شفقناافغانستان- روزنامه ایرانی جمهوری اسلامی در سرمقاله امروزش خود نوشت، حامد کرزی رئیسجمهور سابق افغانستان ضمن انتقاد از تاخیر و تعلل در اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری گفت: «اینکه نتیجه انتخابات هنوز هم اعلام نشده، حاکی از آنست که کشور ما مستقل نیست و در اختیار خارجیهاست».
این نخستینبار نیست که حامد کرزای به دخالت آشکار و نهان بیگانگان در امور داخلی افغانستان اشاره میکند و علیه آن موضع میگیرد. وی پیش از اینهم بارها نسبت به دخالت بیگانگان هشدار داده بود و رمز اصلی چنین دخالتی را ضعف دولت و سایر نهادهای حکومتی معرفی میکرد. البته این سوال همواره مطرح است که دخالت سیاسی و مداخلات نظامی بیگانگان در افغانستان تازگی ندارد و حتی در دوره حاکمیت شخص کرزای هم دقیقاً وجود داشت ولی کرزای هرگز در طول دوره ریاست جمهوری خود با چنین صراحتی به دخالت بیگانگان اشارهای نداشت و حتی به کسی هم اعتراض نمیکرد.
اکنون برای سالهاست که آمریکا و متحدانش در پوشش نیروهای «کی فور» در خاک افغانستان حضور و سلطه نظامی دارند و در واقع حاکم اصلی همان نیروهای اشغالگر بیگانه هستند که اگرچه خود را اشغالگر نمیدانند ولی عملکرد و مواضع آنها تفاوتی با اشغالگران ندارد.
نظامیان بیگانه در افغانستان بدون اطلاع، موافقت و مجوز دولت مرکزی کابل وارد افغانستان شده و خارج میشوند. در خاک این کشور هم هرجا که بخواهند میروند و هر آنچه خود صلاح بدانند، مرتکب میشوند و به کسی هم پاسخگو نیستند. مداخلات بیگانگان در افغانستان به همین جا هم خلاصه نمیشود بلکه در ساختار رسمی قدرت هم دستنشاندگانی دارند و هرجا که تصمیم و رفتاری مغایر اهداف و برنامههای خود را شاهد باشند، علیه آن وارد عمل شده و مواضع خود را تحمیل میکنند. اگرچه منشا فساد اداری – سیاسی در افغانستان، حضور و نقش محرز اشغالگران است ولی آنها به دروغ و با فریبکاری، خود را مخالف و معارض هرگونه فساد معرفی میکنند درحالی که اهداف ناپاک آنها بدون فساد و تباهی، عملیاتی نمیشود و هیچ عنصر سالم، صالح و معتقد به منافع ملی افغانستان حاضر نیست آب به آسیاب اشغالگران بریزد.
بوش کوچک و دستیارانش در اوج حملات وحشیانه آمریکا به افغانستان به بهانه ماجراهای ۲۰ شهریور (۱۱ سپتامبر) و انهدام برجهای دوقلوی نیویورک، مرتباً ادعا میکردند که میخواهند زمینهساز رشد، پیشرفت و بالندگی افغانستان جدیدی بشوند که مطابق «الگوی ژاپن» باشد ولی در میدان عمل آنچه آمریکا و دیگران در افغانستان ایجاد کردهاند، شبکه جهنمی فاسد و مفسدی است که بزرگترین هنرش تبدیل کردن افغانستان به بزرگترین منبع تولید مواد افیونی است و میلیونها افغانی را به فقر و فلاکت و اعتیاد کشانده است.
آمریکای ترامپ از طریق زلمی خلیلزاد نمایندهاش با تروریستهای طالبان در قطر مذاکرات پیچیدهای داشتند و عملاً به تروریستها و نقش جنایتآمیز آنها در افغانستان رسمیت دادند. کار به جائی رسید که همین تروریستها دولت مرکزی کابل را بهرسمیت نشناخته و نمیشناسند و اگرچه حاضرند با اشغالگران افغانستان تحت هر شرایطی نرد عشق ببازند ولی دولت کابل را بهعنوان طرف مذاکره نمیپذیرند و آن را قبول ندارند. این پدیده فرآیندی بهمراتب تلختر از اشغال است و در واقع یک ملت و دولت حاکم را تحقیر میکند و به تروریستهایی که فقط با زبان گلوله و زور سخن میگویند، برتری میبخشد.
اگرچه ترامپ در یک ژست عوامفریبانه علیه طالبان موضع گرفت و نتایج مذاکرات را نپذیرفت ولی همان ژست ضدتروریستی هم شگردی برای تحمیل خواستههای مشترک آمریکا و تروریستها به دولت کابل بود. این نکته از آن جهت اهمیت دارد که در سفر قبلی زلمای خلیلزاد به کابل و در دیدار رسمی وی با مقامات ارشد افغانستان، وی حتی حاضر نشد متن توافقات آمریکا با طالبان را در اختیار دولت کابل قرار دهد و فقط جلد آن را نشان مقامات کابل داد! اما از اشرف غنی و سایر مقامات کابل خواسته شد که با سفر به آمریکا بر توافق آمریکا و طالبان صحه بگذارند و نادیده آن را بپذیرند! که مورد اعتراض دولت افغانستان قرار گرفت.
اکنون قرار است همان توافقات در پایان دور جدید مذاکرات خلیلزاد و طالبان، با تایید مقامات جدید افغانستان برسد. در واقع نتایج انتخابات ریاست جمهوری افغانستان گروگانی است که آمریکا در اختیار گرفته و قرار است کسی رئیسجمهور معرفی شود که این ننگ را پذیرا باشد.
آمریکا و انتخابات افغانستان
