شفقنا افغانستان – پس از ممنوع شدن کار زنان در سازمانهای داخلی و بینالمللی از سوی گروه طالبان، سازمان ملل و شماری از نهادهای امداد رسان از توقف کمکهای بشردوستانه به افغانستان هشدار دادهاند.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، مسئولان 20 نهاد امداد رسان که شماری از آنها وابسته به سازمان ملل متحد است، گفتهاند که بدون امدادگران زن، بسیاری از فعالیتهای امداد رسانی در افغانستان متوقف خواهد شد.
این نهادها در یک بیانیه مشترک، گفتهاند که «مشارکت زنان در رساندن کمکها قابل مذاکره نیست و باید ادامه یابد» و خواستار لغو تصمیم ممنوعیت کار زنان در سازمانهای داخلی و بینالمللی شدهاند.
در بیانیه این سازمان آمده است که آنها به دلیل ممنوع شدن کار زنان، مجبور شدهاند که شماری از برنامه های خود را متوقف کنند.
آنها در بیانیه خود گفتهاند که ««ممنوع کردن زنان از کار بشردوستانه عواقب فوری مهلک برای همه افغانها دارد. در حال حاضر، ما مجبور شدهایم برخی از برنامههایی را که از نظر زمانی حساس بودند، به دلیل نبود کارمندان زن به طور موقت متوقف کنیم.»
همزمان با نشر این بیانیه، گزارش شده است که صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسیف) بیش از یک هزار و پنج صنف آموزشی محلی خود را در ولایت قندهار در جنوب افغانستان، در واکنش به ممنوعیت کار زنان در سازمانهای داخلی و بینالمللی، تعطیل کرده است.
پیش از این پنج سازمان بین المللی دیگر نیز فعالیت خود را در واکنش به ممنوع شدن کار زنان در سازمانهای غیردولتی، به تعلیق در آورده بودند.
پیامدهای توقف فعالیت نهادهای امداد رسان
بر اساس گزارش سازمان اداره هماهنگی کمکهای بشردوستانه سازمان ملل متحد، 28.3 میلیون نفر در سراسر افغانستان نیازمند کمکهای بشردوستانه هستند.
اما فعالیت نهادهای امداد رسان در حالی متوقف می شود که زمستان سرد فرا رسیده و این افراد بیش از هر زمان دیگر نیازمند کمکهای بشردوستانه هستند.
حتی تصورش سخت است که بیش از 28 میلیون نفر که زندگیشان وابسته به کمکهای بشردوستانه جهانی است، در صورت توقف این کمکها، چگونه زندگی خواهند کرد؟ زمستان سرد را چگونه پشت سر خواهند گذراند؟ آیا برای گرم کردن خانه و کودکان مواد سوخت خواهند داشت؟ آیا برای کودکان و خانوادههای خود، نان پیدا خواهند توانست؟
جدی ترین پیامد توقف کمکها و فعالیتهای بشردوستانه در افغانستان، شدیدتر شدن بحران بشری در این کشور است؛ بحرانی که آهسته آهسته میرود که جان میلیونها انسان این سرزمین با خطر مواجه کند.
متاسفانه گروه طالبان چنان در جهل و نادانی غرق هستند که از کار فاجعه بشری وحشتناک در افغانستان با بی پروایی تمام میگذرند و جان میلیونها انسان و وضعیت زندگی آنها، اصلا برای شان مهم نیست.
با توقف فعالیت نهادهای امداد رسان، به ویژه نهادهای زیر مجموعه سازمان ملل متحد، مردم افغانستان در زمستان پیش رو و در زیر سلطه گروه طالبان، روزگار سختی را پشت سر خواهند گذراند و احتمال وقوع یک فاجعه بشری هولناک بیش از هر زمان دیگری، افزایش یافته است.
چرا سرنوشت مردم مهم است؟
مردم افغانستان گروه طالبان را به عنوان حکومت به رسمیت نمیشناسند و از این گروه هیچ توقع ارائه خدمات و امداد رسانی ندارند.
آنها طالبان را گروهی میدانند که از طریق ترور، حملات انتحاری مرگبار و معامله با آمریکا، به ارگ ریاست جمهوری افغانستان رسیدند و قدرت را در دست گرفتند.
مردم انتظار ندارند که این گروه به آنها کمک کند، فاجعه بشری را که خودشان خلق کردهاند، پایان دهند و تنها چیزی که میخواهند این است که دست این گروه زودتر از سرنوشت آنها کوتاه شود.
اما مردم افغانستان در چنین شرایطی، از جامعه جهانی و سازمانهای بین المللی حقوق بشری انتظار دارند که آنها را تنها نگذارند.
توقف فعالیت نهادهای زیر مجموعه سازمان ملل و نهادهای امداد رسان بین المللی در چنین شرایطی، رها کردن یک ملت در میان یک بحران عمیق بشری و زیر سلطه یک گروه تروریستی است و ایجاد میکند که در این مورد با دقت بیشتر تصمیم گرفته شود.
استدلال نهادهای بشردوستانه بینالمللی این است که توقف فعالیتهای آنها به دلیل سیاستهای افراطگرایانه گروه طالبان علیه زنان است، اما اگر طالبان به سرنوشت مردم اهمیت میدادند و خود را مسئول میدانستند، در گام اول چنین سیاستهای را طرح نمیکردند و اندکی به روزگار سیاه مردم فکر میکردند.
واقعیت امر این است که طالبان فقط به پیاده سازی اهداف و برنامه خود فکر می کنند و در این راستا، هیچ اهمیتی به زندگی شهروندان افغانستان و اینکه بر سر آنها چه می آید، ندارند.
در حدود یک و نیم سال گذشته مشخص شد که گروه طالبان هیچ نوع تمایلی برای مهار بحران بشری افغانستان ندارند و بلکه در بسیاری از موارد باعث شدهاند که این بحران گسترده شود. کوچ های اجباری، لشکرکشیها و آواره کردن مردم از سرزمین های اجدادیشان، بیانگر این موضوع است.
بنابر این، کمکهای بشردوستانه نباید مشروط به اعمال، رفتار و سیاستهای گروه طالبان شود، بلکه به جای آن، باید تدابیر سخت گیرانه تری برای کوتاه کردن دست این گروه از کمکهای بشردوستانه گرفته شود و تلاشها برای نابودی و حذف کامل آنها از افغانستان، تقویت شود.
