شفقنا افغانستان – فصل کاری پارلمان به پایان رسید و قرار است نمایندهگان سر از امروز به مرخصی بروند. اگر آنان فصل کاریشان را تمدید نکنند، فردا به مرخصی میروند.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان؛ پارلمان در این فصل چندان موفق نبود. پارلمان از بنبست انتخاب رییس و هیأت اداری عبور کرد، اما در کار انتخاب رییسهای کمیسیونها گیر ماند. تا هنوز تمام رییسان کمیسیونها تعیین نشده است. کل این فصل کاری پارلمان در جدالها و زدوبندهای بیهوده برای گزینش اعضای هیأت اداری، رییس و رییسهای کمیسیونها گذشت. پارلمان باید از مشکل تعیین رییس برای کمیسیونها عبور میکرد و به کار اصلی این نهاد میپرداخت. باید پارلمان به نامزدوزیران سرپرست رأی میداد و کار نظارت از فعالیتهای حکومت را به صورت جدی آغاز میکرد.
تمام آنانی که در ۲۸ میزان سال گذشته با قبول خطر مرگ به پای صندوقهای رأی رفتند، آرزو داشتند که یک پارلمان کارا شکل بگیرد. آنان انتظار داشتند که پارلمانی روی کار بیاید که از منافع مردم افغانستان نمایندهگی کند. مصداق دفاع از منافع مردم هم نظارت از پروژههای آبادانی و بررسی کارنامهی وزیران است. پارلمان در کنار قانونگذاری و ظیفهی مهم دیگری که دارد، نظارت از کار حکومت است. اما پارلمان کنونی در این فصل کاری نتوانست از مشکلات درونی خودش بیرون شود. گزارش ادارهی «میک» هم نشان میدهد که پارلمان در این دوره بسیار ضعیف عمل کرده است.
یکی از عوامل اصل ضعف پارلمان، نبود سیستم حزبی است. وقتی انتخابات پارلمانی حزبی نباشد و نظم حزبی بر پارلمان حاکم نشود، فساد و ناکارآمدی به پارلمان رخنه میکند و به تکامل میرسد. همین داستان روی پارلمان افغانستان هم تطبیق شده است. انتخاباتهای پارلمانی حزبی نبود. به دلیل حزبی نبودن انتخاباتها، نمایندهگان پارلمان مورد نظارت جدی قرار نداشتند. در حال حاضر نمایندهی پارلمان به هیچ مرجعی غیر از وجدان خودش پاسخگو نیست. هیچ فلتر نظارتی روی نمایندهی پارلمان کنترل ندارد. به همین دلیل است که برخی از نمایندهگان پارلمان وارد زدوبندهای فسادآلود میشوند و به جای اینکه به فسادزدایی کمک کنند، برعکس فساد مالی و اداری را تقویت میبخشند.
زدوبندهای برخی از نمایندهگان و رخنهی فساد در پارلمان، کل دستگاه حکومت را فاسد میسازد. در پارلمانهای گذشته برخی از وکیلان با دریافت پول از شماری از نامزدوزیران، به آنان رأی اعتماد میدادند. بعد این نامزدوزیران وقتی بر کرسی وزارت تکیه میزدند، به پولدارانی که به نمایندهگان برای وزیرشدن آنان رشوه پرداخته بودند، قراردادهای وزارتخانهها را میدادند. این امر چرخهی فساد را تندتر میساخت. برخی از نمایندهگان هم از شماری از وزیران باج میگرفتند و برخی از عزل و نصبهای غیرقانونی را بر وزیران تحمیل میکردند. نمایندهگان به جای اینکه از روند استخدام عادی و قانونی شهروندان در دستگاه بروکراسی کشور حمایت کنند، خودشان بدل به عامل فساد مالی و اداری میشدند. فساد مالی و اداری در پارلمان فرآیند فساد را در کل دستگاه حکومت تقویت میکند.
برخی از نمایندهگان پارلمان کنونی هم میگویند که حتا در انتخاب رییسان کمیسیونها هم برخی از نمایندهگان رشوه دریافت کردهاند. وقتی از همین حالا رشوه تعیینکننده باشد، روشن است که در دادن رأی اعتماد به وزیران هم پول نقش خواهد داشت. ولی نمایندهگان کنونی پارلمان باید درک کنند که زراندوزی نامشروع و زمینگیر نگهداشتن پارلمان حتا به سود خودشان هم نیست. اگر پارلمان همچنان زمینگیر بماند و فساد را تقویت کند، این نهاد در تصمیمگیریهای کلان شریک نخواهد بود. اگر پارلمان برای خودش اهمیت سیاسی و ارزشی قایل نشود، روشن است که نهادهای دیگر هم به آن اهمیت نخواهد داد. در بحث مذاکره و حل سیاسی پارلمان هم باید به عنوان نهاد مشروع قانونگذار جمهوری شریک باشد. اگر نمایندهگان پارلمان همچنان ضعیف عمل کنند و وجههی این نهاد را صدمه بزنند، در موضوع حل سیاسی و مذاکره شریک نخواهند بود. آن عده از شهروندان افغانستان که در انتخابات پارلمانی رأی داده بودند، میخواهند یک پارلمان مقتدر و کارا شکل بگیرد.
