سعدیه ۱۵ ساله بود که پدر و مادرش او را به شوهر دادند. در سن ۲۵ سالگی که صاحب دو کودک بود از شوهرش جدا شد و بعدا با مردی دیگر ازدواج کرد.

به گزارش شفقنا افغانستان به نقل از بی بی سی، شوهر دوم سعدیه برای گذران زندگی، از مردم پول سر سود میگرفت و به علت بیکاری قادر به بازپرداخت آن نبود. سعدیه ۱۴ سال است که قرض شوهرش را با خیاطی و فروختن لباسها و پارچه های دست دوز خودش پرداخته میکند. از یک میلیون و ۳۰۰ هزار افغانی ( بیش از۲۲۴۰۰ دلار) قرض شوهرش اکنون فقط ۲۰۰ هزار افغانی (حدود ۳۴۰۰ دلار) باقی مانده است.

محمد حسین، شوهر سعدیه که دستش توسط ماشین نجاری آسیب دیده، قادر نیست کار کند. تمام مصارف خانواده را سعدیه تأمین میکند، حتی وقتی که محمدحسین طرف بازار میرود از سعدیه هزینه سفرش را میگیرد.
محمد حسین به دلیل پرداخت قرضهایش میخواست دختر ۱۶ ساله اش را به شوهر بدهد، ولی دختر با تصمیم پدرش مخالفت کرد و میخواهد درس بخواند. اکنون سعدیه مصمم است که از طریق سوزن دوزی قرض شوهرش را پرداخت کند.

سعدیه سالها خیاطی میکند. از یک سال قبل تاکنون کار جدیدی را نیز شروع کرده است. او از پارچههای رنگارنگ “چهل قراق” تهیه میکند. چهل قراق با دوختن پارچههای رنگی مربع شکل در کنار هم تولید میشود. گفته میشود که مردم بامیان تا ۴۰ سال پیش برای پوشاندن اسب از این پارچه استفاده میکردهاند.
او اکنون رسم قدیمی و فراموش شده مردم بامیان را دوباره زنده کرده است. اکنون از این پارچه برای لحاف دخترانی که تازه عروسی میکنند استفاده میشود و بخشی از جهاز آنان است.

سعدیه با تمام مشکلاتی که در این سالها در برابرش قرار گرفته جنگیده است. امیدوار است که برنامههای بزرگتری برای آیندهاش بریزد و تجارت کوچکش را گسترش دهد. میخواهد نمایشگاهی از تولیداتش در سطح افغانستان و جهان داشته باشد.



انتهای پیام
