یک عالم اهل سنت:خداوند در قرآن مومنین را حتی از اهانت کردن به معبود کافران نهی می کند

خداوند در قرآن مومنین را حتی از اهانت کردن به معبود کافران نهی می کند تا مبادا آنان به خدای یکتا اهانت کنند. حال که ما مسلمانیم و مسلمانان اعم از شیعه، سنی یا هر فرقه ای دیگری که باشند در اصل و هدف منطبقند اگر همان راه وحدت را پیش بگیرند اختلاف و اهانت به کلی از بین می رود و همه با هم پیش می روند مصیبت وقتی است که تعصب باشد و یک شخص صرفا مذهب خودش را قبول داشته باشد پس علم و دانش نسبت به جایگاه و هدف اسلام و احترام متقابل باعث می شود اختلافات از بین بروند.

به گزارش خبرگزاری شیعیان افغانستان(شفقنا افغانستان) ،شیخ محمدعلی خالد سلطان العلما از علمای بزرگ اهل سنت ایران و کشورهای حاشیه خلیج است،گفت گوی نشریه حریم امام با وی در پی می آید:

مایلیم بیشتر با شما آشنا شویم!
تقریبا از پنج سالگی شروع به فراگرفتن علم کردم. در ابتدا قرآن مجید را در بندر لنگه نزد یکی از شاگردان مرحوم پدرم فرا گرفتم. بعد از آن به دبستان محمدیه رفتم. مصادف با این زمان فراگرفتن دروس دینی را پیش مرحوم پدرم شروع کردم. علوم شرعیه مانند تفسیر، حدیث، فقه، اصول، نحو و صرف و ادبیات را فرا گرفتم. بعد برای ادامه تحصیل علم به هند و مصر رفتم. در آنجا سطوح عالی علوم دینی و مسایل شرعی مورد نیاز علما را فرا گرفتم. بیش از چهل سال به طور مداوم در مدارس علوم دینیه مدرس بودم. بحمدلله در طول این چهل سال توفیق تربیت افراد زیادی از علما و فضلا را پیدا کردم که نوعا از علمای بسیار خوب و محبوب مردم هستند.

لطفا از تألیفات و نوشته هایی که داشته اید، بگویید.
تقریبا یکصد تألیف دارم که عمده این تألیفات در تهران چاپ شده است. از جمله تفسیر ده جلدی قرآن کریم و تألیفاتی در احادیث پیغمبر است. این تألیفات به فارسی و عربی منتشر شده اند برای تدوین و نوشتن این کتب زحمات و مشقات فراوانی متحمل شده ام. حتی بسیاری از شب ها تا صبح در مدرسه علوم دینیه برای تألیف کتاب بیدار می ماندم و به نوشتن و تحقیق مشغول می شدم.

آیا در این مدت (از آغاز دوران تحصیل تاکنون) با علمای شیعه نیز در ارتباط بودید؟
بله، من همیشه با افرادی از علمای شیعه و اهل سنت ارتباط و ملاقات داشته و دارم. البته این ارتباط و ارادت ها دوطرفه بوده و آنها هم به ملاقات من آمده و می آیند و در بسیاری اوقات به مدرسه من مراجعه داشته اند.
در ایران هم، دانشمندانی بودند که با مرحوم پدرم دوست بودند. از جمله شیخ احمدبن سرحان بحرانی از علمای تشیع که دانشمند بزرگ و محترمی بود. او وصیت کرده بود من بر پیکرش نماز بخوانم. بنده هم به دستور خودشان نماز خواندم. همیشه با احمدبن سرحان رفت وآمد داشتم. در بندر لنگه اشخاصی مانند آقا سید جعفر اخباری و آشیخ احمد اصولی بودند. آشیخ احمد از علمای ممتازی بود که اصالتا اهل بحرین بود. فرزندانش هم آنجا بودند. ایشان پسرش را برای درس خواندن به مدرسه پیش بنده فرستاد. در بندر لنگه تفاوت و اختلافی بین شیعه و سنی وجود نداشت و همه مثل برادر زندگی می کردند. مرحوم پدرم و شیخ احمدبن سرحان کاری کرده بودند که مردم با برادری و اخوت و محبت با هم زندگی کنند. بنده آنجا در این باره تلاش می کردم و تألیفاتی نیز در همین زمینه دارم.

