شفقنا افغانستان- شب پنجشنبه ۱۷ میزان، کابل شاهد انفجارهای مهیبی بود که صدای آن در اکثر نقاط پایتخت افغانستان شنیده شد. شاهدان گزارش دادند که پس از انفجارها، صدای هواپیماهای نظامی نیز در آسمان شهر به گوش رسید. سخنگوی طالبان اعلام کرد که تحقیقات دربارهٔ این حادثه آغاز شده است.
به گزارش شفقنا افغانستان؛ منابع آگاه و گروههای مخالف طالبان از جمله «روند سبز» به رهبری امرالله صالح تأیید کردند که هدف این حمله هوایی نورولی محسود، رهبر تحریک طالبان پاکستان (TTP) بوده است. دو هواپیمای نظامی در این عملیات مشارکت داشتهاند. هرچند هیچ کشوری تاکنون مسئولیت این حمله را بهصورت رسمی بر عهده نگرفته، اما با توجه به تهدیدات اخیر ارتش پاکستان و سابقه حملات مشابه در شرق افغانستان احتمال زیادی وجود دارد که این عملیات توسط نیروهای هوایی اسلامآباد انجام شده باشد.
این اولین باری است که پاکستان مستقیماً رهبران TTP را در خاک پایتخت افغانستان هدف قرار میدهد. این اقدام در پی کشته شدن ۱۱ نظامی پاکستانی از جمله دو افسر در درگیریهای چهارشنبه با شبهنظامیان TTP در خیبرپختونخوا صورت گرفته است. در ماههای اخیر، خشونتهای این گروه در پاکستان به سطحی بیسابقه رسیده، بهطوری که فقط در سهماههٔ نخست سال ۲۰۲۵، میزان حملات تقریباً برابر با کل سال ۲۰۲۴ بوده است.
در همین حال خواجه آصف، وزیر دفاع پاکستان روز پنجشنبه در پارلمان اعلام کرد: «صبر ما در برابر تروریسم و حامیان آن به پایان رسیده است» و از اعزام هیئتی به کابل در هفته آینده برای «اتمام حجت» با طالبان خبر داد. اسلامآباد مدعی است که رهبران TTP در افغانستان پناه گرفتهاند و طالبان از آنها حمایت میکنند ادعایی که کابل آن را رد میکند.
در همین راستا سفر امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان به دهلینو و برنامهٔ دیدار او با مقامات ارشد هند، تنش میان اسلامآباد و کابل را بیش از پیش تشدید کرده است. پاکستان، هند را دشمن اصلی خود میداند و این سفر را نشانهای از همپیمانی طالبان با دهلینو تلقی میکند.
این در حالیست که حمله هوایی به کابل نشان میدهد که پاکستان دیگر از خط قرمز جغرافیایی در عملیات ضدتروریستی خود پرهیز نمیکند و آماده است تا حتی در قلب پایتخت افغانستان، اهداف خود را تعقیب کند. این اقدام هم واکنشی به شکست در کنترل TTP در داخل کشور است و هم پیامی سیاسی به طالبان دربارهٔ روابط رو به رشد آنها با هند.
در این شرایط طالبان در دوگانگی استراتژیک گیر کردهاند؛ از یک سو فشار امنیتی پاکستان و از سوی دیگر تمایل به تنوعبخشی به روابط خارجی خود با نزدیکی به هند. این حمله میتواند نقطهٔ عطفی در روابط دو کشور باشد چه به سمت درگیری باز، چه به سمت بازنگری در محاسبات امنیتی مشترک.
