شفقنا افغانستان-رشید الخیون در الاتحاد نوشت: از تاریخ 11 آگوست 2014 یعنی روزی که حیدر العبادی مامور تشکیل کابینه چهارم (از سال 2003 ) شد تاکنون شش ماه می گذرد. از همان روز نخست احساس کردیم بعد از سالها اقدامات و احساساتی که فضا را متشنج کرده بود، بارقه امیدی درخشیدن گرفته است.
العبادی طی این دوره کوتاه ثابت کرد تلاش می کند شکست نخورد. او به لحاظ شخصی دارای توانمندی های لازم برای موفق شدن هست. فردی از جمع تکنوکرات های عراق که با خوش قلبی و ضمیری روشن تاکنون نسبت به دیگران برخورد خوبی داشته است. این رفتار امروز او نیست بلکه پیش از بازگشت به عراق نیز چنین بود. از آن گذشته العبادی از خانواده ای برخاسته است که کم ترین ویژگی اش اینکه بغداد را دوست دارد و کسی که بغداد را دوست دارد گویی کل عراق را دوست دارد.
دراینجا می خواهم به این موضوع اشاره کنم که می گویند شیعیان نمی توانند امور را اداره کنند. چون بارها گفته شده است آنها شایستگی اداره امور بخصوص در بغداد را ندارند بنابراین اگر بخواهند باید این شایستگی را به مرور زمان پیدا کنند. جالب اینکه این نظر تا حدود زیادی نزد کسانی به صورت یک حکم جزمی در آمده است و حتی بر صفحات تلویزیون ها نیز روایت می شود.
من نمی خواهم این سخن را رد یا اثبات کنم بلکه می خواهم بگویم دلیل این مساله گرایش های طایفه ای نیست. کما اینکه بودند بسیاری از رهبران غیرشیعی که در اداره کشور عراق موفق نبوده و به سختی شکست خوردند! از آن گذشته، رهبران شیعه مدت های طولانی در تاریخ اسلام حکومت کرده اند که نباید تنها به نمونه عراق بسنده کرد. تمام دوران عبیدیان و فاطمیان ( سالهای 262- 542) مگر کسانی غیر از شیعیان بودند ؟ دولت مزیدی ها در حله ( 494-558) همینطور. یا دولت عمران بن شاهین در بطائح عراق ( 330- 369) نیز شیعه بودند. حتی زیدی های که در یمن ( 303- 1382) حکومت کردند مگر جز شیعیان بودند ؟ یا آل بویه ( 334- 447) مگر جزو این طایفه نبودند ؟
اجازه بدهید بازهم اشاره کنم. مگر حمدانیون ( 333-406) شیعه نبودند؟ دولت مشعشیان در اهواز ( 840-1137) مگر شیعه نبودند؟ صفویان در ایران ( 907-1148) و بعد از آنها نیز قاجارها و… مگر شیعه نبودند؟ حتی نخستین وزیری که امور دولت عباسیان را بدست گرفت فردی شیعی به نام ابوسلمه خلال بود. عباسیان پنج قرن توانستند به حکومت خود ادامه دهند.
این موارد را آوردم تا نشان دهم که احوالات این دولت ها با سایر دولت های روزگارشان که غیر شیعیان آنها را اداره می کردند تفاوت چندانی نداشت. این دولت ها هم مانند بقیه یک نقطه شروع و یک نقطه فروپاشی داشته است. نحوه صعود و افول دولت ها را ابتدا اخوان الصفاء بیان کرده و بعد هم ابن خلدون آنها را در مقدمه خود شرح و بسط داد. نکته مهم اینکه پیروزی یا شکست این ها هیچ ربطی به شیعه بودن یا نبودن آنها نداشته است.
حتی در عراق ما می دانیم که نخست وزیر این کشور در دوران سلطنتی این کشور فردی شیعی بود که شیعی بودن او مانع موفقیت هایش در حوزه های اجرایی نمی شد. هنگامی که بحرانی اتفاق می افتاد محمد صدر با آن عمامه مشکی اش به عنوان نخست وزیر یا رییس مجلس و غیره وارد عمل می شد و کارش به جایی رسید که پادشاهان بدون مشورت او دست به هیچ کاری نمی زدند. همچنین مسایل مالی عراق را برای سال های طولانی وزیری شیعی و تکنوکرات به نام عبدالکریم الازری اداره کرد. اگر بخواهیم همه این موارد را ذکر کنیم مثنوی هفتاد من کاغذ می شود.
به هرحال شکست های گذشته هیچ ربطی به شیعه بودن نخست وزیر ندارد. بلکه به رابطه شخص و قدرت او در اداره امور و میزان تسامح و رهایی اش از رسوبات ذهنی و به میزان آموزش و تعهدش نسبت به خواسته های ملت و شخص خودش برمی گردد.
از این روست که من همچنان – تا این لحظه – به العبادی امیدوارم. زیرا او خود را به عنوان یک فرزند شیعه معرفی نکرده است. او نخست وزیر عراق بوده و با همین ادراک است که می کوشد کارهایش را به پیش برد. از این رو کسی احساس نمی کند که می خواهد انتقام بگیرد یا رهبر یک جریان اکثریت است یا نسبت به اقلیت نخوت به خرج می دهد.
او این امید را برانگیخت که می تواند آشتی ملی را تحقق بخشد. دست کم تا اینجا رسوایی های را افشاء کرد که مربوط به دولت سابق بود. همین ها ست که به عراقی ها امید به آینده را می دهد. تصمیم برداشتن منع رفت و آمدها در بغداد کار کوچکی نبود. او با این کار موفق شد این شهر را از زندانش در آورد. او خودش را یک فرد حزبی معرفی نمی کند و از جمله کسانی نیست که دست به افراط و ولخرجی در اموال عمومی بزند. العبادی به همسایگان روی خوش نشان داد و تلاش کرد روابط بغداد را با آنها عادی کند. او کاملا می فهمد که عراقی ها دیگر از فاجعه اشباع شده اند.
درست است که این تنها یک بارقه کوچک است. جرقه ای درمیان دریایی از تاریکی و ظلمات. بماند که حتی کسانی از داخل حزب العبادی می کوشند همین بارقه را هم خاموش کنند.
آری. العبادی یک شیعه است و شیعیان کسانی نیستند که از یک سیاره دیگر آمده باشند. بلکه آنها هم از همین سرزمین هستند. چرا وقتی دیگران شکست می خورند شکست شان را به پای طایفه یا مذهب شان نمی نویسند ولی نوبت به شیعیان که می رسد به پای مذهب شان نوشته می شود؟ هوشمندی و سلامتی و نجابت و خلاقیت چیزهایی نیست که به صورت طایفه ای بین انسان ها توزیع شده باشد ! بهتر است اگر شکستی اتفاق افتاد آن را به یک حزب نسبت دهیم یا یک شخص نه به یک طایفه. زیرا آنها نیستند که حکومت می کنند. باید هرچیزی را به نام خودش نامید.
منبع: الاتحاد
ترجمه: شفقنا
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com