شفقنا افغانستان – برخی کشورهای آسیایی و آفریقایی از پولهای میلیاردی چین برای تأمین هزینه زیرساختهای خود استقبال میکنند. برخی دیگر معتقدند که چین با وامهای مالی خود نیمی از جهان را به سوی وابستگی اقتصادی و سیاسی سوق میدهد.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان؛ در این رابطه از “بردگی بدهی” سخن رانده میشود. گروهی از سناتورهای پرنفوذ آمریکا با ارسال نامهای به مایک پمپئو، وزیر خارجه ایالات متحده هشدار دادهاند که پکن بخشی از جهان را به “گروگان مالی” خود درآورده است.
به گزارش هفتهنامه آلمانی اشپیگل، از چند و چون سرازیر شدن پولهای این جمهوری خلق به دیگر کشورها کمتر اطلاعی در دست است. دارایی خارجی چین بالغ بر شش بیلیون دلار (شش هزار میلیارد دلار) است. اما جز هیأت حاکمه چین تقریبا کسی نمیداند که این پولها با چه شرایطی به کجاها سرازیر میشوند و حامل چه ریسکهایی برای گیرندگان این پولهاست. کریستین لاگارد، رئیس صندوق بینالمللی پول، در این رابطه میگوید، از آنجا که گزارشهای چین به نهادهای بینالمللی مانند بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول کامل نیست، شفافیت لازم نیز در این زمینه وجود ندارد.
اخیرا نتایج پژوهش مشترک گروهی از اقتصاددانان آمریکایی و آلمانی به سرپرستی کارمن راینهارد، استاد دانشگاه هاروارد منتشر شده است. آنها ماهها با تکیه به منابع شناخته و تاکنون ناشناخته دست به تحقیق زدند و تحلیلی که تاکنون همهجانبهترین است، از وامهای خارجی چین پیش گذاردهاند.
این دادهها نشان میدهند که بسیاری کشورها، بهویژه در مناطق فقیر جهان بیش از آنی که تاکنون تصورش میرفته از چین وام گرفتهاند. اغلبِ توافقهای صورت گرفته باری سنگین بر دوش این کشورهای تحمیل کرده است و این توافقها به شدت در راستای تأمین منافع استراتژیک پکن تنظیم شدهاند؛ و این خطر محسوس است که بسیاری از کشورهای جهان سوم به ورطه یک بحران مالی بغلتند. کریستف تربِش، اقتصاددان دانشگاه کیل آلمان که از نویسندگان این گزارش است، میگوید: «غرب هنوز درک نکرده که این خیزش چین تا چه اندازه نظام مالی بینالمللی را دگرگون ساخته است.»
این استاد انستیتوی اقتصاد جهانی در لپتاپ خود بخشی از گزارش تحلیلی را به خبرنگار اشپیگل نشان میدهد که حاوی مدت وام، نرخ بهره، محل هزینه و ضمانتهای مختلف حدود پنج هزار اعتبار و کمکهای مالی چین به ۱۵۲ کشور جهان است. این اطلاعات متکی است بر جمعآوری دادههای از جمله سازمانهای عمران و توسعه، بانکها و یا سازمان اطلاعاتی آمریکا “سیا”. او با یاری همکاران خود این اطلاعات را با منابع رسمی به دقت مقایسه کرده و در ارزیابی نهایی به چنان تصویری کلی از داراییهای چین رسیده است که شاید دولت چین هرگز مایل به انتشار چنین گزارشی نباشد.
