ژاوی هرناندز روز سه شنبه در سن 34 سالگی از فوتبال ملی خداحافظی کرد اما قطعا تا سال ها خاطرۀ بازی هایش در عرصه ملی در ذهن فوتبال دوستان خواهد ماند.
به گزارش شفقنا افغانستان،سال 2003 که فرانک رایکارد به بارسا آمد هنوز کسی “ژاویر هرناندز ای کروز” جوان را نمی شناخت اما دو سال قهرمانی پیاپی آبی اناری ها در لالیگا در فصول 2004-2005 و 2005-2006 باعث شد نام ژاوی هم به عنوان یک بازیساز باهوش بر سر زبان ها بیافتد. اگرچه آن روزها رونالدینیو چهره بزرگ بارسایی ها بود اما کسی نمی توانست ژاوی و پاس هایش را نادیده بگیرد.
فصل های بعد اوضاع چندان بر وفق مراد ژاوی و تیمش پیش نرفت و رایکارد هم در پایان فصل 2008-2007 و پیش از شروع یورو 2008 از بارسا رفت. همه چیز برای اسپانیا، بارسا و ژاوی بد پیش می رفت. تیم اسپانیا بدون امید چندان زیادی وارد سوئیس- اتریش برای مسابقات جام ملت ها می شد و ژاوی هم به فکر رفتن از بارسا افتاده بود. همه فکر می کردند نسل پرقدرت ژاوی و هم تیمی هایش هم به پایان کار خود رسیده اما این تازه شروع اوج گرفتن “استاد خیمه شب بازی” بود.
او در یورو 2008 با پاس های دیدنی اش غوغا به پا کرد. پاس گل او به تورس در دیدار فینال مقابل آلمان نه تنها باعث شد که ماتادورها پس از چند دهه دوباره قهرمان اروپا شوند بلکه او هم به عنوان بهترین بازیکن تورنومنت انتخاب شد.
سال های بعد روزهای خوشی و اوج ژاوی بود. او و زوجش آندره اینیستا در باشگاه بارسلونا و تیم ملی اسپانیا شوری به پا کرده بودند و همه جا سخن از تیکی تاکا بود. یک فلسفه جدیدی در فوتبال به پا شده بود که قلب تپنده اش پاس های ژاوی بود. قدرت او در جریان بخشی به بازی، پاس های زیاد و دقیقش او را به هافبکی بی بدیل نه تنها در این دوره بلکه حتی به عقیده خیلی ها به بهترین هافبک میانی تمام دوران تبدیل کرده بود. در واقع نبض تیم های بارسا و اسپانیا تا مدت ها با موتور پاس های ژاوی می زد. خودش زمانی گفته بود “آن کسی که توپ را در اختیار دارد آقای میدان است” برای همین تمام تلاشش را می کرد تا بیشترین مالکیت توپ را داشته باشد و با پاس های پرتعدادش توپ را بین هم تیمی هایش پخش کند و رمقی برای حریفان باقی نگذارد.
دو سال حضور در کنار پپ گوادیولا در بارسلونا و وجهه بخشی و تثبیت کامل تیکی تاکا باعث شد که وقتی “استاد” و “لا روخا” در سال 2010 قدم به جام جهانی آفریقای جنوبی گذاشت کسی قدرت ماتادورها را دست کم نگیرد.
این بار هم ژاوی در کنار آندره اینیستا و دیگر هم تیمی هایشان باز هم با تیکی تیکای شان همه تیم ها را محو خود کرده بودند. ژاوی این بار در عرصه ای جهانی فرصت داشت تا استادی خود در زمین را اثبات کند و کاملا هم از این آزمون سر بلند بیرون آمد. نهایتا هم اسپانیا قهرمان جهان شد و ژاوی به بزرگترین افتخار خود در عرصه ملی دست یافت.
در فوتبال معمول است وقتی یک تیم و یک ستاره به همه موفقیت ها دست یافت دیگر اشباع شود و سیر نزولی پیدا کند. اما هنوز برای ژاوی و تیمش زود بود. آنها در یورو 2012 هم به عنوان مدافع عنوان قهرمانی قدم گذاشتند. آنها این بار خیلی راحت تر و در فینال با نتیجه 4-0 لاجوردی پوشان ایتالیا را شکست دادند. در این فینال هم ژاوی پاس گل داد تا اولین فوتبالیستی باشد که در دو فینال یورو پاس گل می دهد. آمار ژاوی در این تورنومنت هم بی نظیر بود. 94 درصد پاس های او در یورو 2012 صحیح بود که رکوردی بی نظیر به شمار می آمد. بی شک اسپانیا سه قهرمانی متوالیش را شاید بیش از هر کس مدیون ژاوی بود.
همه دیگر انتظار داشتند که ژاوی و اسپانیا همچنان پرقدرت به کار خودشان ادامه بدهد اما انگار دیگر دوران ژاوی هم پس از یورو 2012 به سر آمده بود و نقطه سقوط او در عرصه ملی، برزیل بود. سرخپوشان باز هم به عنوان مدافع قهرمانی قدم به یک تورنومنت بزرگ دیگر گذاشتند اما در شرایطی که خودشان هم حتی باورشان نمی شد در همان مرحله گروهی حذف شدند آن هم در حالیکه می خواستند رکوردی تاریخی را به نام خود ثبت کنند. واقعیت تلخ فوتبال مانند پتکی بر سر ژاوی و هم تیمی هایش کوبیده شده بود اما کارنامه ژاوی پربارتر از آن بود که یک شکست بخواهد بر آن تاثیر بگذارد. با این حال، جام جهانی 20014 یک پیام داشت و آن هم اینکه نسل طلایی تیم ملی اسپانیا به پایان راه خود رسیده بود.
به نقل از شفقنا ورزشی،ژاوی نهایتا مسیری را که از سال 1997 و با تیم زیر 17 سال اسپانیا شروع کرده بود به پایان برد و پس از سال ها از تیم ملی اسپانیا خداحافظی کرد. این سال ها شاید بهترین دوران فوتبال اسپانیا بود و کسی چه می داند که چقدر اسپانیا باید صبر کنند تا دوباره اعجوبه ای مانند ژاوی در تیمش متولد شود.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com