شفقنا افغانستان-عارف محبی در ارتباط با حرکت اعتراضی یک زن در کابل(خادمی) که با پوشیدن زره زنانه و پیاده روی در نقطه ای از شهر سر وصدای زیادی به راه انداخت، می نویسد:
اعتراض جسورانه این زن، بازتابهای جدی و متفاوتی در شبکههای اجتماعی داشت. پیام بیپرده آن، عدم امنیت زنان در جامعه میباشد. او بخوبی افکار عمومی را متوجه مظلومیت زن نمود. اما با تأسف باید گفت که زن «زره پوش» نتوانست از دیوارهای آهنین ذهنیت احساسی جامعه عبور نماید.
باقطع نظر از دلایل پیدا و پنهان این اقدام رادیکال، پرسش اساسی اینکه؛ آیا میتوان تمام بداخلاقیهای ضدزنانه در افغانستان را صرفا با ارجاع به توحش و شهوت مردانه تفسیر نمود؟ واقعیت این است که شرافت زنانه و مردانه، ناشی از شرافت انسان میباشد. با بیحرمت شدن اصل انسانیت است که فلاکت جنسی در کشور رواج مییابد.
امروزه؛ رسانههای تصویری، با پخش فیلمها و برنامههای ضداخلاقی در فضای خانوادهها، حیا و عفت را مخدوش ساخته، تکنولوژیهای ارزان، دسترسی به فیلمهای مستهجن و مناسبات عاطفی غیراخلاقی را تسهیل مینماید.
در چنین فضای به طور طبیعی زنان «خودباخته»، به بزرک کردن و آرایش خود پرداخته و سعی در جلب توجه جنس مخالف مینمایند و مردهای «بیغیرت» نیز سرگردان لیلیهای خیابانی خود میباشند. حال؛ چگونه میتوان از چنین مردهای انتظار داشت که با نگاههای خود، چنین زنانی نسبتا محترمه! را آزار نرسانند.
آیا «زرهی شدن» یک زن، مستحق آن نیست که خشونتهای جنسی در کشور جدیتر تحلیل گردد؟ آیا همزمان با ترانه نمودن افسانههای عاشق پیشگان فراری، نباید اندکی به درماندگی و غمنالههای خانوادههای آنها نیز توجه نمود؟
اگر بر مبنای احترام به آزادی آدمها، میتوان از لیلی و مجنونهای احساساتی و خام تجلیل نمود، آیا همین اصول ایجاب نمیکند که اندکی به نکبت و تباهی لیلیهای گریخته از خانهها نیز توجه گردد؟ جامعه زنان، تنها با رعایت عفت و حیاست که میتوانند از اصالت انسانی خود محافظت نموده و از بازیچه شدنشان برای ارضای هوسهای مردانه، جلوگیری نمایند. حضور با متانت زن در جامعه، نه تنها موجب محدودیت او نمیشود که مردانگی را در پای عظمت زنانگیش وادار به تعظیم مینماید و در غیبت «عفت» است که زن «زره پوش»، بیش از پیش تبدیل به سوژه جنسی گردیده و تبدیل به نماد ابتذال میگردد.
منبع:رشد
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com