چرا از ایران به اینجا آمدید و ساکن دوبی شدید؟ الان امور مدارس تحت پوشش خود را چگونه اداره می کنید؟
من سال های زیادی در بندر لنگه مدرس و ساکن بودم. اواخر اوضاعی پیش آمد که باعث درگیری میان اهل سنت و شیعه شد. وقتی اوضاع را از این قرار دیدم چون نمی خواستم بین اهل سنت و شیعه اختلافی باشد به دوبی آمدم که البته مدارس بنده در کشورهای مختلفی از جمله در ایران و شهرهایی چون بستک، بندر لنگه، قشم و اطراف آنجا دایر است. تقریبا ده مدرسه آنجا فعالیت می کند. اداره این مدارس نیز توسط نمایندگان بنده انجام می پذیرد.

همه را از نظر مدیریت و تأمین مایحتاج، خودتان اداره می کنید؟
بله. البته همان طور که عرض کردم این خدمات با واسطه نمایندگان بنده ارایه می شود.

جناب شیخ وضعیت اسلام را در مجامع جهانی چطور ارزیابی می کنید؟
اسلام دین خداست و در واقع حافظ و مروج دین نیز خدای عزوجل است. در سایه همین توجهات الهی به دین، همیشه انسان های بزرگ از میان برادران شیعه و سنت، دین را با تحمل سختی ها به وسیله آثار و کردارشان و تربیت شاگردانشان، تبلیغ و تقویت کرده اند. به همین خاطر معتقدم که اسلام همیشه رو به ترقی و پیشرفت بوده و خواهد بود. انشاءالله امیدوارم مسلمانان نیز همچون اسلام قوی و مستحکم باشند.

چگونه با امام خمینی آشنا شدید؟
بعد از پیروزی انقلاب با حدود دوازده نفر از علمای اهل سنت به قم خدمت ایشان رفتیم. در آنجا خدمت علمایی دیگر مانند آقای منتظری رفتیم و با ایشان دیدار کردیم. حتی با مرحوم مهندس بازرگان و هیئت دولت هم دیدار داشتیم. سفر خوبی بود. با همه آشنایی حاصل شد و نتیجه خوبی هم داشت.

امام در آن جلسه به چه چیزهایی اشاره کردند؟
خدمتشان عرض کردم ما اهل سنت با برادران شیعه هیچ زمان اختلافی نداریم. امیدواریم اکنون که امام تشریف دارند وحدت بیشتری در آینده نزدیک بین اهل سنت و شیعه به وجود آید. امام فرمودند که من هم همین نظر را دارم و می خواهم این رابطه همیشه مثبت باشد و کسی نتواند خللی در وحدتمان به وجود آورد. جلسه خیلی خوبی بود.

رفتار ایشان در آن دیدار چگونه بود؟
ایشان استقبال خوبی از ما و همه برادران کردند تقریبا یکی دو ساعت به طور خصوصی خدمتشان بودیم. هر صحبتی داشتیم نیز خدمتشان عرض کردیم. مثلا این که چه باید کرد تا اسلام به معنی واقعی اش در دنیا انتشار بیابد و شیعه و سنی را جدا ندانند. در اسلام فرق متعددی هست. مثلا شیعه های اخباری، اصولی و اهل سنت حنفی، مالکی و حنبلی داریم. اینها باید وجهه و هدفشان یکی باشد الحمدلله تا امروز هم اختلافی وجود ندارد. شیرینی این استقبال و مصاحبت گرم حضرت امام هنوز برایم تازگی و لذت دارد. در مدتی که خدمتشان بودیم بسیار بهره بردیم. امام نیز عنایت فوق العاده ای فرمودند و ما خیلی خوشوقت و شادمان شدیم. بعد که از خدمتشان مرخص شدیم و برگشتیم داعی خیری برای ایشان بودیم.

