شفقنا افغانستان-اخضر ابراهیمی که به تازگی از پست خود به عنوان فرستاده و نماینده ویژه سازمان ملل متحد در سوریه کناره گیری کرده است، در مصاحبه با اشپیگل در مورد تلاش های ناکام مانده خود برای پایان دادن به جنگ داخلی سوریه می گوید.
س: آقای براهیمی، ماموریت شما پیشاپیش و قبل از آن که آن پست را بر عهده بگیرید، ماموریتی ناممکن به شمار می آمد. چه امیدهایی داشتید و می خواستید به کدام اهداف برسید؟
ج: در بهترین حالت می خواستم که پرزیدنت بشار اسد کناره گیری کند حتی اگر جانشینش را نیز خودش انتخاب می کرد. من در رویای یک گذار منظم به سوی سوریه ای نوین بودم.
س: چه زمانی پی بردید که زمان برای این کار سپری شده است؟
ج: بعد از دومین دور مذاکرات به اصطلاح کنفرانس ژنو 2 در آغاز سال جاری. در آن جا بود که متوجه شدم این کار راه به جایی نمی برد.
س: در آن جا چه اتفاقی افتاد؟
ج: نه روس ها و نه آمریکایی ها موفق نشدند دوستان خود را در این مورد قانع کنند که با عزمی جدی مذاکره کنند.
س: آینده اسد چه نقشی در این مورد ایفا می کرد؟
ج: اسد دشوارترین نکته این نشست ها بود. نمایندگان رژیم سوریه تنها به این دلیل به ژنو آمدند که لطفی به روس ها کرده باشند. من هم به آنها گفتم می دانم که هیچ تمایلی به انجام یک گفتگوی جدی ندارید.
س: و اپوزیسیون؟
ج: اکثر افراد اپوزیسیون نیز مخالف هرگونه مذاکره ای بودند و به دنبال یک راه حل نظامی بودند و هیچ آمادگی برای مذاکره نداشتند. اما حداقل اهل گفتگو نشان می دادند.
س: به این ترتیب شما هیچ شانسی نداشتید؟
ج: من به آمریکایی ها و روس ها گفتم که شما هر دو هیات اعزامی را به زور و بر خلاف خواست قلبی شان به این جا کشانده اید.
س: چرا اسد به نفع رییس جمهوری که مورد توافق همه طرف ها باشد کنار نمی رود؟
ج: همه به اسد چشم دوخته اند و او باز هم اقتدار بیشتر می خواهد تا بسیاری از مردم آینده خود را به آینده او گره بزنند. اسد خودش به من گفت:” مردم مرا در این جا می خواهند و من نمی توانم به آنها نه بگویم”. و سپس اضافه کرد:” تا زمانی که 50 درصد به علاوه یک رای داشته باشم می مانم و در غیر این صورت کناره گیری می کنم”. و حالا با 89 درصد آرا دوباره انتخاب شده است. در این حالت هیچ راه حلی وجود ندارد. زیرا یک طرف می گوید که به هیچ عنوان تن به مذاکره با اسد نمی دهد و طرف دیگر می گوید بدون اسد حاضر به مذاکره نیست. این کار در واقع غیرممکن و تلاشی بیهوده است.
س: آیا اسد می داند که ارتشش چگونه می جنگد؟
ج: صد در صد.
س: آیا می داند که هلی کوپترها بمب های خمره ای بر سر غیرنظامیان می ریزند و ده ها هزار نفر به صورت سیستماتیک شکنجه و به قتل می رسند؟
ج: او از خیلی چیزها خبر دارد. البته شاید در مورد همه جزئیات اطلاع نداشته باشد اما بی تردید می داند که مردم هر روز شکنجه و کشته می شوند و شهرها ویران می شود. او نمی تواند این واقعیت را انکار کند که در حال حاضر دو و نیم میلیون پناهجو وجود دارد و این رقم سال آینده به چهار میلیون نفر افزایش می یابد. افزون بر آن که شش میلیون نفر در داخل سوریه از خانه و کاشانه خود آواره و رانده شده اند و یکصد هزار نفر در زندان ها بسر می برند.
