به گزارش سرویس ترجمه شفقنا از ای بی سی نیوز، گرچه کره شمالی دارای رکورد نقض حقوق بشر و آزمایش اتمی است، اما همچنان با ۱۶۴ کشور دنیا ارتباط دارد و ۲۵ کشور در پیونگ یانگ، دارای سفارتخانه هستند؛ از جمله بریتانیا و سوئد.
«جان بلاکسلند» رئیس مرکز مطالعات استراتژیک و دفاعی در دانشگاه ملی استرالیا میگوید، کار دیپلماتیک در کره شمالی با همه کشورهای دنیا متفاوت است.
او اضافه میکند که فرصتهای کمی برای دیپلماتهای خارجی وجود دارد تا با همتایان خود در این کشور، به طور سازندهای همکاری کنند. او میگوید: «کار دیپلماتیک در کره شمالی بسیار خستهکننده و کنترل شده است. دیپلماتها میگویند که بسیار تحت نظر هستند و این موضوع، کار را برایشان بسیار سخت میکند.»
«آندری یوونو»، یکی از کارمندان کنسولی در سفارت اندونزی در پیونگ یانگ به ای.بی.سی میگوید که خانه جدیدی در کره شمالی پیدا کرده است تا با اعضای خانوادهاش به آنجا بروند.
آقای یوونو میگوید که او میتواند آزادانه با افراد محلی صحب کند، از سیستم حمل و نقل عمومی استفاده کند و در اطراف پیونگ یانگ، به همراه یک مراقب دولتی سوار تاکسی بشود، اما سفر به خارج از پایتخت نیازمند اجازه مخصوص است و البته مکانهایی هم هستند که او به هیچ وجه اجازه رفتن به آنجا را ندارد.
آقای یوونو که از سال ۲۰۰۲ به همراه همسر و فرزندانش به کره شمالی آمده میگوید: «زندگی ما از مردم محلی بسیار مجزا است. ما در یک آپارتمان با شرایط پایدار تضمین شده زندگی میکنیم. ما میتوانیم تلویزیون اندونزی را تماشا کنیم، اما فقط چند کانال معدود را.»
اکثر سفارتخانههای این کشور در منطقه مشخصی در پیونگ یانگ به نام منطقه دیپلماتیک «مونسو دونگ» قرار دارند. سه سفارتخانه بزرگ روسیه، چین و پاکستان اما خارج از این منطقه هستند.
اکثر حضور دیپلماتیک کشورها به رابطه تاریخیشان با پیونگ یانگ بازمیگردد.
ارتباط روسیه و چین به جنگ سرد بازمیگردد؛ در حالی که ارتباط پاکستان به آغاز جنبشهای ضدآمریکایی در دهه ۱۹۷۰ میرسد. آلمان و هند هردو روابط خود را از زمان جنگ سرد و جنگ کره دنبال میکنند.
پروفسور بلاکسلند میگوید: «اساسا بستن یک سفارت و سپس تلاش برای بازگشایی آن بسیار پرهزینه است.»
بنابراین برخی از کشورها نیز به جای بستن سفارتخانههایشان، آنجا را با کمترین تعداد ممکن افراد و کمترین حضور اداره میکنند. برای مثال اندونزی تنها ۴ فرد را برای کار در سفارتخانهاش دارد.
این سوال پیش میآید که اساسا یک سفارتخانه برای ارائه خدمات به شهروندان آن کشور است، اما چرا کشورهای دنیا باید در کشوری مثل کره شمالی که تعداد بازدیدکنندگان و افراد خارجی در آن بسیار محدود است، سفارتخانه داشته باشند؟
پروفسور بلاکسلند میگوید که روابط دیپلماتیک، فرصتهای تجاری را بررسی میکند، پیوندهای تجاری را که پس از تحریمها بسته شدهاند را تحت نظارت دارند و همچنین در جمعآوری اطلاعات نقش دارند.
اولین کشور غربی که سفارت خود را در کره شمالی باز کرد، کشور سوئد بود که هنوز هم روابط دوستانهای با کره شمالی دارد و حمایتهایی را از سال ۱۹۷۵ برای این کشور فراهم کرده است.
یکی از آخرین کشورهای غربی نیز که حضور خود را در پیونگ یانگ گسترش داده، انگلیس است که ماموریتش را در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد.
آیا دیپلمات بودن در کره شمالی امن است؟
طبق کنوانسیون ۱۹۶۱ وین در مورد روابط دیپلماتیک، سفارتخانههای خارجی به عنوان مکانهای امن دیپلماتیک درنظر گرفته میشوند که جزء قلمروی حاکمیت آن کشور به شمار میآیند و از جستجو ایمن هستند. به عنوان مثال جولیان آسانژ، رئیس وبسایت افشاگر ویکیلیکس در سفارت اکوادور در لندن زندگی میکند و پلیس انگلیس اجازه ورود به سفارت و دستگیری او را ندارد.
پروفسر بلاکلند میگوید: «دیپلماتها دارای سطح مشخصی از امنیت و حفاظت هستند.»
گرچه در موارد بسیار نادری نیز میتواند اینگونه نباشد؛ مثل بحران گروگانگیری در ایران در سفارت آمریکا.
بنابراین، این سطح امنیت به معنای امکان ناپذیری و نامحتمل بودن اتفاقات نیست. با این حال اما، آقای یوونو، کارمند سفارت اندونزی میگوید از یک دهه پیش که به کره شمالی آمده، تاکنون با هیچ مشکلی برخورد نکرده است.
او میگوید: «به نظر من، اینجا یکی از امنترین کشورها برای زندگی است. نرخ جرم و جنایت تقریبا صفر است. گرچه فقر، در این کشور بسیار فراگیر است، اما من این کشور را میستایم که میتواند از پس شرایط ثبات خود بربیاید.»
کنسولگری های خارجی در کره شمالی
|
|
|---|