گویا قرار بود ملاقاتتان ده بیست دقیقه باشد ولی دو ساعت طول کشید. حضرت امام بیشتر روی چه محورهایی تأکید داشت؟
بله، همین طور است و این به خاطر توجه امام به وحدت و یکپارچگی میان ادیان و مذاهب بود. امام حقیقتا به وحدت کلمه و یکپارچگی جهان اسلام اعتقاد داشتند.
نظر شریف ایشان این بود که وحدت و شور و نشاطی در بین مردم و مذاهب باشد تا کسی حس اختناق و خفقان نکند. الحمدالله امام با آمدنشان این وحدت را به وجود آوردند و همیشه این وحدت بود و اختلافی پیش نیامد. به خاطر همین مدیریت و اشراف امام همیشه بین ما و برادران شیعه در ایران اتفاق نظر بوده است و همیشه با هم برادر بوده اند بزرگان و مشاهیر شیعه و سنی هیچ اختلافی با هم نداشتند و همیشه با هم بودند. به فرض مثال در بین علمای جنوب، شیخ احمدبن سرحان بحرینی، عرب بود قبل از ایشان اجدادش آنجا آمده بودند. او از علمای شیعه و انسانی شریف و متین بودو اطلاع واسع داشت. به خصوص یکی از علمای درجه اول در بین علمای شیعه بود. گاهی که به اتفاق پدرم خدمتشان می رفتیم یا خودش به خانه ما می آمد از ایشان می خواستم کتاب هایش را امانت بگیرم که بدون مضایقه آن را لطف می کردند. همیشه وحدت خوبی وجود داشت. غرض اینکه تدبیر امام محور وحدت و اتحاد مذاهب و اقشار مختلف بود.

بعد از وجود مبارک پیامبر اکرم و خاندان و اصحاب ایشان هر کدام از علما و شخصیت های بزرگ شیعه و سنی برجستگی های خاصی داشتند. به نظر شما امام خمینی چه امتیازی نسبت به سایر بزرگان داشته که ای چنین ایشان را متمایز ساخته است؟
قیام امام خمینی در برابر ظلم و ستم، اسلام خواهی صادقانه ایشان و همراه نمودن همه اقشار، گروه ها و آحاد مردم با خودش و به حرکت درآوردن آنان، امتیاز برجسته ایشان بود که با آمدن ایشان شاه و دیگر قدرت های خارجی از کشور خارج شدند. به نظر من این خصوصیات امتیاز خاصی را به ایشان بخشیده بود. شما ملاحظه بفرمایید در آن دوران سخت تمام انظار متوجه ایشان بود. حتی به یاد دارم بنده خدمتشان عرض کردم که ما در نظر داریم بعد از این بین اهل سنت و شیعه وحدت بیشتری باشد. امام فرمودند که ما هم برای همین
آمده ایم تا کاری کنیم وحدت همیشه برقرار باشد و هیچ وقت تزلزل پیدا نکند.
یعنی وجه امتیاز ایشان اسلام خواهی مطلق ایشان و بی توجه به این که چه کسی شیعه یا سنی است بود و تنها می خواستند اسلام را احیا کنند؟
بله. ایشان صحبتی از سنت و شیعه نیاوردند. صحبت از اسلام آوردند. نظر ایشان به غیر از وحدت اسلام چیز دیگری نبود.

اسلام دین مودت و برادری و برابری است. چه آسیب هایی الان دنیای اسلام را تهدید می کند؟
هر کار مادامی که بر پایه اخلاص و رضای خدا و برای خدا باشد همیشه محکم، موفق و پابرجاست و معایبی ندارد. اما هرگاه از مسیر خداوند جدا شد محکوم به شکست و زوال است و باید احساس خطر کرد. به نظر من مادامی که مسلمانان براساس رضای خداوند و حفظ اسلام وحدت کنند هیچ خطری آنها را تهدید نمی کند. اما اگر کسی بخواهد بین این دو فرقه (شیعه و سنی) اختلاف بیندازد آن وقت باید احساس خطر کرد. امید ما و همه دانشمندان اسلام این است که بین فرق اسلامی همیشه وحدتی باشد و کسی احساس نکند این سنی است یا شیعه.
به مشترکات نگاه کنید، ببینید نماز، روزه، حج و مراجعه به درگاه خداوند بین همه مشترک است. بنابراین وجهه برای اختلاف بین مسلمانان ها نیست. اگر خوب دقت کنیم همه در راه اسلام هستیم و اسلام دین برادری و مودت است پس همه در مسیر وحدت اند.