س: آیا در مورد این مسایل با خود اسد صحبت کردید؟
ج: البته! به اسد فهرستی ارائه دادم که شامل نام 29000 نفر بود که در زندان های او بسر می برند.
س: آیا طرف مقابل مرتکب جنایات جنگی نمی شود؟
ج: جنایات جنگی هر روز و از سوی هر دو طرف جنگ انجام می گیرد. گرسنگی دادن انسان ها به صورت سلاحی درآمده است که به طور هدفمندانه از آن استفاده می شود. چه نامی می توان بر این کار یعنی جلوگیری از رساندن آب و غذا به 250000 انسان، گذاشت؟ طبیعتا اپوزیسیون نیز از مردم غیرنظامی به عنوان سپر بلای خود استفاده می کند. اما رژیم یک دولت است که یک ارتش با 300000 نیرو و هواپیما در اختیار دارد. در حالی که طرف مقابل از هیچ یک از این امکانات برخوردار نیست.
س: به نظر شما چه کسی از نفوذ لازم در میان اپوزیسیون مسلح سوریه برخوردار است؟
ج: این مساله بی نهایت پیچیده و در حکم یک معماست. حتی آن به اصطلاح ارتش آزاد سوریه و همه آن دیگران نیز بر این عقیده هستند که جهادی های گروه موسوم به دولت اسلامی عراق و بلاد شام هیچ علاقه ای به سوریه ندارند و می خواهند نظمی نوین در منطقه برقرار کنند. تا زمانی که مذاکره ای وجود نداشته باشد این گسستگی ها نیز به قوت خود باقی خواهد ماند.
س: آیا امکان پیروزی برای یکی از این گروه ها وجود دارد؟
ج: نه، من و دبیرکل سازمان ملل متحد بر این عقیده هستیم که سوریه راه حل نظامی ندارد. هیچ یک از دو طرف هم نمی تواند پیروز این جنگ باشد.
س: این مناقشه چه پیامدهایی برای کشورهای همسایه سوریه دارد؟
ج: اگر راه حلی پیدا نشود در دراز مدت سراسر منطقه منفجر خواهد شد. این مناقشه به سوریه محدود نمی شود و پیشاپیش لبنان را نیز بی ثبات کرده است. به ویژه گروه دولت اسلامی عراق و بلاد شام….
س: …که رادیکال ترین و وحشی ترین گروه در سوریه محسوب می شود.
ج: این گروه در سوریه و عراق فعال است و اردن در حال حاضر تلاش زیادی برای مقاومت در برابر آن به خرج می دهد. ترکیه نیز به همین ترتیب. گروه دولت اسلامی در سه ماه گذشته یکصد حمله در سوریه و هزار حمله در عراق انجام داده است.
س: و چه آینده ای در انتظار سوریه است؟
ج: یک سومالی دوم. بر خلاف آن چه که خیلی ها باور دارند سوریه به سمت تجزیه نمی رود بلکه کشور ورشکسته ای خواهد شد که جنگ سالاران بر آن حکومت می کنند.
س: جامعه بین الملل و به ویژه اروپا در موقعیت فعلی چه کار دیگری می تواند انجام دهد؟
ج: دولت های شما می دانند که این بحران تا چه اندازه خطرناک است.
س: ظاهرا 350 آلمانی نیز در میان افراد گروه دولت اسلامی حضور دارند.
ج: و 500 تا 600 فرانسوی و تقریبا به همین تعداد بریتانیایی و غیره. در سوریه هزاران نفر غیرسوری در حال جنگ هستند. ای وای! همه آن هموطنان شما که در سوریه آموزش می بینند عقیده دارند باید یک امپراطوری اسلامی در جهان به وجود آورند. و این خطری بزرگ برای شما است، این طور نیست؟
منبع: اشپیگل
ترجمه: محمدعلی فیروزآبادی- شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com