شفقناافغاستان-استاد حاجی محمد محقق رهبر حزب وحدت مردم افغانستان که بصورت آنلاین در پنجمین کنفرانس ویانا شرکت کرده بود با هشدار به جامعه جهانی خواستار احقاق حقوق مردم افغانستان به ویژه زنان و اقلیتها و توقف حمایت از طالبان شد.
به گزارش شفقنا افغانستان؛ استاد محقق در این کنفرانس اظهار داشت: در سه سال و ده ماه گذشته، افغانستان شاهد یکی از بزرگترین فجایع انسانی بوده است؛ طالبان نهتنها زنان را از حق تحصیل، کار و حضور در اجتماع محروم کرده بلکه کشور را به پناهگاه امنی برای بیش از ۲۰ گروه تروریستی از جمله داعش و القاعده تبدیل کرده است. همزمان، گزارشها نشان میدهد که جامعه جهانی، بهویژه آمریکا، با کمکهای میلیاردی به این گروه، در تقویت این فجایع نقش داشته است. آیا زمان آن نرسیده که جهان از حمایت طالبان دست بردارد و برای تشکیل یک حکومت فراگیر ملی اقدام کند؟
وی همچنین افزود: طالبان زنان افغانستان را از ابتداییترین حقوق انسانی محروم کرده و آنها را در چهاردیواری خانههایشان زندانی کرده است.ب
سیاری از زنان که نانآور خانوادههایشان بودند، اکنون اجازه کار ندارند، که تأثیر عمیقی بر معیشت مردم گذاشته است.
محقق بیان کرد: طالبان کشور را به پناهگاهی امن برای بیش از ۲۰ گروه تروریستی از جمله داعش و القاعده تبدیل کردهاند که نهتنها برای افغانستان، بلکه برای منطقه و جهان تهدید محسوب میشود و همچنین گزارش سیگار نشان میدهد که تنها دولت آمریکا در سه سال گذشته ۲۱ میلیارد دالر به طالبان کمک کرده است؛ حتی ترامپ و دولت جدید آمریکا به این واقعیت اعتراف کردهاند.
وی همچنین افزود: آیا وقت آن نرسیده که جهان حمایت از طالبان را متوقف کند و با همکاری سازمان ملل و کشورهای منطقه، برای تشکیل یک حکومت ملی و فراگیر در افغانستان اقدام کند؟
وی در مورد روند ویانا اظهار داشت: تلاشهای این روند برای ارائه یک چشمانداز عادلانه و نقشه راه قابل قبول، گام مثبتی است اما کافی نیست و باید فراگیرتر شود.
متن کامل بیانیه استاد حاجی محمد محقق در کنفرانس پنجم ویانا که به صورت آنلاین ایراد گردید به شرح زیر می باشد:
بسم الله الرحمن الرحيم
حضار گرامی خانم ها و آقایان
شخصیت های اشتراک کننده در کنفرانس پنجم ویانا برای افغانستان
درود خداوند بر شما باد :
خوشحالم که امروز در این مجلس با کیفیت از طریق آنلاین در جمع شما هستم و نیز از مدیریت کنفرانس متشکرم که این فرصت را مساعد ساختند تا صدای غم اندود ملت عزیز و به خون نشسته مان را از این تربییون به گوش جهانیان برسانم.
حضار گرامی نزدیک به چهار سال است که از سقوط دولت جمهوری اسلامی افغانستان میگذرد و در این مدت طالبان به عنوان حکومت موقت امارت اسلامی در افغانستان حاکم شده است که با تاسف وضعیت اسفباری را به هم وجود آورده اند.
روزی که مذاکرات ۱۸ ماهه آمریکا با طالبان در قطر آغاز شد و آمریکا گروه طالبان را از حیثیت یک گروه تروریستی به یک جریان سیاسی قابل مذاکره ارتقاء دادند و حتی آنها را به سویه یک دولت هم شان آمریکا قبول کردند و در سطح وزیر خارجه شان ، مایک پمپئو در قطر حضور یافته و با ملا برادر که نماینده طالبان بود دست دادند و با آن ها بدون حضور حکومت موجود در افغانستان توافق نامه امضا کردند.
سر انجام بعد از تغییر دولت آمریکا آقای رئیس جمهور بایدن در یک حرکت غیر مسؤلانه بیش از ۷۰۰۰ (هفت هزار) از تروریست های قاتل و انتحاری طالبان را از حبس رها کردند و سپس حکومت و نیروهای دفاعی و امنیتی کشور، اردوی ملی و پولیس ملی افغانستان را با قیمت بیش از ۸ ملیارد دالر تسلیحات مدرن روز به طالبان که تا قبل از آن خودشان آن ها را تروریست میخواندند تحویل دادند که با این حرکتهای غیر مسؤلانه این روزهای سیاه ملت قابل پیش بینی بود جهمه این سخاوت ها از سوی آمریکا نسبت به طالبان با این سناریوی فریبنده و از پیش طراحی شده از سوی زلمی خلیلزاد نماینده ویژه آمریکا انجام شده بود که در اذهان عمومی آمریکا و جهانیان جا انداخته بودند که این طالبان دیگر آن طالبان ۲۰ سال قبل نیستند و تغییر کرده اند. اینها با تروریستان بین المللی چون داعش و القاعده و غیره قطع رابطه می کنند و مخالف آزادی و حقوق زنان نیستند و با جریان های سیاسی افغانی مذاکرات بین الافغانی را به نتیجه میرسانند.
