شفقناافغانستان- یک مقام بلندپایه طالبان با حفظ هویت خود، در گفتوگو با روزنامه تلگراف بریتانیا هشدار داد که فقر گسترده و بیکاری در افغانستان، کشمکشهای سیاسی درون رژیم طالبان را تشدید کرده و خطر بروز جنگ داخلی میان رهبران این گروه را افزایش داده است.
به گزارش شفقناافغانستان؛ این مقام، که در نشستی در کابل حضور داشت، روز شنبه ۲۵ اسد گفت: «چندین وزیر از ملا هبتالله اخوند، رهبر طالبان، و قوانین سختگیرانه او خشمگیناند.» وی افزود: «شما نمیتوانید یک ملت گرسنه را مدیریت کنید. نبود مدیریت و منابع مالی برای پاسخگویی به نیازهای مردم، کشمکش بین کابل و رهبری طالبان در قندهار را شدیدتر کرده است.»
این اعتراف، نشانهای جدی از تشدید تنشهای داخلی در ساختار طالبان است، در حالی که این گروه بهطور رسمی از وحدت درونی خود دفاع میکند. این مقام هشدار داد: «اگر هبتالله به همین روند ادامه دهد، بسیاری علیه او برخواهند خاست و جنگ داخلی دیگری رخ خواهد داد.»
در همین حال، سخنگوی طالبان، ذبیحالله مجاهد، اخیراً اولویتهای گروه را پس از «امنیت و اجرای احکام شرعی»، برنامههای اقتصادی دانسته است. اما واقعیت زمینی با این ادعاهای رسمی فاصله چشمگیری دارد.
بر اساس گزارشهای بینالمللی، بیش از ۹۰ درصد جمعیت افغانستان در فقر مطلق زندگی میکنند. کمیته بینالمللی نجات (IRC) اعلام کرده که ۲۸.۸ میلیون نفر نزدیک به دو سوم جمعیت به کمکهای انسانی فوری نیاز دارند. ۴۰ درصد جمعیت با ناامنی غذایی شدید مواجهاند.
ممنوعیت فعالیت زنان در بخشهای عمده اقتصادی، بازگشت اجباری صدها هزار مهاجر از ایران و پاکستان و تحریمهای بینالمللی، بحران انسانی را تشدید کرده است. تلگراف گزارش داده که کوچهها و بازارهای کابل و دیگر شهرها پر از کودکان زیر ده سال است که نحیفی بدنشان نشانه گرسنگی مزمن است.
افزایش جرایم، از جمله سرقت و راهزنی، مستقیماً به فقر و گرسنگی پیوند خورده است. اعدامها و شلاقزدنهای علنی که طالبان به عنوان ابزار بازدارنده به کار میگیرند، نتوانستهاند این روند را متوقف کنند.
فیروز، جوان ۲۷ ساله و فارغالتحصیل مدیریت، که قبلاً به عنوان غذارسان فعالیت میکرد، گفت: «دو مرد موتورسایکلسوار مرا متوقف کردند و موتورسایکلم را با تهدید تفنگچه بردند. بعد از آن مجبور شدم وسایل خانهام را بفروشم تا برای فرزند یکسالهام شیر خریداری کنم.»
در میان این بحران، سرگذشت حمیرا، زنی افغان، نمادین شده است. او پسر دو سالهاش را در ازای ۴۰۰ مترمربع زمین به یک زمیندار فروخت تا بتواند با هفت فرزند دیگرش زنده بماند. او گفت: «هر شب برای پسرم گریه میکنم، اما خوشحالم که بقیه فرزندانم غذا دارند.»
این روزنامه همچنین به افزایش خودکشی در شهرهایی مانند خوست اشاره کرده است؛ در سه روز اخیر، هفت جوان در این ولایت دست به خودکشی زدند.
در واکنش، معاونیت اقتصادی طالبان اعلام کرد که استخراج ۲۹ معدن بزرگ و ۱۷۵ معدن کوچک در سراسر کشور در حال انجام است و حدود ۱۷۰ هزار نفر بهطور مستقیم و غیرمستقیم اشتغال یافتهاند. اما این ادعاهای طالبان با واقعیت فاجعهبار اقتصادی و انسانی کشور همخوانی ندارد.
این در حالیست که بحران اقتصادی افغانستان دیگر تنها یک مسئله بشردوستانه نیست، بلکه به یک تهدید وجودی برای رژیم طالبان تبدیل شده است؛ فقر گسترده، نه تنها وفاداری مردم را از بین برده، بلکه چارچوب حکومتی این گروه را از درون تضعیف میکند.
اختلافات درونی و ترس از جنگ داخلی نشان میدهد که طالبان، با وجود کنترل نظامی، قادر به مدیریت یک کشور در بحران نیستند و وابستگی آنها به روشهای ایدئولوژیک، به جای راهکارهای عملی، بقای حکومتشان را به خطر انداخته است.
