پاریس یک هشدار است:گریزی از شر جنگ های غرب وجود ندارد

شفقنا افغانستان-«شمس میل» روزنامه نگار بریتانیایی در یادداشتی که بخش «نظرات آزاد» گاردین منتشر کرده است به بررسی ریشه های حملات تروریستی پاریس و نقش مداخله جویی غرب در آن پرداخته است.

به گزارش سرویس ترجمه شفقنا در این یادداشت آمده است:

واکنش رسمی به هر یک از حملات تروریستی جهادگونه‌ ای که از سال 2001 به این سو در غرب رخ داده است، ریختن نفت بر زبانه‌ های آتش بوده است. همانطور که پس از 11 سپتامبر چنین شد، یعنی زمانی که جورج بوش جنگ خود علیه ترور را آغاز کرد، کشورها را ویران ساخت و ترور را در مقیاسی جهانی پراکند. در بریتانیا پس از بمبگذاری‌ های سال 2005 لندن هم چنین شد، زمانی که «تونی بلر» آزادی های مدنی را تکه پاره کرد و هزاران نظامی بریتانیایی را به ماموریتی فاجعه‌ آمیز در افغانستان اعزام کرد. و این قاعده در پسایند کشتارهای هولناک هفته ی گذشته در «شارلی ابدو» و یک سوپرمارکت یهودی در پاریس هم صادق بوده است.

«نیکولا سارکوزی» رییس جمهور سابق فرانسه، با لحنی که طنین ادبیات بوش را داشت، یک «جنگ تمدن ها» را در واکنش به حمله به «آزادی های ما» اعلام کرد. آنها به جای آنکه واقعا در کنار قربانیان – و، مثلا، تعداد بسیار بیشتری از افراد که به دست بوکوحرام در نیجریه کشته شده اند – بایستند، این مجله ی طنز و نقاشی هایش از حضرت محمد را تا حد یک اصل مقدس از آزادی غربی بالا برده اند. انتشار نسخه ای از «شارلی ابدو» در روز چهارشنبه با حمایت دولت، به آخرین آزمون از تعهد به سبک «با ما یا علیه ما» نسبت به «ارزش های ما» بدل شد، همچنانکه اعضای پارلمان فرانسه  با 488 رای مثبت در مقابل یک رای منفی، به ادامه ی فعالیت نظامی در عراق رای مثبت دادند. اگر قرار باشد بر اساس سابقه ی 13 سال گذشته قضاوت کنیم، این نسبت آرا، ترکیبی زهرآلود از آب در خواهد آمد، که زهر آن فقط برای فرانسه نخواهد بود.

ابدا با هیچ چیز نمی توان حمله ی جنایت آمیز به روزنامه نگاران «شارلی ابدو» را توجیه کرد، یا حمله به قربانیان یهودی را که به خاطر هویت دینی و قومی خود در رسانه ها متمایز شدند. با این حال، آنچه به شکلی زننده در هفته ی گذشته آشکار شد، فاصله ای است که دیدگاه رسمی سیاست دولتی فرانسه را در داخل و خارج کشور از هم جدا می سازد و اینکه شهروندان مسلمان فرانسه چه نگاهی نسبت به این فاصله دارند. بی شک این مسئله در مورد بریتانیا هم صادق است. اما آنچه که فرانسه ی سفیدپوست به عنوان یک سکولاریسم بدون تبعیض نژادی ستایش می کند و آن را تضمین کننده ی برابری برای همه می داند، در تجربه ی بسیاری از مسلمانان چیزی جز تبعیض و نقض آزادی های اولیه شان نیست.

در کشوری که در آن زنان را به خاطر نوع پوششان [برقع] گروه گروه سوار خودروهای پلیس می کنند، آزادی بیان هم ممکن است مثل یک خیابان یک طرفه به نظر بیاید. «شارلی ابدو» مدعی است که «به یک میزان آزارنده ی همگان» است، و به همه ی ادیان به طور مشابه توهین می کند. اما واقعیت، همانطور که یکی از روزنامه نگاران سابق این نشریه گفته است، نوعی «روان نژندی اسلام هراسانه» بوده است که آزار نژادی خود را بر یکی از منزوی شده ترین بخش های جامعه متمرکز کرده است. آنچه اتفاق افتاده است فقط «نقاشی» تصویر پیامبر نبوده است، بلکه یک تحقیر هرزه نگارانه ی مکرر بوده است.

علیرغم همه ی حرفها درباره ی آزادی بیان به عنوان یک حق مسلم، انکار هلوکاست در فرانسه غیر قانونی است، و نمایش های «دیودونه» کمدین سیاه پوست و ضد یهود در این کشور ممنوع شده است. اما درست همانطور که بخش های لیبرال جامعه ی فرانسه چشم خود را بر این واقعیت بسته اند که ایدئولوژی سکولار که زمانی برای شکستن قدرت قدرتمندان استفاده می شد اکنون برای تأدیب ضعیفان استفاده می شود، حق دستچین کردن یک دین به عنوان هدف توهین، به جایگاه یک ارزش اصلی لیبرال ارتقا یافته است.

