شفقنا افغانستان-افراطیت، شجرهء خبیثهء عصر ماست. مرز نمی شناسد. مانند ویروس واگیر، سرزمین ها را در می نوردد. در سال هایی اخیر، کانون التهاب این توحش و بربریت کشورهایی عربی و افغانستان می باشند.
مفاهیمی چون: جنگ استخباراتی، نبرد نیابتی قدرت ها در کشورهایی ضعیف و مستعد افراطیت، بحران هایی کنترل شده … داستان خودش را دارند و نظر دادن در آن موارد؛ مستلزم اطلاعات دقیق می باشد.
اما چیزی که به عنوان یک برایند در ورای این پیچ و خم هایی فوق الذکر برای یک انسان عادی و یک شهروند در هرجایی این دنیا که باشد؛ مهم است؛ به خون غنودن انسان هایی بی گناه، آن هم به فجیع ترین شکل ممکنش می باشند.
پشت صحنه هرکس و هر نیتی که نهفته باشد؛ بر روی پرده، رقص جسدهایی انسان اکران – رونمایی – می شوند. سربریدن هاست؛ تجاوز به بی گناهان و غیرنظامیان اند؛ به آتش کشیده شدن شهرها و قریه هاست؛ نابودی اماکن تاریخیی اند که بشر بدیلش را برای همیشه ندارند و به بهایی عمرنیاکان خودش، آن را فقط یک بار به ارث برده اند.
هنر سریال افراطیت، مهارت در خشونت و چگونه کشتن آدم هاست. آنچه تیم – موضوع – این فلم را تغییر می دهد؛ تفاوت در نحوهء به رگبار بستن آدم ها، سربریدن ها، تجاوزکردن ها و غارت کردن ها می باشند.
جنایت به بشریت، محتوای اصلی افراطیت را شکل می دهد. این جنایت گاه در منهتن نیویورک اتفاق می افتد؛ گاه در کوهستان سنجار، گاه در رقهء سوریه، گاه در قندوز، گاه در اچین ننگرهار، گاه در زابل و جلریز و گاه در پاریس. حقاکه طاعون قرن ما، افراطیت ستیزه گر است.
مرگ آیلان، کودک سوری در بندر ترکیه، کشته شدن کودک قندوزی و سربریده شدن شکریه تبسم در زابل، چلچله هایی این ستارگان کشته شده اند ویا به تعبیری، اضلاع مثلث قربانیان مظلوم جهان مدرن. کسانی که ذبح شدگان عصر ماست.
کوری دو نوع می باشد. کوری سیاه و کوری سفید. شرح کوری سفید را جوزف ساماراگوا در رمان کوری اش به تصویرکشیده است. رنگ پرچم هایی افراطیت نیز دو گونه اند. رنگ سیاه – داعش – و رنگ سفید – طالبان – .
افراطیت، یکی از قدیمی ترین و ماندگارترین میراث هایی فکری بشر را سپرتوجیه اش قرار داده اند. دین. دین از ابزاری ترین ابزارها در راستای توجیه توحش افراطیت می باشد. ممکن بحث هایی جنگ هایی نیابتی، جنگ منافع کشورهایی قدرتمند و داستان موش و پشک بازی کردن قدرت هایی جهان نیز دخیل باشند. اما فرضا اگر چنین باشد؛ ارتکاب جنایت توسط افراطیان، در گام اول با قدرت ایمان دینی میسر می گردد نه با پول، پناهندگی درکشورهایی مرفه و مقام و منزلت دنیایی. تازه جوانان از قلب کشورهایی پیش رفتهء جهان به جنگ زده ترین کشورها برای جنایت کردن کوله بار سفر می بندند. پس نباید عامدانه ویا نا آگاهانه طفره رفت.
افراطیت، در گام اول موریانهء ستون دین است و سپس طاعون انسان ها. به همان خاطر کشورهایی سکولار می توانند این طاعون را وقایه و مهارکنند. اما جوامع مسلمان و دیندار، به پندار خود که دین چون سلیمان ایستاده اند؛ غافل از آن که موریانهء افراطیت، عصای این سلیمان – دین – را دارد از درون می کاود.
عصای افراطیت استبداد سیاسی – دینی اند؛ نه دموکراسی. به همان خاطر، در جوامع استبداد زده، افراطیت ایدئولوژی مستقر می باشد ویا حکومت هایی استبدادی دینی حامی جریان هایی افراطی اند.
نویسنده:موسی شفق
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com