نسل کشی اعلام نشده هزاره ها در یک تبانی و سکوت ادامه دارد/ راه حل اساسی چیست؟

شفقناافغانستان-راه حل نه استعفای اشرف غنی است چون یک طالب سنگدلتر و کورتر جای او را خواهد گرفت.
نه فحش به غنی و طالب و پشتون، چون فحش و رجزهای بزرگتر از زور ما، عملا هیج تأثیری در جلوگیری از فجایعی که اوغانهای متعصب خلق می کنند نخواهند داشت زیرا نظام قبیلوی که اراده ی حذف فیزیکی سایر اقوام را دارد با دشنام و شعارهای تند و تهدید آمیز عقب نشینی نخواهد کرد بلکه عزم آنان برخلق فجایعی تلختر جزم خواهد شد.
حتی تظاهرات و حرکت های مدنی پراکنده و بی پشتوانه که نتواند خطری برای نظام سلطه خلق کند نیز تأثیرگذار نخواهد بود.
تخلیه عقده بر سر “معاش بگیران حکومتی و پارلمانی” خودما بدون یافتن و پیداکردن جایگزین های بهتر گرهی از کار باز نخواهد کرد….
بالاتر از همه خرید اسلحه های فرسوده و و از کار افتاده ی که از انبارهای تسلیحاتی دشمن بیرون انداخته شده نیز جز خالی کردن جیب خودمان و فربه کردن اقتصاد دشمن اثر دیگری در جلوگیری از روند حذف تدریجی ما نخواهد داشت.
راه حل اساسی افزایش توانایی خلق خطر نابودی برای کسانی است که اراده ی نابودی مارا کرده اند.
این اقتدار جز از طریق ایجاد نیروی متمرکز و منسجم با ادغام نیروهای پراکنده و متضاد نیست.
اراده و اقتدار جمعی قوی زمانی شکل می گیرد که درک و شعور اجتماعی آحاد جامعه به لحاظ معرفت شناسی به آن میزان از عمق رسیده باشد که بتواند این واقعیت را درک کند که راز بقا در جوامعی مثل افغانستان جزعبور ازقالب ها و گرایش های پراکنده ی حزبی و سمتی و خلق یک هویت منسجم و مقتدر هزارگی چیز دیگری نیست.
در یک کلام راه حل اساسی عبور از خود و تن دادن به سرنوشت جمعی است. اگر به سرنوشت جمعی باور معرفت شناختی داریم باید از بسیاری از منافع شخصی و شهرت اجتماعی به خاطر پاسداری از منافع جمعی چشم پوشی نماییم. نیروهای فعال و تحول ساز را شناسایی و حمایت نماییم و به شایسته سالاری واقعی تن بدهیم که هیج سلاحی قوی تر از شایستگی وتوانمندی پیش آهنگان یک قوم نیست.
تا زمانی که آخرین آرمان و چشم انداز نیروهای سیاسی یک جامعه جیب نا مبارک و معاش شرم آورشان باشد و فرهنگ شایسته سالاری و شهامت و شایستگی واقعی نهادینه نشده باشد همین آش است و همین کاسه. آش خون در کاسه ی از آتش و دود!