یعنی در واقع آنچه جهان اسلام را تهدید می کند خطر اختلاف در بین مذاهب اسلامی است. به نظر حضرتعالی وظیفه علما و بزرگان جهان اسلام برای رفع این خطر چیست؟
علما به خوبی می دانند که وظیفه شان این است که شارح قرآن و سنت باشند و قبول دارند که در مشرکات بین اهل سنت و شیعه نباید فرقی باشد و مادامی که این قانون و طرز تفکر برقرار است هیچ وقت اختلافی پیش نخواهد آمد.
ما حتی در پاره ای از موضوعات علمی نیز مشرکاتی داریم به فرض مثال تفاسیر بسیاری از برادران شیعه وجود دارد که ما هم نمونه هایی از آنها را در کتابخانه های مدارس مان داریم. الحمدلله این تفسیرها نشان می دهد ا ختلافی در میان نیست و تفسیر همه شان صحیح است. اگر زمانی کسی تفسیری برخلاف تفاسیر گذشته داشته باشد، ممکن است باعث دلتنگی، کدورت یا اختلاف شود. الحمدلله علمای مخلصی داشتیم و همیشه داریم که معتقدند اهل سنت و شیعه برادرند و نباید هیچ وقت احساس تفرق نکنند. ما هم همین رأی را داریم که علمای ما با علمای ایشان برادر باشند. اصلا یک قرآن برای همه است، احادیث پیغمبر برای همه و علوم دینی برای همه است. در نتیجه وجهی برای اختلاف نیست. وقتی مایه اتحاد همه وجود دارد چه لزومی دارد اختلاف ایجاد کنیم. در هر علمی علمای اهل سنت و شیعه وارد شده اند هر دو مذهب مفسرین، فقها، اصولیین و نحوی های بسیاری دارند.
حتی من معتقدم یک قاعده کلی وجود دارد که برادران شیعه از آن استفاده کردند و ما از آن استفاده نکردیم. اینکه آنها نحو و صرف را بر سایر علوم مقدم قرار دادند. البته در مدارس قدیمه اول صرف و نحو می خواندند. بعد که صرف و نحوشان کامل می شد دیگر عبارت خوانی و فهم عبارت برایشان مشکل نداشت. چون عبارت صحیح را می توانستند فهم کنند. همیشه گفتم اگر ما نیز این قانون را پیاده می کردیم، یعنی ابتدا نحو و صرف را آموزش می دادیم، نحو و صرف طلاب تقویت می شد. این باعث می شد طلبه ها زودتر پیش بروند و اطلاعاتشان عمیق تر شود نحو و صرف برای زبان است. اگر کسی نحو و صرف را نیاموزد فهمش هم ناقص می شود این دو را من در مدارس نجف دیدم. بنده به عراق و تمام کشورهای سنی مانند افغانستان، پاکستان، مصر و مراکش رفته ام. همه علما را دیده ام و الحمدلله علما با هم اختلافی ندارند.

