شفقنا افغانستان- ورزش طی 13 سال گذشته در افغانستان رشد قابل قبولی داشته و به عامل امیدواری و وحدت افغانستانیها تبدیل شده است، اما آنگونه که انتظار میرفت دولت جدید به آن توجهی نکرده است.
با توجه به تاریخچه رشتههای ورزشی در افغانستان، در کل ورزش تحت تأثیر دولت قرار گرفته و در اثر سیاستهای کشور گاهی رشد و گاهی هم رو به عقبماندگی گذاشته است.
اما در این میان، ورزش رشد بینظیری را پیموده و ورزشکاران رشتههای مختلف قادر به افتخارآفرینی در میادین مسابقات ملی و بینالمللی شدهاند.
فوتبال، والیبال، کریکت و تکواندو ورزشهای محبوب افغانستانیها است و ورزشکاران این رشتهها طی سالهای گذشته توانستند دستآوردهای مطلوبی را برای افغانستان داشته باشند و حتی در یک نگاه نمیتوان رشد این رشتههای ورزشی در افغانستان را با رشد ورزش در اکثر کشورهای جهان مقایسه کرد.
قرار گرفتن تیم ملی کریکت افغانستان در میان 10 تیم برتر کریکت جهان، قهرمانی تیم ملی فوتبال در میان تیمهای ملی فوتبال کشورهای جنوب آسیا و کسب مدالهای برنز تکواندو در مسابقات جام جهانی این رشته بزرگترین دستآوردهای ورزش کشور طی 13 سال گذشته است.
در کنار این، ایجاد و تأسیس باشگاههای بزرگ در شهرهای مختلف افغانستان و تأسیس و افزایش ورزشگاههای سرپوشیده فوتبال در شهر کابل نشانه علاقمندی شدید جوانان و نوجوانان به ورزش است.
برگزاری مسابقات ورزشی در رشتههای مختلف و به بهانهها مختلف همواره سبب رشد و محبوبیت ورزش در افغانستان شده تا جایی که اکنون در تمام خانوادههای افغانستان ورزشکار حضور دارد.
علاقمندی جوانان و نوجوانان به ورزش در افغانستان به حدی است که اکثر جوانان لباسهای ورزشی را در جادهها و بازارها به تن کرده و در زمینهای خاکی به ورزش میپردازند.
همانطوری که اشاره شد، این دستآوردها محصول 13 سال تلاش جوانان و نوجوانان افغانستان در ورزش است و روحیه ورزشدوستی میان مردم بیشتر از هر چیزی جای تأمل دارد.
افغانستانیها ورزش را تنها برای سلامتی جسمی و روحی خود نمیدانند بلکه آن را ضامن اتحاد و بقای وحدت خود تلقی کرده و به همین دلیل است که در اکثر تیمهای ورزشی نوجوانان و جوانان از اقوام مختلف افغانستان حضور دارند.
طی سالهای گذشته و با رشد ورزش در افغانستان، ورزشکاران همواره با پولهای شخصی خود هزینههای آن را تأمین کردهاند و به دلائل مختلف چندان مشمول حمایت و استقبال دولتمردان قرار نگرفتهاند.
با اینکه پرداخت هزینههای سفر ورزشکاران به خارج و به ولایتهای این کشور اکثراً از سوی دولت پرداخت شده، اما این هزینهها تنها برای ورزشکاران تیمهای ملی بوده و سایر ورزشکاران از این مزیتها برخوردار نبودهاند.
دولت پیشین افغانستان به رهبری «حامد کرزی» با اینکه زمینههای رشد ورزش را در افغانستان به وجود آورد، اما هیچگونه حمایت مطلوبی از ورزشکاران افغانستان نکرد.
آمار دقیق از تمام ورزشکاران افغانستان در دست نیست، اما با توجه به گزارشهای تأیید نشده میتوان مدعی شد که دستکم بیش از 50 درصد جوانان و نوجوانان افغانستان روی به ورزش آورده و سایر جوانان شاید به دلائل گوناگون خصوصاً عدم توانایی پرداخت هزینهها در تمرینات ورزشی سهیم نشدهاند، اما این به معنای عدم ورزشدوستی آنان نیست بلکه نشانه عدم حمایت دولت از ورزش است.
پس از آغاز مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری افغانستان اکثر تیمهای انتخاباتی رأی جوانان را در سرنوشت خود موثر دانسته و به همین دلیل بود که وعدههای حمایت از ورزشکاران را به جوانان دادند.
این وعدهها در کنار اینکه در سرنوشت تیمهای انتخاباتی تأثیر مستقیم داشت، اما دولتمردان پس از انتخابات هرگز توجه مطلوبی به ورزشکاران نکرده و به وعدههایی همچون ایجاد «وزارت ورزش و جوانان» عمل نکردند.
وضعیت نابسامان دولت و وجود ناامنیها در اکثر ولایتها و ضرورت تأمین امنیت و برقراری ثبات شاید اصلیترین دلیل دولتمردان برای بیتوجهی به ورزش باشد، اما نباید از یاد ببرند که آنان با رأی همین جوانان به قدرت رسیدهاند و اکنون زمان حمایت از آنان و اجرای وعده و وعیدها فرا رسیده است.
با توجه به پیروزیهای ورزشکاران، مردم هر پیروزی ورزشکاران را برای خود مسرتبخش میدانند و به این ترتیب ضروری است تا دولتمردان کابل در کنار حل مشکلات و نابسامانیهای دیگر، از ورزش، ورزشکاران و ورزشدوستان در کشور حمایت کنند تا از یک طرف سبب رشد ورزش شود و از سوی دیگر سبب افزایش دلخوشیهای مردم به دولت و آینده نظام گردد.
انتهای پیام