شفقنا افغانستان-یک سرباز امریکایی که حدود پنج سال اسیر طالبان در افغانستان بود، در برابر رهایی پنج زندانی طالبان آزاد شده است. مقامات امریکایی گفته اند بوئی برگدال ۲۸ ساله به نیروهای امریکایی تحویل داده شده و از وضعیت سلامتی خوبی برخوردار است.
در مقابل پنج زندانی طالبان از زندان گوانتانامو آزاد و به دولت قطر تحویل داده شدهاند. قطر مشغول میانجیگری میان امریکا و طالبان در این زمینه بودهاست.
باراک اوباما در بیانیهای گفته که آزادی برگدال “بیانگر تعهد جدی امریکاست مبنی بر اینکه ما هیچ سرباز زن یا مرد خود را در میدان جنگ رها نمیکنیم.”
بوئی برگدال که مشغول خدمت در پایگاهی در ولایت پکتیکا بود، در جنوری ۲۰۰۹ پس از خروج از این پایگاه ربوده شد. مقامات امریکایی در مورد آزادی پنج زندانی طالبان جزئیات بیشتری ارائه نکردهاند.
در گذشته از خیرالله خیرخواه؛ والی رژیم طالبان در هرات، فاضل مظلوم؛ رئیس ارتش رژیم طالبان، نورالله نوری؛ معاون اداره استخبارات طالبان، عبدالحق وثیق و عبدالنبی عمری در رسانهها به عنوان کسانی یاد شده که طالبان اصرار بر آزادی آنها دارند.
در این شکی نیست که آزادی، حق اولیه و انسانی هر فردی است. تفاوتی نمی کند افغان باشد یا امریکایی. بر این اساس، سرباز اسیر امریکایی نیز حق داشته است از موهبت آزادی بهره مند شود و به آغوش خانواده اش بازگردد؛ به ویژه زمانی که او اسیر یکی از وحشی ترین گروه هایی می شود که با استفاده از نام اسلام، تیشه به ریشه اسلام و انسان می زند.
با این حساب، روی سخن در این نوشته اساسا با بوئی برگدال نیست؛ بلکه بحث اصلی روی شیوه و وسیله آزادی اوست.
آقای برگدال با پادرمیانی و میانجیگری امیر قطر آزاد شده است. از جانب دیگر، باراک اوباما به مناسبت آزادی او گفته است که این نشان می دهد که آنها سربازان زن و مردم خود را در میدان جنگ رها نمی کنند. از سوی دیگر، آقای برگدال در بدل آزادی ۵ مهره بسیار مهم رژیم طالبان از زندان مخوف گوانتانامو آزاد شده است.
این در حالی است که همه روزه تعدادی از نیروهای امنیتی افغانستان و حتی بستگان خانوادگی آنها از سوی طالبان اسیر شده و پس از مدتی بدون هیچ مبادله و معامله ای کشته می شوند.
اخیرا رسانه های معتبر گزارش دادند که طالبان برادر یک نیروی پولیس را کشته اند؛ مشخص است که جرم او این بوده که برادرش عضو نیروی پولیس است! در نظام عدالت کیفری ملاعمر، جرم و مجازات، امری شخصی نیست؛ صرف نظر از اینکه عضویت در نیروی پولیس، اساسا جرم محسوب نمی شود.
با این وصف، چند پرسش مهم در خصوص نحوه آزادی برگدال مطرح می شود که هرکدام به سهم خود قابل تامل است.
پرسش نخست اینکه وقتی یک سرباز معمولی امریکایی می تواند در برابر پنج مهره مهم و محوری تروریست های طالبان آزاد شود، چرا سربازان افغان از امتیاز آزادی در برابر آزادی، بهره مند نمی شوند؛ اما در مقابل، هزاران زندانی طالبان، بدون هیچگونه محاکمه و مجازات و حتی تعهد و تضمین امنیتی پس از آزادی، رها می شوند؟
سؤال دوم این است که وقتی باراک اوباما در توجیه این تبادل زندانی نابرابر می گوید که آنها سربازان شان را در میدان جنگ رها نمی کنند، چرا دولت آقای کرزی، بدون هیچ توجیهی سربازان امنیتی را در میدان جنگ رها می کند و حتی هیچ تمهیدی برای حفاظت از امنیت اعضای خانواده آنها هم روی دست گرفته نمی شود؟ آیا خون یک سرباز امریکایی با خون صدها و هزاران سرباز افغان، فرق دارد؟
نقش امیر قطر نیز در این تبادل زندانی، پرسش برانگیز و قابل تامل است و این نشان می دهد که اعراب هنوز بر گروه تروریستی طالبان نفوذ و با آنها رابطه دارند؛ اما اینکه چرا از این نقش در راستای برقراری صلح و گفتگو با دولت آقای کرزی استفاده نمی شود، ابهامی است که هیچ پاسخی به آن داده نمی شود.
رابطه قطر با تروریست ها چگونه رابطه ای است؟ آیا کمک های مالی و تسلیحاتی قطر چنانچه در سوریه به تروریست ها می رسد در افغانستان نیز خواهد رسید؟
منبع جمهور
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com