شفقناافغانستان- من حساب کردم اینقدر که ما روی تذکرۀ الکترونیکی اختلاف نظر داریم روی پیدایش خودمان در این دنیا مشکلی نداریم، حتی هابیل و قابیل نگران تذکره های الکترونیکی شان نبودند که ما هستیم.
بهر صورت یکی در اینجا معتقد است که ما کلمۀ افغان را قبول نداریم یعنی جیزز است و دیگری می گوید کلمۀ افغان تمام تشکیلات من را تشکیل می دهد، بعد تعدادی می آیند و می گویند ما شتر را قبول نداریم، مگر اینجا کاروان سرا است که مثل حضرت نوح همه چیز را داخل کشتی کنیم.
برخی دیگر هم می گویند مگر یک شتر کجای تذکره را تنگ کرده که شما نفس تان به آخر افتاده است؛ جناب شتر همه که از همه جا بی خبر مانده است در مورد آیندۀ سیاسی خودش نگران شده است و می گوید با شخصیت حقوقی من اینقدر بازی نکنید، مگر من به شما چه بدی کردم که اینقدر فحش پدر و مادر می خوردم. حالا در کنار اینها یک منار را هم مثل شاخ شمشاد روی تذکره چسپانده اند که اینهم تقدیم به شما به مناسبت روز ولنتاین حکومتی…. واقعا من نمیدانم طراحان تذکرۀ الکترونیکی هدف شان از اینهمه مندوی بازی چی هست، داخلش آنقدر خط و خطوط رنگه و سیاه و سفید است که در حقیقت ما نمیدانیم داخل نقاشی های پیکاسو هستیم یا داخل تذکرۀ الکترونیکی؛ تا جاییکه تاریخ تولد و اسم و تخلص در بین این همه خط مشخص نیست که خوانده می شود یا خیر.
حالا در کنار چند میلیون نظر من هم به خودم جرات می دهم و نظر میدهم در مورد تذکره الکترونیکی؛ هر چند برای فعلا تذکرۀ الکترونیکی خودش حیثیت هولوکاست را به خودش را گرفته و تا بخواهی بگویی تذکرۀ الکترونیکی، بعضی ها فکر میکنند به مقام پیامبر گرامی اسلام توهینی شده است.
و یا بعضی ها می خواهند به زور برایت بفهمانند که این تذکره تحمیلی است و قبولش نکنی اگر قبول کردی ما با هم قهریم.. دیدگاه من این است که اینهمه ازدحام و ترافیک و خط و خط بازی و شتر و منار و خشت و دیوار و میخ و چکش و سوزن و بستره را از داخل تذکره بردارند، مثلا منار بودنش چه تاثییری در هویت من دارد، یا شتر چه ویژه گی بارزی در تابعیت و عدم تابعیت من دارد، بعد حدود صدها خطوط مایل و راست و کج داخل یک کارت کوچک باشد چه نشانه ای از ابهت تاریخی مرا در این تذکره تمثیل می کند. ، لطف کنید اینهمه نقاشی و عکس و کاریکاتور را از تذکره بردارید و در یک کارت چند سانت در چند سانتی اسم و تخلص و تاریخ و منطقه را بنویسید و جمع کنید همۀ اینها را، لازم نیست که شجره نامۀ همۀ مردم را به زور جا کنید و بعد به خارجی ها بگویید، میبخشید که ما تا حالا روی هویت خودمان جور نیامدیم چون یکی قرار است افغان باشد آنهم از نوع هشت آتشه و یکی دیگر اصلا قبول ندارد افغان باشد و ترجیح میدهد آتش جهنم را ببیند اما کلمۀ افغان را وارد تذکره اش نکنند.
خُب این واقعا نگران کننده است، ما چه می کنیم، همین حالا نصف کرۀ زمین به ما می خندند، ما در حقیقت بازی می کنیم با خودمان و واقعا نمی دانیم چرا با خودمان بازی میکنیم. حالا چه باید کرد را هم میریزیم داخل دیگ حزب و حزب بازی و فراکسیون بازی ها؛ در نتیجه اینکه حکومت به همه یک تذکرۀ کاملا سفید بدهد و بگوید که هموطنان عزیز شما پنج دقیقه وقت دارید هر چه داخلش می نویسید، بنویسید، نقاشی، رسامی، کاریکاتور و یا هم عکس، کاملا آزادید، باور کنید تجارت می کنند، از خود همین کابل تا واشنگتن و تهران و ریاض و لندن روی هویت ما تجارت می شود، امروز، فردا، هفته بعد، سال بعد، تعدادی هم از همین طریق نان می خورند، برخی هستند که مقام و چوکی شان در همین هیاهو و قال و مقال بند است، ما که چیز زیادی نمی خواهیم، قرار نیست که مثل چنگیز خان تمام دنیا را فتح کنیم، فقط یک تذکرۀ آبرومند داشته باشیم که حداقل وقتی با یک تذکرۀ ورقه ای، کهنه و پوسیده میرویم پیش خارجی ها نگویند که اینها از یک هزار سال قبل از میلاد به این زمان آمدند به سیارۀ ما و یا اینکه تصور کنند اینها رفتند به دورۀ امیر شیر علی خان که اوراق فتح ماوراء النهر و اندلس و قسطنطنیه را بدست بیاورند.
مهدی ثاقب
.
