شفقناافغانستان- کشفهای باستانشناسی اخیر در شمال شرقی اسپانیا، دورهای استثنایی در تاریخ بشر را آشکار ساخته است.
به گزارش شفقنا؛ وبگاه شبکه الجزیره نوشت: »تیمی تحقیقاتی به سرپرستی دیگو لومبو، انسانشناس دانشگاه سانتیاگو کامپوستلا، قدیمیترین شواهد کشفشده از فناوری پیشرفته ابزارهای سنگی در قارهی اروپا را شناسایی کردهاند».
ابزارهای یافتشده در منطقه «El Barranque de la Puela»، پیشرفتی شگفتآور در فناوری را نشان میدهند. نتایج این تحقیق که در «Journal of Paleolithic Archaeology» منتشر شده، نشاندهندهی طراحی دقیق این ابزارها برای اهداف خاص است.
ابزار سنگی اساس تعامل نژاد بشر در اشکال مختلف آن و تعامل آن با محیط اطراف را تشکیل می دهد که از تکنیکهای مورد استفاده در “مرحله اولدوان” یا اولین نوع صنعت سنگ در ۲.۶ میلیون سال پیش تا حدود ۱.۷ میلیون سال پیش، شروع میشود.
اما ابزارهای کشفشده در این تحقیقات، نشانگر جهشی کیفی با استفاده از تکنیکهای پیشرفتهتر در «مرحلهی آشول» (نوع دوم صنعت سنگ، تا ۱۳۰ هزار سال پیش) هستند. این مرحله با استفاده از مواد دیگری مانند استخوان و چوب همراه بود و به تولید ابزارهایی متقارنتر و کارآمدتر انجامید.
یکی از ویژگیهای متمایز این ابزارها، نشاندهنده آگاهی انسان از مواد موجود در محیط پیرامونش است. آنها از سنگ چخماق برای ساخت ابزارهای کوچک استفاده میکردند، زیرا این سنگ در صورت شکسته شدن، قطعاتی با لبههای تیز تولید میکند. همچنین از سنگ شیست برای ساخت ابزارهای بزرگتر استفاده میشد.
دانشمندان معتقدند انسان که حدود ۲.۴ میلیون سال پیش بر روی زمین ظاهر شد و در ابتدا عمدتاً در قاره آفریقا پراکنده بود و شامل گروههایی مانند نئاندرتالها و دنیسوواها میشد و حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار سال پیش، انسانهای امروزی، یا همان «هومو ساپینس»، پدیدار شدند.
محققان معتقدند ظهور فناوریهای پیشرفته یافتشده در «El Barranque de la Puela» ناشی از پیشرفتهای محلی نبوده، بلکه با مهاجرتهای باستانی انسان مرتبط است. این فناوریها حدود ۱.۴ میلیون سال پیش از آفریقا سرچشمه گرفتهاند.
شباهت قابلتوجه ابزارهای کشفشده با ابزارهای یافتشده در دیگر مکانهای باستانشناسی، مانند منطقه العبیدیه در کرانه باختری فلسطین، این فرضیه را تأیید میکند که این نوآوریها از طریق مهاجرت گسترش یافتهاند.
دیگو لومبو و تیم تحقیقاتی او در بیانیهای تأکید میکنند که نوآوریهای فناوری در آن دوره، نه یک روند خطی با سرعت ثابت و نه یک جهش ناگهانی بوده است، بلکه بهصورت تدریجی، از طریق انباشت دانش و تبادلات فرهنگی و بهتدریج پذیرش شیوههای جدید در جوامع مختلف سراسر جهان شکل گرفته است.