علمای اهل سنت و شیعه همواره بر وحدت مسلمین تأکید دارند از طرفی برخی گروه های متعصب از هر دو فرقه بر طبل اختلاف می کوبند و متأسفانه در دام افراطی گری گرفتار می شوند. راهکارتان برای عملیاتی کردن وحدت و مقابله همه جانبه با تفرقه افکنان به خصوص افراطی گری چیست؟ باید چه کار کنیم که جلوی این هجمه های تفرقه انگیز افراطی را از دو طرف بگیریم؟
قاعده این است که علمای برجسته ای که اطلاع عمیق و اخلاص در دین دارند هیچ وقت در صدد اختلاف نمی افتند می دانند این اتفاق نظر به نفع و برای پیشرفت اسلام در سایر اماکن لازم است. اما در بین علما افرادی عالم نما وجود دارند. یعنی اهل علم و اهل تحقیق نیستند و نمی دانند وظیفه عالم دینی چیست. تصور می کنند باید تعصب داشته باشند و از راه تعصب فقه شان را جاری کنند. مثلا تکفیر می کنند. مصیبت این است که هرجا تعصب بیاید حقیقت از بین می رود. تعصب و افراط هیچ فایده ای برای هیچ گروهی ندارد. فقط باعث دشمنی و اختلاف می شود. انسان عالم می داند اسلام برای این آمده که همه بدانند خدا یکی است و قرآن، احادیث پیغمبر و عبادت برای همه است. اما کسانی که مغرض باشند و بخواهند خودشان را جلو بیندازند ممکن است کارهایی کنند و اختلاف را به وجود بیاورند. بیشتر مصائب مسلمان ها به دلیل حضور همین افرادی است که تعصب دارند و فکر نمی کنند.
تعصب باید کنار برود و در وحدت همه با هم پیش بروند. انسان را در یک بدن واحد تصور کنید. اگر کسی چشمش قوی باشد و نشنود سالم است؟ باید همان طور که می بیند، بشنود.
پیشرفت قایل شدن برای عده ای و ممانعت از عده ای دیگر مثل بینایی دادن به بخشی و کرکردن بخش دیگر است.
الحمدلله امروز بین مسلمان ها علمای درجه اول زیادند که می توانند وحدت به وجود بیاورند. اولین عرضی که خدمت امام خمینی مطرح کردم این بود که باید کاری کنیم که اصلا این اختلافات از بین برود.
مردم مسلمان در هر فرقه ای که باشند مسلمانند اینکه مذهب افراد چیست دیگر هیچ اثری ندارد. چون همه اینها را می توان در یک اصل کلی روی توحید پایه گذاری کرد که همه با هم برادر باشند. در این صورت وجهی برای اختلاف باقی نمی ماند. اگر توحید عام شود برای مردم اختلافی نمی ماند. اگر توحید باشد مردم می دانند سعادت انسان به تنهایی در دنیا میسر نیست و انسان اجتماعی است. وقتی انسان می خواهد سعادتمند باشد باید خود، فرزند، همسر و کسانی که برادرش هستند با هم پیش بروند. اگر خودش تنها پیش برود چه فایده ای دارد. الحمدلله اگر این احساس باشد و همه توحید را در نظر بگیرند مشکلی نیست. اسلام دینی زنده و همیشه در راه پیشرفت است. در این صورت همه نیز پیشرفت می کنند. ولی اگر کسانی باشند که فقط خود را ببینند هم به خودشان خیانت می کنند و هم به مردم، به هر حال تعصب خیلی بد است و افراطی گری بسیار بدتر است.
اساس تفرق و بیچارگی تعصب است کسی که متعصب است نمی تواند جز خودش را ببیند. فرقه گرایی و تعصبات فرقه گرایی کور باعث از بین رفتن وحدت و همبستگی و دوستی می شود. همه این محنت ها از راه تعصب است. شخصی که متعصب است تصور می کند فقط در اهل سنت پیشرفت ممکن است و نه در شیعه. اگر طرف مقابل نیز همین را تصور کند چه پیش می آید؟ همان اختلاف و دوئیت و عقب افتادگی است که به نفع هیچ کدام هم نیست.

قبله، قرآن، پیامبر و خیلی چیزهای دیگر از مشترکات انکارناپذیر شیعه و سنی است. هر دو مذهب مقدساتی دارند که باید مورد احترام عامه مسلمین باشد. چه کنیم تا فرهنگ احترام متقابل در جامعه مسلمین نهادینه شود؟ این فرهنگسازی چطور باید شکل بگیرد که شیعه و سنی به مقدسات یکدیگر احترام بگذارند؟
تمام سعادت های دنیا مبتنی بر علم و دانش است. انسان نمی تواند برای ملتی ترقی و پیشرفت پیش بیاورد مگر در صورتی که بر پایه علم و دانش حرکت کند. اگر همه علما و مردم علم، تقوا و اخلاص داشته باشند و همیشه جنبه فداکاری را در نظر بگیرند و نگویند «من» بلکه بگویند «ما» (یعنی علوم مسلمان ها یکی هستیم) اصلا نه تنهایی احترامی که اساسا اختلافی بین تمام فرقه ها به طور کلی باقی نمی ماند مثلا میان مذاهب شافعی، حنفی و حنبلی اختلاف و اهانتی نخواهد بود. اینها با اینکه در داخل اختلاف دارند ولی در حقیقت واحد با هم متحدند و به هم احترام بگذارند.
خداوند در قرآن مومنین را حتی از اهانت کردن به معبود کافران نهی می کند تا مبادا آنان به خدای یکتا اهانت کنند. حال که ما مسلمانیم و مسلمانان اعم از شیعه، سنی یا هر فرقه ای دیگری که باشند در اصل و هدف منطبقند اگر همان راه وحدت را پیش بگیرند اختلاف و اهانت به کلی از بین می رود و همه با هم پیش می روند مصیبت وقتی است که تعصب باشد و یک شخص صرفا مذهب خودش را قبول داشته باشد پس علم و دانش نسبت به جایگاه و هدف اسلام و احترام متقابل باعث می شود اختلافات از بین بروند.

