شفقنا افغانستان_«نجیب مایل هروی» ادیب و عارف افغانستانی که ۵۰ سال کارنامهی علمی-فرهنگی دارد، مدتیست نیمکت نشین یک بیمارستان روانی شده است.
آقای هروی نویسنده، پژوهشگر، نسخهشناس، ویراستار و مردمشناس افغانستانی است که در نتیجه بیمهری مسولان و اطرافیان خودش و بهپاس خدمات ارزنده و سازندهی یک عمر تلاش علمی-فرهنگی، این روزها روزگار پیریاش را در یک بیمارستان روانپزشکی سر میکند.
او دچار نوعی توهم آسیبزا شده است.
به گزارش شفقنا بهنقل از خبرگزاری مهر، «محمدابراهیم شریعتی» ناشر افغانستانی مقیم ایران، وضعیت تلخ این روزهای محقق برجسته حوزه عرفان و ادبیات فارسی را تشریح کرد و گفت: متاسفانه استاد نجیب مایل هروی، به خاطر بیمهریهای مسولان و اطرافیان و همچنین شرایط دشوار مالی، این روزها در وضعیتی بسیار نامساعد به سر میبرد و روزهای خود را در یک تیمارستان (بیمارستان روانپزشکی ابن سینا در مشهد)، به شب میرساند.
آقای شریعتی گفته است که مشکل بیمه استاد مایل هروی، حل نشده و به رغم نامه تاییدی «صندوق هنر» هنوزهم صندوق بیمه، هزینههای درمانی آقای هروی را نمیپردازد.
این ادیب و عارف نامدار کشور، حالا که مشکلات روانی و کهنسالی پای استقامتش را ناتوان کرده است، از بد روزگار پسرش نیز از عقبماندگی جسمی و ذهنی رنج میبرد و چندیست که هردو در این مرکز روانپزشکی بستری هستند.
نجیب مایل هروی درسال ۱۳۲۹ ه.ش در هرات متولد شد و در سال ۱۳۵۰ به کشور ایران مهاجر شد. او در شهر مشهد جاخوش کرد و ادبیات فارسی را در دانشگاه فردوسی مشهد تحصیل کرد.
هروی در سال ۱۳۵۷ با یک دختر ایرانی ازدواج کرد و دو فرزند به دنیا آوردند.
نجیب مایل هروی پس از مدتی فعالیت در موسسه پژوهشهای اسلامی در مشهد، به تهران رفت و سپس به عنوان محقق در کتابخانه مجلس شورای اسلامی مشغول به کار شد.
وی چندین کتاب و مقالههای زیادی در دانشنامه مرکز دایره المعارف بزرگ اسلامی نوشته است.
رشته اصلی تحصیلی آقای هروی، عرفان اسلامی بوده است. وی از محققان برجسته در حوزه نقد و تصحیح متون کلاسیک به شمار میرود که با تالیف، تصحیح و بررسی بیش از ۳۰ کتاب و نگارش صدها مقاله، به جایگاه پرافتخاری رسیده است.
آقای هروی در سال ۱۳۸۶ به پاس یک عمر دستاورد برای خدمت به تاریخ و زبان فارسی، جایزه ادبی -تاریخی بنیاد دکتر محمود افشار یزدی را در مرکز دایرهالمعارف بزرگ اسلامی دریافت کرد.
اما آقای هروی پس از ثبت ۵۰ سال کارنامهی فعالیت علمی-فرهنگی در بخشهای عرفان، ادب و تحقیقهای ماندگار، اکنون در گوشهای از یک بیمارستان روانی در مشهد روزگار سر میکند.
وزارتهای علمی-فرهنگی افغانستان و سفارت افغانستان در ایران، هنوز به حال این گنجینهی ارزشمند کشور فکری نکرده است و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران نیز دست مساعدت بهسوی او دراز نمیکند که هیچ، بلکه اینروزها صندوق بیمه پول درمان او را نیز نمیپردازد.
انتهای پیام