مزخرف بودن ماجرا را همگان می توانستند در تظاهرات «من شارلی هستم» در پاریس مشاهده کنند. جلودار راهپیمایی ای که قرار بود در دفاع از آزادی بیان باشد، صفوف به هم پیوسته ی جنگ افروزان و دیکتاتورها بودند: از رهبران جنگی ناتو و بنیامین نتانیاهوی اسراییلی تا «عبدالله» پادشاه اردن و وزیر خارجه ی مصر، که در میانشان، افرادی، خبرنگاران را هنگام گزارش از کشتارها و مداخلات نظامی مرگبار، زندانی کرده، کشته، و شلاق زده اند، و ایستگاه های پخش تلویزیون را از صربستان تا افغانستان بمباران کرده اند.

آن صحنه فراتر از طنز بود. اما نقش اصلی جنگ علیه ترور در جنایت های پاریس را نیز برجسته ساخت، و اینکه چگونه آن صفوف به هم پیوسته می توانند از این جنایت ها برای اهداف خودشان استفاده کنند. بی شک، محلول عوامل و انگیزه های این حملات پیچیده است: ترکیبی از سبعیت وحشیانه ی استعماری در الجزایر که از خلال فقر، نژادپرستی، مجرمیت، و ایدئولوژی جهادی تکفیری به ارث رسیده است.

اما اگر جنگی که قدرت های غربی، از جمله فرانسه، برای به زانو درآوردن و اشغال دوباره ی جهان عرب و مسلمان به راه انداختند، وجود نداشت، واضح است که حملات هفته ی گذشته اتفاق نمی افتاد. جنگ علیه ترور 13 سال به طول انجامیده است، اگرچه  تلاش برای کنترل آن منطقه به سالها قبل از آن باز می گردد، و خشونت و ویرانی را در مقیاسی وسیع گسترده است.

این واقعیتی است که قاتلان خود به آن معترفند. برادران «کواشی» بر اثر جنگ عراق به سمت ایدئولوژی رادیکال رفته بودند و زیر دست القاعده در یمن آموزش دیده بودند. «شریف کواشی» تاکید کرده بود که حملات را در انتقام خون «کودکان مسلمان در عراق، افغانستان، و سوریه» صورت داده اند. «احمد کولیبالی» گفت که این حملات واکنشی به حملات فرانسه به داعش بوده است، و مدعی بود که کشتار سوپرمارکت در انتقام مرگ مسلمانان در فلسطین صورت گرفته است.

بی شک، چنین کشتارهای وقیحانه ای، برای اهدافی که آنها مدعی اش هستند سراسر مضر است؛ و اهدافشان، که با یک چارچوب مذهبی ارتجاعی شکل گرفته است، این نظریه را تقویت می کند که این افراد محصولی غیر طبیعی و هیولاگونه از جنگ های فرهنگی اروپا هستند. اما تا پیش از سال 2001 چنین حملاتی در اروپا رخ نمی داد. تنها استثنای موجود بمبگذاری پاریس در سال 1995 بود، که سرریز مستقیمی از جنگ داخلی الجزایر و نقش فرانسه در آن بود. در عوض، نوعی از بنیادگرایی خشونت آمیز که 30 سال پیش در جنگ علیه اتحاد شوروی در افغانستان پرورش یافته است، به قلب سرزمین های غربی باز گشته است.

همه به یاد دارند که فرانسه از شرکت در حمله ی آمریکایی-بریتانیایی علیه عراق خودداری کرد. اما این کشور از آن زمان به جبران مافات مشغول بوده است، نیرو به افغانستان اعزام کرده است، در امور کشورهای آفریقایی یکی پس از دیگری، از لیبی و مالی تا ساحل عاج و جمهوری آفریقای مرکزی مداخله کرده است، عراق را بمباران کرده است، و از شورشیان سوری حمایت کرده است. فرانسه، همانند بریتانیا، حکومت های مستبد حاشیه خلیج [فارس] را تسلیح و تجهیز کرده است، همچنان که رییس جمهور فرانسه خود را یک «شریک» برای «سیسی» دیکتاتور مصری خوانده است و خود را برای بمباران دوباره ی لیبی «آماده» می داند.

«دومینیک دو ویله پین» نخست وزیر سابق فرانسه، که مخالف جنگ عراق بود، این هفته، داعش را «فرزند معیوب» سیاست غربی توصیف کرده است. او نوشته است که جنگ های غرب در جهان مسلمان «همیشه جنگ های جدید» و «تروریسم در میان ما به بار می‌ آورد»، در حالی که «ما» این درگیری ها را «فقط با دیدن عارضه ی اسلام گرایی ساده سازی می کنیم».

او راست می گوید؛ ولی او یکی از آن صفوف به هم پیوسته ای نیست که از حملات اخیر برای توجیه مداخله نظامی بیشتر استفاده خواهند کرد. با توجه به آنچه که طی دهه ی اخیر رخ داده است، بخت با اروپایی ها یار بوده است که جنایت های تروریستی نسبتا نادر بوده است. اما بهایی که پرداخته اند، در فقدان آزادی ها، یهودستیزی رو به رشد، و شیوع اسلام هراسی بوده است. مادامی که اجازه دهیم این جنگ به طور نامحدود ادامه یاید، خطرات هم رشد خواهد یافت. در یک دنیای جهانی شده، هیچ محیط عایقی وجود دارد. آنچه آنجا رخ می دهد به رخدادی در اینجا نیز ختم می شود.

منبع: The Guardian / Seumas Milne

ترجمه: شفقنا

انتهای پیام

www.afghanistan.shafaqna.com