شفقنا افغانستان- بیست و هفتم حوت/اسفند روز ملی خبرنگاران در تقویم افغانستان است، روزی که از خبرنگاران حوزه های مختلف، بعنوان چشمهای بینا و گوشهای شنوای مردم قدردانی می شود.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، خبرنگاری از جمله ده شغل سخت دنیاست، اینکه چرا خبرنگاری را در کنار کار در معدن و ذوب آهن بعنوان کارهای سخت به شمار آورده اند، دلیل دارد و این دلیل شاید یکی از زیباییهای شغل خبرنگاری نیز باشد.
خبرنگار روایتگر واقعیتهاست، کسی است که در خط مقدم دیدن و شنیدن واقعه(بد یا خوب) قرار دارد و بعد آنرا برای ما بازگو می کند، از سوی دیگر خبرنگاران رسالت سنگینی بر دوش دارند، آنها نمایندگان عرفی مردم در تمامی شرایط هستند. هر جا حقی از مردم ضایع شود، هر جا واقعیتی علیه مردم روی دهد، این خبرنگاران هستند که قبل از همه بعنوان راوی، آنرا منعکس می کنند و برای احقاق حقوق مردمشان تلاش می کنند. خبرنگاری تنها شغل نیست، بلکه رسالت سنگین روشنگری و تولیدگری نیز متمم آن است.
برای اهمیت کار خبرنگاران می توانید تصور کنید اگر یک روز خبرنگاران دست از کار و تولید بکشند، چه اتفاقی خواهد افتاد! جهانی را تصور کنید که از هیچ کجایش خبر ندارید، نمی دانید نتیجه انتخابات چه شد؟ دعواهای سیاسی به کجا رسید و چه وقایع مهمی در این دهکده جهانی روی داده است. خبرنگاران حلقه وصل ما به جهان واقعیات است، این خبرنگاران هستند که در سخت ترین شرایط با به خطر انداختن جان خود، برای ما خبر و گزارش تهیه می کنند تا ما باخبر از وقایع پیرامونمان باشیم، از سوی دیگر خبرنگاری در کشوری مثل افغانستان دوچندان سخت است و گزارشهای اخیر نشان می دهد خشونت علیه خبرنگاران در افغانستان با رشد ۲۳ درصدی روبرو بوده و بیش از ۹۰ مورد خشونت اعم از لت و کوب و توهین و اختطاف تنها در سال ۹۸ روی داده است، بماند که سال ۱۳۹۶ با شهید شدن بیست نفر از اهالی رسانه، خونین ترین سال برای خبرنگاران رقم خورد. پرسش اینجاست که چه کسانی در افغانستان علیه خبرنگاران دست به خشونت می زنند؟ و چرا؟ اگر خبرنگاران صرفا واقعیات را بیان می کنند، چرا عده ای همیشه مانع تراشی می کنند و نمی گذارند خبرنگاران به کار خود ادامه دهند؟ پاسخ این سوالات ساده است، آنها نمی خواهند که مردم از آنچه اتفاق افتاده باخبر شوند، چرا که منافعشان را از دست می دهند.
با این حال خبرنگاران که پاسداران واقعیت عینی هستند، همچنان به کار خود ادامه می دهند و هر روز و هر روز در حال رویارویی با وقایع جدیدند. نکته قابل تامل اینجاست که سیاستمداران همیشه از آنچه باید باشد سخن می گویند اما خبرنگاران آنچه هست را به تصویر می کشند. به بیان دیگر این خبرنگاران هستند که خواب از سر بسیاری می پرانند و با بیان صریح واقعیات مانعی علیه دروغ و ناصادقی می سازند.
شاید از دور ساده به نظر برسد، اما وقتی قلم به دست می گیری تا سوال مصاحبه طرح کنی، تازه متوجه می شوی که نمی دانی از فلان مقام مسئول چه باید بپرسی! یا روی چه موضوعی تاکید کنی! این تازه اول راه است، بعد از مصاحبه باید بنشینی و تمام گفته ها را پیاده کنی و جملات بی فعل و فاعل مصاحبه شونده را اصلاح کنی. از تمام اینها که بگذری نوبت به انتخاب تیتر می رسد، هر چه فکرش را بکنی قبل از تو نوشته شده و تو باید آنقدر به مغزت فشار بیاوری تا بتوانی حرف جدیدی پیدا کنی.
