شفقنا افغانستان_ شب یلدا آخرین شب ماه قوس و درازترین شب سال می باشد که فردای این شب را (چله) می گویند و در برخی مناطق کشور تجلیل می شود.
شب یلدا یا شب چله از دیر زمانی با این سرزمین پیوند دارد و ریشه آن به ۷۰۰۰ هزار سال پیش از امروز می رسد.
به نقل از کتاب اوستا ، بلخ نخستین سرزمینی می باشد که تاریخ را به دنیا هدیه داد، یعنی نخستین روز تاریخ از بلخ شروع می شود.
مردمانی که دراین مرز و بوم زیست داشتند، کشاروز بودند و همیشه کوشش میکردند تا برای بهبود کشاورزی خویش سال و ماه را بدانند.
این مردمان جشن های زیادی را در هر موسم از سال میگرفتند که از ان جمله یکی هم جشن شب یلدا (شب چله)می باشد که تا هنوز در سرزمین ما و در بین پارسی زبانان جهان در آخرین شب فصل پاییز از این شب چله تجلیل میکنند
با روشن نمودن آتش (آتش آلقودر مناطق مرکزی افغانستان) و نهادن میوه های خشک و تازه مانند تربوز، آجیل، انار و همچنان شیرینی ها سنتی و محلی ، شاهنامه خوانی، نقل داستانهای بیژن و منیژه، وامق و عذرا ، رستم و سهراب، اسکندرنامه و … در کنار بزرگان خانواده شب را به صبح می رسانند.
در برخی از کشور ها با پایکوبی ها ، فال گرفتن از دیوان حافظ شیرین سخن و گذاشتن درخت کاج طولانی ترین شب سال را گرامی میدارند.
شب چله یا درازترین شب سال نماد تاریکی و اهریمنی می باشد که فردای آن روز دوباره روزها دراز شده و آفتاب بیشتر می تابد. چرا که در نزد پیشینان شب نماد اهریمن و روز نماد اهوارایی بود.
به همین سبب این شب رابه امید فردا ی روشن تجلیل میکردند.
در زمان گذشته سال را به سه بخش جدا نموده بودند که هربخش آن ۴۰ روز بود و شروع سال را همین فردای شب چله میدانستند که بعدها به ۴ بخش جدا شد که هر ۳۰ روز می باشد.
امروز در قمست های زیادی از کره خاکی از این شب به نام ها و باور های مختلف پذیرایی میکنند. اما ریشه تمام آنها به همین شب چله می انجامد.
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com