گاردین: بایدن از پیامدهای خروج از افغانستان رها می شود اما پرونده مداخله گرایی لیبرالیزم را هم می بندد

شفقنا-این گزاره که غرب، تکلیفی برای اقدام در شرایط دشوار دارد، در مخروبه های افغانستان و عراق دفن شد.

به گزارش سرویس ترجمه شفقنا؛ گاردین نوشت: شاید آمریکا، افغانستان را ترک کرده باشد اما این به معنی پایان منافع امپریالیستی در این کشور نیست. امپراطوری های دیگر، دور سر افغانستان می چرخند و چین در اول این صف، چشم به ثروت معدنی افغانستان دوخته که تا یک تریلیون دلار برآورد می شود. اگر شما با اصل امپریالیسم مخالفید و نه فقط نسخه آمریکایی آن، پس بهتر است برای جشن گرفتن، شتاب نکنید.
نکته تاسف بار دیگر، به بیستمین سالگرد فروریختن برج های دوقلوی نیویورک در هفته آینده بر می گردد. جنگ هایی که با حملات یازده سپتامبر ۲۰۰۱، در عراق و افغانستان به راه افتاد، زیر عنوان دفاع از خود توجیه شد: در افغانستان غرب خود را در برابر پایگاههای القاعده و در عراق در برابر سلاح های کشتار جمعی (که وجود نداشت)، محافظت کرد.
اما سردمداران این جنگ ها، استدلال دیگری هم داشتند که آن را در چارچوب منافع مردمانی که مورد یورش قرار گرفتند، بیان می کردند. آمریکا، با حمایت انگلستان، افغان ها را از یک حکومت مذهبی زن ستیز در افغانستان و عراقی ها را از یک حاکم ستم پیشه، نجات می دهد. اینگونه بود که جنگ طلبان، اصل مداخله گرایی لیبرال را به کار گرفتند.
این دو منطق، به هم پیوند خورد و اکنون هر دوی آنها بی اعتبار شده اند. دلایلی هست که این را به فال نیک گرفت. مداخله غرب، مکررا موجب شده که اوضاع بد یک کشور، بدتر شود؛ این مداخله ها، با توجه به تکرار مداخلات نادرست غرب در جهان، تقریبا همیشه ریاکارانه بوده است. اگر غرب واقعا می خواهد کمکی بکند، کارهایی غیرنظامی فراوانند: بعنوان نقطه شروع، به تلاش برای واکسیناسیون جهانی کمک کنید.
اما پیش از افغانستان و عراق، دو مداخله در کوزوو و سیرالئون انجام شد که موثر بودند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، این ایده رشد پیدا کرد که هرچند نمی توان کشورها را بمباران کرد تا دمکراسی یا حقوق زنان را بپذیرند، در مواقعی با یک شرایط خاص روبرو می شوید که یک رژیم، دست به کشتار حتی صدهاهزار نفر از مردم خود می زند. در چنین وضعیتی، آنان که قدرت دخالت دارند، نمی توانند کنار بایستند و دست قاتلان را باز گذارند.
اکنون، حتی این گزاره بعنوان آخرین دستاویز هم از میان رفته و در خرابه های افغانستان و عراق دفن شده است. به سوریه نگاه کنید یا به وضعیت مسلمانان روهینگیا که استغاثه شان برای کمک و نجات از دست قصابان، بی پاسخ ماند. پس از رخدادهای یازدهم سپتامبر، غرب مداخلاتی کور و بی پروا داشت آنهم با هزینه ای وحشتناک. اکنون، ما در جهان دیگری زندگی می کنیم که محتاط تر است اما کمتر خشونت بار نیست.