اینها را گفتم تا به اینجا برسم که بگویم خبرنگاری صرفا یک شغل نیست، بلکه یک مسیر تعالی برای زندگی فردی نیز می باشد، بسیاری از خبرنگاران در طول دوران فعالیت خودشان لحظاتی را سپری می کنند که بین نوشتن و ننوشتن، گفتن و نگفتن، چشم پوشی و وجه المصالحات، باید یکی را انتخاب کنند. اینکه در کنار مردم بمانند یا اینکه سکوت کنند… و آنروز مباد که خبرنگاری نخواهد و یا نتواند فریاد در گلو خفته مردمش را بلند کند.
از همه اینها که بگذریم می رسیم به خبرنگاران مهاجر! در افغانستان ۲۷ حوت/اسفند و در ایران ۱۷ اسد/مرداد روز خبرنگار است، اما خبرنگاران مهاجر در هیچ یک از این دو رویداد صنفی سهمی ندارند و دیده نمی شوند و با اینکه روایتگر داستانهای مهاجرت بیش از سه میلیون نفر هستند، اما نه در ایران و نه در افغانستان آنطور که باید مورد توجه قرار نمی گیرند.
بخواهیم یا نخواهیم دنیای امروز اینرا به ما می گوید که مهاجرت در تمامی کشورها بخش مهمی از رخدادها را به خود اختصاص داده و مهاجرین(صرف نظر از ملیتشان) هر کجا باشند، یکی از مهمترین سوژه های خبرنگاران هستند. همه دنیا با عکس آیلان(کودک سوری لب دریا) از خواب بیدار شدند و یک عکس خبری توانست دهکده جهانی را بشدت تکان دهد، همینطور گزارشها از بدرفتاری پلیس یونان با پناهجویان در این اواخر باعث شد تا اتحادیه اروپا و ترکیه بر سر سرنوشت پناهجویان مذاکره کنند. همه این مثالها اهمیت خبرنگاران مهاجر را توجیه می کند و ناگفته پیداست که خبرنگاران مهاجر سهم بسزایی در نشان دادن مشکلات جامعه مهاجر در سرتاسر جهان دارند. از سوی دیگر مهاجر بودن یک خبرنگار باعث می شود بیشتر از دیگران دردهای مردم مهاجر را درک کند و بهتر بتواند مشکلات را ببیند و راهکارها را ارایه دهد. از سوی دیگر مشکلاتی نظیر نداشتن بیمه، مشکلات معیشتی فراوان و عدم رسمیت خبرنگاران مهاجر نیز بخشی از مشکلات این قشر است. ناگفته نماند که بخش زیادی از خبرنگاران امروز افغانستان در دنیای مهاجرت رشد کرده و حالا در داخل کشور توانستهاند سکان هدایت رسانهها را بدست گیرند.
خبرنگاران مهاجر با اینکه بسیار کم مورد توجه بوده اند، اما سهم خود را بعنوان روایتگر بخوبی انجام داده و توانسته اند نمای خوبی از وضعیت سه میلیون مهاجر افغانستانی مقیم ایران به نمایش بگذارند.
روز ملی خبرنگار بر تمام خبرنگاران افغانستان و همچنین خبرنگاران مهاجر که هیچ گاه دیده نشدند، مبارک!
شرح عکس:
از بالا ردیف اول از راست: محمدمهدی احمدی، زینب بیات، نجمه غلامی و بصیراحمد حسینزاده
ردیف وسط از راست: محمدی شایگان، فریبا قلیزاده، حمید انوری و سیدروح الله ظهوری حسینی
ردیف پایین از راست: استاد عبدالحکیم وفا، مژگان نظری، یاسمین پروانی و سیدجمال الدین سجادی