وهابیت و تکفیری ها بلای جان جهان اسلامند. خواص و بزرگان برای دور کردن مردم از این غده های چرکین تفرقه افکن چه کار کنند؟ چه باید کرد که میدان دست تکفیری ها نیفتد؟
همان طور که عرض کردم اساس ترقی و پیشرفت همیشه در علم نهفته است اگر اهل سنت و برادران شیعه راه علم را پیش بگیرند مطمئن باشید تفکرات و اندیشه های این چنینی در آنها رخنه نخواهد کرد و از چنین جریاناتی اثری باقی نخواهد ماند. برای اینکه همه با هم در علم پیش برویم باید بدانیم که علم آمده است تا مردم در پیشگاه عدالت پروردگار دارای یک دین، قبله و کتاب بوده و همه دور یک محور باشند.
چون اختلاف همیشه مسبوق به غرض شخصی است به نظرم چنین فرقه هایی غرض شخصی دارند. اگر جنابعالی غرض شخصی نداشته باشید خب اینجا جای اختلاف نیست چنین کسانی به عزت اسلام و مسلمین علاقه و اعتقادی ندارند. زیرا وقتی علاقه باشد دشمنی نمی آید دشمنی برای تعصب بیجا و بی معنی و از سر کدورت است.

انقلاب مردم ایران و رهبری امام خمینی را در تحقق و تثبیت مبانی دینی چگونه می بینید؟
امام خمینی وقتی آمد که مردم نیاز به شخصی داشتند که پایه های اسلام را با هم متحد کند کسانی تصور می کنند دین یک مسئله جالبی است و حاجتی به آن نیست. ایشان مشخص کردند که نه. همیشه دین مداری یک هدف اساسی است. اگر دین را کنار بزنند هیچ چیز دیگر جایش را نمی گیرد. چون دین اساس پایداری، سعادت، نیکبختی و پیشرفت برای همه است. زمانی که ایشان آمدند وضعیت خیلی آماده شد تا وحدتی به وجود بیاورند و همه بتوانند به وسیله این وحدت در راه برابری و برادری پیش بروند و احساس اختلاف نکنند متأسفانه همیشه در هر اجتماعی همان طور که افراد مخلص هستند افراد خیلی متعصب نیز هستند. وقتی دانشمندی گفت که وحدت و خیرخواهی و خیراندیشی و خدمت به همدیگر ضرورت دارد همه اطاعت می کنند. امام خطر تعصب و افراط را از چهره دین زدودند. ایشان دین را عملا به عرصه های مختلف زندگی مردم وارد نمودند و ثابت کردند که دین در تمام امور اشخاص از جمله امور شخصی، امور خانوادگی، امور تجارت و امور اقتصادی و فرهنگی دخالت دارد. به همه دنیا فهماندند که اساس پیشرفت و سعادت واقعی تنها در سایه دین واقعی و اسلام امکان پذیر است.

راز دشمنی ابرقدرت ها و مستکبرین با این انقلاب و نظام جمهوری اسلامی چیست؟
ابرقدرت ها می خواهند همه دنیا برده شان باشند ولی وقتی می بینند مسلمانان خودشان آقای خودشانند و برده آنان نمی شوند دشمنی می کنند.
امروز آمریکا می خواهد تا حدی که می تواند همه را محتاج خود کند. در حالی که می بینیم حاجتی به اینها نداریم. خودمان دانش داریم. الحمدلله کشوری داریم که پیشرفته است. انواع نعمت های خدادادی نیز در کشور ایران نهفته است و اصلا حاجتی به دنیای استکبار ندارد.
البته این به این معنا نیست که از دستاوردهای علمی و تکنولوژی آنان استفاده نکنیم بلکه اگر اینها در علم اکتشافی داشته باشند ما از اکتشافشان استفاده کنیم و اگر ما پیشرفتی داشته باشیم ایشان از آن استفاده می کنند اما اگر بخواهند ایشان را به عنوان آقا قبول کنیم به هیچ وجه قبول نمی کنیم. اینها می خواهند آقایی خودشان بر مردم را به کرسی بنشانند که نمی شود و امام به دنیا فهماند که ملت ایران ملتی آزاده و آقا است و آقایی بیگانگان را نمی خواهد.
علت دیگر این است که آمریکا نمی تواند ببیند ایران قدرتی مثل آمریکا شده است. البته که قبول نمی کنند به خصوص کشورهای غربی غیر از کشورهای شرقی اند دو بار جنگ جهانی پیش آمد برای اینکه آلمان می خواست خودش پیش برود و انگلیس و آمریکا می خواستند خودشان پیش بروند. البته فراموش نکنیم تا وقتی که یکپارچه نباشیم هیچ کاری میسر نیست.

