خبرگزاری شیعیان افغانستان(شفقنا افغانستان)-نرگس اعتماد در جمهور نوشت: سناتوران امریکایی در سفر به کابل، صحبت های مفصلی با رئیس جمهور کرزی در مورد امضای موافقتنامه امنیتی داشته است.
جان مک کین؛ سناتور جمهوریخواه که یکی از اعضای این هیات است به حامد کرزی هشدار داده در صورتی که تلاش ها برای امضای موافقتنامه امنیتی به ناکامی منتج شود، افغانستان و منطقه با تهدید مواجه خواهند شد.
آقای مک کین همچنین گفته امریکا نمی خواهد آنچه در عراق اتفاق افتاد در افغانستان هم تکرار شود.
در همین حال آقای کرزی در این ملاقات، بر شرایط اش برای امضای موافقتنامه امنیتی تاکید کرده است.
او گفته که شرایط افغانستان هنوز پابرجاست و در صورت تامین صلح و امنیت و توقف عملیات ناتو در خانه های افغان ها، این موافقتنامه را امضا خواهد کرد.
هرچند مک کین پس از ملاقات با کرزی اطمینان داده که اختلافات میان دو کشور به حدی پایین آمده که می توانند آن را حل کنند؛ اما رئیس جمهور گفته که “برای توقف عملیات نظامی در قریه ها و خانه های مردم افغانستان باید کار بیشتری صورت گیرد.”
رئیس جمهور گفته که افغان ها نمی خواهند کشورشان تضعیف و دچار هرج و مرج شود و کشورهای بزرگ جهان و منطقه باید از حکومت مرکزی افغانستان حمایت کنند و جلو رفتن این کشور به سوی “ملوک الطوایفی” را بگیرند.
در این میان، آنچه در دیدارهای مکرر و پی در پی مقام های دولت افغانستان با فرستادگان دیپلماتیک، مقام های ارشد سیاسی و نظامی امریکایی و غیر امریکایی در زمینه پیمان امنیتی کمتر به آن توجه شده است، ادبیاتی است که دولتمردان افغانستان، در این زمینه به کار می برند.
دولت کابل همواره تلاش می کند به گونه ای در باره پیمان امنیتی، موضع گیری کند که مفاد و تبعات آن، بیانگر «عدم امضای پیمان» که منجر به خروج کامل نیروهای امریکایی از افغانستان شود، نباشد.
مقام های افغانستان هرگز آن میزان شجاعت را از خود بروز نداده اند؛ تا با تعیین یک ضرب الاجل مشخص و زمان بندی شده از نیروهای امریکایی بخواهند اگر شرایط رییس جمهور کرزی را نمی پذیرند می توانند از افغانستان خارج شوند؛ بلکه این امریکاست که همواره ضرب الاجل تعیین می کند، هشدار می دهد، تهدید می نماید، التیماتوم می دهد و اعمال فشار می کند؛ یعنی با این حساب به نظر می رسد که هم آقای کرزی و تیم وی و هم امریکایی ها به این میزان از توافق نانوشته و پنهانی رسیده اند که حضور دایمی و درازمدت امریکا در افغانستان، امری حتمی و اجتناب ناپذیر است و در این میان، جنجال های جاری، تنها چانه زنی های تاکتیکی و غیرراهبردی بر سر امتیازهایی است که از رهگذر امضای آن، می بایست میان دو طرف داد و ستد شود.
ادبیات رییس جمهور کرزی و تیم وی در این زمینه، غالبا حاوی جملات ایجابی است؛ نه سلبی. به عنوان مثال در دیدار اخیر او با سناتور جمهوری خواه امریکایی، وی در کنار آنکه بر شرایط خود در زمینه امضای پیمان تاکید می کند می گوید که در صورت تامین صلح و امنیت و توقف عملیات ناتو در خانه های افغان ها، این موافقتنامه را امضا خواهد کرد؛ اما هیچگاه نمی گوید در صورتی که امریکا این شرایط را برآورده نکند، مجبور است از افغانستان خارج شود.
این می تواند دو دلیل داشته باشد؛ یا اینکه آقای کرزی، صلاحیت زیادی در زمینه ماندن یا رفتن امریکا از افغانستان ندارد و این خود امریکایی ها هستند که تصمیم می گیرند و عمل می کنند و یا آنکه او با طرف امریکایی به یک توافق نانوشته و غیررسمی رسیده است که اصل حضور درازمدت، غیرقابل مذاکره است و بن بست موجود بر سر شرایط این حضور یا امتیازهایی است که از رهگذر وضع پیش شرط قرار است به دست آید.
انتهای پیام
www.afghanistan.shafaqna.com