شفقناافغانستان-عبدالواحد بن زید نقل می کند که:
به زیارت حج رفتم،
در وقت طواف دختر پنج ساله ای دیدم که پرده کعبه را گرفته و به دختری مثل خود می گفت:
سوگند به آنکه به وصایت رسول اللَّه صلی الله علیه وآله وسلم انتخاب شد،
و میان مردم احکام خدا را یکسان اجرا می کرد،
حجّتش بر ولایت آشکار،
و همسر فاطمه مرضیّه علیها السلام بود،
مطلب چنین و چنان نبود.
از اینکه دختری با آن کمی سنّ، علی بن ابیطالب علیه السلام را با آن اوصاف تعریف می کرد در شگفت شدم که این سخنان بر این دهان بزرگ است!!
گفتم: دخترم آن کیست که این اوصاف را داراست؟
قالَتْ: ذلِکَ وَاللَّهِ عَلَمُ الاَعْلامِ وَ بابُ الْاَحْکامِ وَ قَسیمُ الجَنَّهِ وَ النَّارِ وَ رَبَّانِیُّ هذِهِ الْاُمّه وَ رَأسُ الاءئِمَّهِ، اَخُو النَّبِیِّ وَ وَصِیُّهُ وَ خَلیفَتُهُ فی اُمَّتِهِ ذلِکَ اَمیرُالْمُؤمِنینَ عَلِیٌّ بنُ ابی طالِبٍ.
گفت:
او به خدا بزرگِ بزرگان، و باب احکام دین و قسمت کننده بهشت و دوزخ، مرد الهی این امّت،
اوّل امامان،
برادر و وصیّ و جانشین رسول اللَّه صلی الله علیه وآله وسلم در میان امّت،
او مولای من امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام است.
باز با آنکه غرق تعجّب شده بودم، و به خود می گفتم:
این دختر با این کمی سن این معرفت را از کجا پیدا کرده است؟
این مغز کوچک این همه اوصاف عالی را چگونه ضبط کرده و این دهان کوچک این مطالب بزرگ را چطور اداء می کند؟!
به او گفتم:
دخترم، علی علیه السلام
از کجا دارای این صفات شد که می گوئی؟
گفت:
پدرم (عمّار بن یاسر) مولا و دوست او بود که در صفّین شهید شد،
روزی علی علیه السلام به خانه ما به دیدار مادرم آمد،
من و برادرم از آبله نابینا شده بودیم، چون ما دو یتیم را دید، آه آتشینی کشید و این اشعار را خواند:
ما اِنْ تَأوَّهْتُ مِنْ شَیْی ءٍ رُزیتُ بِهِ
کَما تَأَوَّهْتُ لِلْاَطْفالِ فِی الصِّغَرِ
قَدْ ماتَ والِدَهُمْ مَنْ کانَ یَکْفُلُهُمْ
فی النَّائِباتِ وَ فی الْاَسْفارِ وَ الْحَضَرِ
«در هیچ مصیبتی که پیش آمده آه و ناله نکرده ام، مانند آنکه برای اطفال خردسال کرده ام.
اطفالی که پدرشان مرده، چه کسی کفیل و عهده دار آنها می شود؟ در پیشامدهای روزگار و در سفر و حضر».
آنگاه امیرالمؤمنین ما را پیش خود آورد، دست مبارک خویش را بر چشم من و برادرم مالید سپس دعاهائی کرد،
وقتی دستش را پایین آورد که چشمان نابینای ما بینا شد.
اکنون من شتر را از یک فرسخی می بینم که همه اش از برکت او است،
صلوات خدا بر او باد.
من فوراً پارچه کمر خویش را باز کرده، دو دینار بقیّه مخارج خود را خواستم به آن دختر بچّه بدهم که، از این کار تبسّم کرد و گفت:
این پول را قبول نمی کنم، گرچه امیرالمؤمنین علیه السلام از دنیا رفته ولی بهترین جانشین را در جای خود گذاشته است،
ما امروز در کفالت حضرت حسن مجتبی علیه السلام هستیم، او ما را تأمین می کند، نیازی نداریم،که از دیگران کمک قبول کنیم.
سپس آن دختر به من گفت:
علی علیه السلام را دوست می داری؟
گفتم: آری.
گفت:
بشارت بر تو باد،
تو به دستگیره محکمی دست زده ای که قطع شدن ندارد.
آنگاه ازمن جدا شد و این اشعار را زمزمه می کرد:
ما بُثَّ عَلِیٍّ فی ضَمیرِ فَتیً
اِلاَّ لَهُ شَهِدَتْ مِنْ رَبِّهِ النِّعَمُ
وَ لا لَهُ قَدَمٌ زَلَّ الزَّمانُ بِها
اِلاَّ لَهُ ثَبَتَتْ مِنْ بَعْدِها قَدَمُ
ما سَرَّنی أنَّنی مِنْ غَیْرِ شیعَتِهِ
وَ إنَّ لی ما حَواهُ الْعَرَبُ وَ الْعَجَمُ [1] .
«دوستی علی در قلب هیچ جوانمردی گسترش پیدا نکرده، مگر آنکه نعمت های خداوندی برای او نصیب شده است،
دوست علی علیه السلام، اگر روزگار قدمی از او بلرزاند، قدمی دیگر برای او ثابت می ماند.
دوست ندارم که من از پیروان علی نباشم در عوض مال همه عرب و عجم از آن من باشد.»
[1] بحار الانوار ج 41 ص 221 – 220 از بشاره المصطفی ص 86، و ابن شهر آشوب، مناقب ج 2 ص 334.
انتخاب شفقنا از دانشنامه امام علی(ع)
انتهای پیام
www.af.shafaqna.com