بعضی کشورهای اسلامی منطقه بیدار شدند و در برابر دیکتاتوری و ظلم قیام کردند. انقلاب ایران و رهبری امام خمینی چقدر در بیداری دنیا تأثیرگذار بوده؟
مسلما تأثیر بسیاری داشته است امام خمینی با تشریف فرماییشان یک حکومت استبدادی را کنار زده و یک حکومت آزادمنش به وجود آوردند و امروز مردم دنیا دریافته اند که می شود استبداد را کنار زد.ایشان بسیاری از مردم جهان را امیدوار کردند.
روزی که امام خمینی ظاهر شد، در اکثر دنیا نسبت به ایشان عقیده خاصی پیدا شد.همه معتقد بودند آمدن ایشان وجهه و عظمتی برای مردم ایران می آورد و اختلافات قدیمی از بین می رود. البته قاعده کلی این است که هر نظر خوبی، دشمنان بسیاری دارد.

ویژگی های شخصیت معنوی و سیاسی امام خمینی را چطور تشریح می کنید؟
ایشان اظهار تقدس نمی کرد. وقتی با ایشان ملاقات کردیم، او را شخصی آزاده یافتیم که می خواهد کشور به پیش برود. ما خیلی امیدوار شدیم. چون دیدیم شخصی است که برای خودش تقدسی قایل نیست. در میان ما و مثل یک فردی از خودمان نشسته بود. فرمودند که ما برای خدمت به اسلام و ایجاد وحدت آمده ایم.

علمای جهان اسلام در مقابل زحماتی که امام برای اعتلای کلمه توحید و مبارزه با استبداد کشید چه وظیفه و مسئولیتی دارند؟
باید در این راه از هیچ کوششی دریغ نورزند و مردم را پیوسته با منویات ایشان آشنا و در سایه اتحاد و برادری در جهت تعالی اسلام که مهمترین هدف امام بود پیوسته تلاش نمایند.

وضعیت اقلیت های مذهبی را در ایران قبل و بعد از انقلاب چگونه ارزیابی می کنید؟
اقلیت های مذهبی چند نوعند یک دسته مثلا بهایی اند. بهایی ها قبل از آمدن امام خمینی پیشرفت داشتند. با آمدن ایشان پایگاهشان برچیده شد و دیگر نتوانستند تبلیغ کنند و همان جا شکست خوردند. این خیلی نعمت بزرگی بود.
الحمدلله اهل سنت هیچ ضرری نکردند، محل و مقامی که داشتند به همان حال باقی ماند و پیش رفت. الحمدلله عقب هم نیفتاد الان نیز امیدواریم که بیشتر از قبل استفاده شود.

وضعیت وحدت بین شیعه و سنی در امارات و دوبی چطور است؟
خیلی خوب است. الحمدلله عموم کسانی که در دوبی هستند، هیچ احساس غربت نمی کنند. شیوخ خلیج به خصوص اهالی دوبی مثل مرحوم شیخ راشد، با آن همه انفاق هر دفعه برای ملاقات به تهران می روند. اینجا مذهب شیعه خیلی طرفدار دارد. تعصب نمی ورزند که چه کسی سنی یا شیعه است. بر همین اساس خیلی راحت زندگی می کنند.
اینجا شیعه بر عقیده خودش است، سنی نیز بر عقیده خودش. فرق دیگر غیر از شیعه و سنی نیز راحتند، خیلی خوب است. مردم  در دوبی کمال آسایش را دارند. هیچ تعدی نیست. ای کاش همه جا به این شکل می شد.

انتهای پیام

www.afghanistan.shafaqna.com