شفقنا افغانستان- زنان در افغانستان از جمله اقشار آسیبپذیر است که با آمدن دوباره طالبان در قدرت محدودیتها و محرومیتهای زیادی را متحمل شده است. آنها اکنون نه از حق کار برخوردار اند و نه هم از حق تعلیم و تحصیل.
در همین حال، شماری از زنان در تلاشاند جایگاه از دسترفتهی زنان را در سیاست و اجتماع کشور دوباره احیاء کنند و به محرومیتها و محدودیتهای این قشر پایان دهند.
شینکی کروخیل، عضو پیشین پارلمان، سفیر پیشین افغانستان در کانادا و یکی از کنشگران سیاسی کشور است که با آمدن طالبان کشور را ترک گفته و اکنون در کنار سایر زنان تجعات سیاسی-مدنیای را در خارج از کشور شکل داده، تا در چنین شرایطی به گفته خودش «صدای زنان افغان» را بلند نگهدارد.
کروخیل به اتفاق سایر وکلای زن در پارلمان پیشین افغانستان این روزها در خارج از کشور فعالیتهای سیاسی و مدنی دارند و از تشکیل “گروپ دادخواهی زنان” خبر میدهد.
پیشتر شماری از رسانهها از تشکیل «پارلمان موازی» از سوی این فعالان سیاسی در خارج از کشور خبر داده بود، که البته بانو کروخیل در این خصوص میگوید: «این پارلمان نه موازی است و نه هم پارلمان مجازی، بلکه یک گروپ دادخواهی است که بتواند صدای خود را به حمایت از زنان افغان و در مجموع برای تمام مردم افغانستان بلند کند.»
بانو کروخیل در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری شفقنا افغانستان نادیده گرفته شدن زنان را از سوی طالبان مورد انتقاد قرار داده، گفت: «فراموش کردن نیمی از جمعیت کشور (زنان) را طالبان چطور میتواند توجیه کند! بدون شک که توجیهناپذیر است. آیا آنها توانمندی ندارند، ظرفیت ندارند، تجربه ندارند که اکنون کنار زده شدهاند! نادیده گرفتن زنان در ساختار نظام فعلی مثل این است که یک شخصی ادعا کند با یک دست میتواند یک بار بزرگ را از زمین بردارد که البته ناکام خواهد بود.»
او در پاسخ به اینکه آیا خواستهای زنان را با جانب طالبان در میان گذاشته یا نه، تصریح کرد: «من مستقیم با طالبان ارتباطی ندارم، چون در گذشته هم چندینبار از سوی آنها مورد تهدید واقع شدم و حتی چندینبار مجبور شدم افغانستان را ترک کنم؛ اما از طریق مصاحبهها، کنفرانسها و سایر گفتمانهایی که داشتیم برای آنها پیام خود را مطرح کردیم، ولی ظاهراً به نظر میرسد گوش شنوایی نبود که صدای ما را بشنود.»
طالبان فرصت خوبی در اختیار داشتند
این عضو پیشین با انتقاد از سیاستهای فعلی حکومت طالبان، میافزاید: «طالبان فرصت خوبی در اختیار داشتند که میتوانستند اعتماد و اطمینان مردم افغانستان را جلب کنند. مسئلهی دیگر اینکه آنها از نیروها یا اشخاصی که دارای اهلیت و کفایت میبودند، کمک میگرفتند و مشارکت سیاسی را بهمعنای واقعی تمثیل میکردند.»
او در ادامه گفت: «حکومت تکحزبی، حکومت همهشمول نیست. طالبان فکر کردهاند مثلا با معاون بودن “مولوی حنفی” تمام مردم ترکمن یا ازبیک در حکومت آنها شامل است، درحالیکه اینچنین نیست. اگر وضعیت حکومت طالبان به همینگونه پیش برود و آنها سایر اقشار، اقوام و شهروندان دارای اهلیت و شایستگی را در قدرت سهیم نسازند در یک انزوای مطلق قرار خواهند گرفت.»
راه حل، تشکیل حکومت فراگیر و همهشمول است!
بانو کروخیل در خصوص ادامه وضعیت کنونی و آینده میگوید: «خیلی مشکل است که آینده را درست پیشبینی کنیم، چون بعضی وقتها تحولات قسمی پیش میآید که اصلا نمیتوان آن را پیشبینی کرد. با آنهم دو نکته اساسی را میتوان برداشت کرد: مورد اول اینکه، یا طالبان اصلاحات لازم را در حکومتداری شان به میان میآورند و با مشارکت نخبگان و شایستهگان دیگر اقوام، اقشار و شهروندان حکومت فراگیر را شکل خواهند داد، دوم اینکه، طالبان بر پالیسیهای فعلی خود محکم ایستاد میشوند و تغییری در شیوه حکومتداری شان ایجاد نخواهند کرد.»
وی افزود: «با وضعیتی که اکنون طالبان دارند و حتی درگیر اختلافات داخلی نیز هستند، بعید به نظر میرسد که در صورت ادامه این وضعیت، حکومت آنها دوام کند. بنابراین، وضعیت در آینده تا حدی مربوط به این است که طالبان چقدر عاقلانه گام بر میدارد و با اقشار، اقوام و سایر نیروهای تاثیرگذار در قضایای سیاسی و اجتماعی افغانستان چگونه برخورد میکنند!»
این عضو پیشین پارلمان همچنین گفت: «طالبان با دو مشکل مواجه است: یکی اینکه برخی کشورهای منطقه مثل پاکستان تلاش دارند این گروه تغییری در روش سیاسی و حکومتیاش ایجاد نکند. که در اینصورت، یک افغانستان ضعیف و محتاج کمکهای اسلامآباد در کابل حاکمیت خواهد داشت.»
سفیر پیشین افغانستان در کانادا همچنین افزود: «مشکل دیگر پیوستن عناصر جنگی به گروه داعش و سایر گروههای تروریستی و شورشی است که خود یک تهدید بزرگ برای منطقه، افغانستان و طالبان نیز به حساب میآید. جامعه جهانی نیز از این وضعیت خیلی نگران است و برای مهار کردن آن کوشش میکنند با حکومت این گروه زمینهی تعامل و همکاری را ایجاد کنند، البته در صورتی که طالبان نیز ملایمتی از خود نشان دهند. چون جامعه جهانی هم نمیخواهد افغانستان به مرحلهای برسد که اوضاع آن از کنترل خارج شود.»
نباید ناامید شد
وی ادامه داد: «زنان، جوانان و در کل تمام مردم افغانستان امید شان را نباید از دست دهند و مایوس شوند. ما میتوانیم با اقدامات مدنی و سیاسی خود گامهای بلند دیگر به سوی تغییر برداریم. بناً باید از حوصلهمندی کار بگیریم و برای اهدافی که پیشرو داریم مبارزه و فعالیت کنیم.»
کروخیل در آخر گفت: پیام من به عنوان یک زن به همه مردم افغانستان این است که زنان را در این شرایط تنها نگذارند. تعلیم زنان مسئولیت مشترک همهی ماست که باید برای آن کار کنیم. ما میتوانیم با فعالیتهای مدنی، انتقادات و اعتراضات خود تغییرات مثبتی در جامعه به میان آوریم.»