگذار شد.
این سیاست در بخشهای مختلف دیگر افغانستان از جمله دایکندی، بهسود، غزنی، دایمیرداد، ارزگان و سایر مناطق هزارهنشین نیز جریان داشته است.
حاکمان طالبان تحت تعقیب محکمه کیفری بینالمللی قرار دارند و دستور بازداشت آنان صادر شده است، همچنان مشغول جنایت علیه هزارهها هستند و همه روزه دستوراتی برای قتلعام، غصب زمین و کوچ اجباری هزارهها صادر میکنند.
این سیاستها با محکومیت گسترده بینالمللی مواجه شده است و فعالان هزاره و نهادهای حقوقبشری جهان بارها خواستار مجازات مقامهای طالبان به دلیل ارتکاب این جنایتها شدهاند.
هزارههای افغانستان علاوه بر اینکه خواستار مجازات عاملان این جنایتها هستند، خواستار طرح یک مکانیزم بینالمللی برای حفاظت از خود نیز هستند؛ طرحی که مدیریت آن را سازمان ملل متحد به عهده داشته باشد و هزارهها تحت حفاظت این سازمان قرار گیرد.
