زمان انتشار : ۸ عقرب ,۱۳۹۷ | ساعت : ۱۳:۲۴ | کد خبر : 297058 | چاپ

از گلشهر تا کربلا با ویلچر؛ گزارش خواندنی از پیاده روی معلولین مهاجر افغانستانی در اربعین

شفقنا افغانستان/اختصاصی- عشق حسین ابن علی(ع) همانقدر که مرز نمی شناسد و سیاه و سفید و سرخ را بسوی خود می کشد، محدودیتهای دیگری نیز ندارد و بر خلاف سایر مراسمها که محصور در لفافه های قومیت و مذهب و جنسیت و معلولیت است، در همایش اربعین حسینی می توانیم هر طور عاشقی را ببینیم.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، اینبار در اقدامی بی سابقه اولین کاروان معلولین مهاجر افغانستانی به سرپرستی مدیر موسسه معلولین باور سبز مرتضی عبدی راهی کربلا می شود.


مرتضی عبدی که خود نیز از ناحیه دوپا دارای معلولیت است می گوید : ما نیز آمده ایم تا به ندای هل من ناصر امام حسین(ع) لبیک بگوییم! در میان ما معلولین حرکتی، ذهنی و نابینا و ناشنوا همراه است و تعداد ۱۵ نفر به قید قرعه از میان خیل مشتاقان اباعبدالله الحسین(ع) انتخاب شده اند تا با ویلچر و عصا به پیاده روی اربعین بیایند.

عبدی می گوید : این اولین باری است که معلولین مهاجر افغانستانی در این همایش عظیم شرکت می کنند و کسانی هم که در قرعه کشی شرکت کرده اند، همگی زیارت اولی هستند، یعنی بار اولشان است که به زیارت عتبات می روند.
مدیر موسسه معلولین باور سبز ضمن قدردانی از حمایتهای مردمی کاروان معلولین اربعین می گوید : ما به یاد کسانی که در این راه کمکمان کردند هستیم و فراموششان نمی کنیم، خیرین و نیکوکارانی که بسیاری از آنان گمنام هستند و با حمایت معلولان باعث شدند امسال معلولین بتوانند کربلایی شوند، از همینجا در میانه راه کربلا برایشان آرزوی توفیق می کنیم.

مرتضی عبدی گفت : در نگاه اول این‌ سفر زیارتی آرزوی هر شیعه حسینی‌ست که بارگاه مولای خود را زیارت کند و از‌نگاه دیگر‌ شاید این آرزو جزو سخت ترین آرزوها برای معلولینی باشد‌ که به تنهایی‌ (چه از لحاظ حمایت مالی چه فیزیکی) سفر برایشان‌ دشوار است و این کاروان‌ باعث شد‌ که برای اولین بار این جمع نیز بتوانند در پیاده روی اربعین‌ حسینی به سوی کربلای معلی شرکت داشته باشند‌ و نگاه جامعه و کسانیکه عاشقانه و خالصانه سوی زیارت میروند معلولینی را ببیند که چه زیبا با تمام‌سختی در این راه قدم‌ گذاشته اند.

روایت کاروان معلولین مهاجر چشم هر عاشق حسینی را تر می کند، نمی توان عشق را دید و اشک نریخت، معلولی که پا ندارد چطور می تواند پیاده روی کند؟ معلولی که چشم ندارد چطور می تواند گنبد و حرم امام حسین(ع) را ببیند؟ و آن معلول ذهنی که حتی نام خود را نمی داند، در پیاده روی اربعین چه می خواهد؟ این سوالات و سوالاتی مشابه جوابهای منطقی ندارند.


هیچ کس نمی تواند عشق به امام را تفسیر کند، عشق به حسین(ع) در ذرات وجود هر مسلمانی وجود دارد و در موسم اربعین ذرات عاشق از هر چارطرف عالم به هر وسیله ای جذب مسیر عشق، و همایش عظیم اربعین حسینی می شود. تو گویی حرم حسین ابن علی(ع) چون آهن ربایی این ذرات را بسوی خود می کشد و اگر آنجا در میانه راه نجف اشرف به کربلا باشی می بینی که سیاه می آید، سفید می آید، سرخ می آید، نابینا می آید، فلج می آید، معلول ذهنی می آید و تو خیل عاشقان حسین(ع) را می بینی که بدون هیچ توجیه منطقی پا در راهی گذاشته اند که دشوار است، سختی دو روز پیاده روی را به جان می خرند تا به حرم امامشان برسند.
عشق اباعبدالله و خط سرخی که در طول تاریخ کشیده شده نه تنها کمرنگ نمی شود، که هر سال پررنگ تر از قبل رخ می نماید.
خوشا به سعادت معلولین مهاجر که امسال شرف حضور در این همایش عظیم را یافتند، این توفیق نصیب هر کس نمی شود که در اربعین کربلای معلا باشد، کربلایی های واقعی همین کسانی هستند که بدون پشتوانه مالی و فقط به عشق حسین(ع) با ویلچر و عصا بسوی کربلا رفته اند.
ما فکر می کنیم آن کس که معلول ذهنی بود عشق حسین(ع) را درک نمی کند، تصورمان این است که عشق حسین فقط مال ماست! غافل از اینکه این معلولین مهاجر که رفتند، گذرنامه هایشان فقط با امضای مهدی فاطمه(ع) امضا شد و لاغیر!

گزارش : سیدجمال الدین سجادی
#حسین_محور_وحدت

     

انتهای پیام

af.shafaqna.com

شفقنا در شبکه های اجتماعی: توییتر | فیسبوک | تلگرام