اما اکنون که بیش از چهل ماه از این ماجرای غم انگیز و تراژیک میگذرد آیا جهانیان میدانند که وضعیت در کشور افغانستان چگونه است؟
آیا جهانیان میدانند که در این بازه زمانی خفقان آور و مرگبار در کشور ما چه گذشته است ؟
آیا دنیا متوجه هستند که اردوی ملی و پولیس و امنیت ملی ما از هم باشید و چند صد هزار نفر افسر و سرباز این سه نهاد امنیتی به چه سرنوشتی گرفتار شدند ؟
آیا میدانند که فقط تعداد محدودی از این نیروهای نیم ملیونی موفق شدند به خارج کشور مهاجر شوند آن هم به روزهای تلخ و سیاه که هزاران جنرال و افسرشان با کارهای جسمی شاقه خرج عیال شان را به مشفت تهیه میکنند و بقیه همه هم در باتلاق کشتار سیستماتیک گیر افتاده اند و به اتهام کفریت و یا خدمت در یک نظام کفر بدون اینکه محاکمه در کار باشد کشته میشوند؟
از نیروهای امنیتی که بگذریم نزدیک به پنج میلیون نفر مردم طی این بازه زمانی به کشورهای همسایه و نقاط دور دست جهان مهاجر شدند و چقدر مشکلات دیدند در دریاهای طوفانی به سمت اروپا و استرالیا غرق شدند و این سلسله هنوز هم دوام دارد و آن بخش از مردم که در داخل کشور مانده اند هیچگونه امنیت جانی و روانی و امیدی برای ماندن در کشور ندارند.
در کشور ما در بسیاری مناطق مربوط به مقاومت جنایات جنگی صورت گرفت و در بعضی موارد نیز نسل کشی انجام شد. انحصار قدرت در چنگال یک گروه محدود از یک قوم و منطقه خاص و محروم ساختن اقوام و مذاهب و دیگر مناطق از مشارکت سیاسی و حذف سیستماتیک آنان از ادارات دولتی بخش دیگری از کارنامه سیاه این گروه می باشد. اگر به ساختار حاکمیت طالبان نگاه کنیم از جمع کابینه آنان تنها بیست پست مهم آن به شمول رهبری شان متعلق به یک ولایت است.
محروم ساختن جامعه ۲۰ میلیونی زنان افغانستان از حق تعلیم و تحصیل، سیاست و کار حتی بیرون رفتن از منزل به خاطر امورات ضروری زندگی فاجعه دیگری است که در این سه سال و ده ماه در کشورمان اتفاق افتاده که بر تمام شئون زندگی مردم از امنیت، صحت و اقتصاد تأثیر فلج کنند و عمیق بر جای گذاشته زیرا بسیاری از زنان تامین کننده اقتصاد و نان آور خانواده شان بودند که امروز در ۴ دیواری خان شان محبوس اند.
مهمتر از همه که گروه طالبان در این بازه زمانی افغانستان را به لانه امن برای بیش از بیست گروه تروریستی به شمول داعش و القاعدة تبدیل کرده است که این بخش از کارنامه شان علاوه بر افغانستان خطری برای امنیت همسایه های مان در منطقه و کل جهان میباشد.
این غمنامه سر درازی دارد که اگر به جزئیات آن پرداخته شود به قول معروف مثنوی ۷۰ من کاغذ میشود، من فکر میکنم دنیایی که دم از حقوق بشر و حقوق زن و اطفال میزنند و حکومت داری خوب را شعارشان ساخته اند و نیز کشورهای همسایه ما این همه فجایع را میداند. پس تا چی زمانی با این حاکمیت ویرانگر مماشات و همراهی کرده و به آنان پول و امنیت فراهم میکنند.
آیا فاجعه از این بزرگتر میشود که بودجه این همه فجایع و تقویه تروریسم در افغانستان از سوی جامعه جهانی تمویل میشود چندی پیش مؤسسه ( سیگار ) نهاد نظارت کننده بر کمکهای آمریکا در افغانستان اعلام کرد که تنها دولت وقت آمریکا در ظرف سه سال گذشته ۲۱ ملیارد دالر به حکومت خود خوانده طالبان کمک کرده است و حکومت جدید آمریکا و ترامپ نیز این تمویل تروریسم از مالیات مردم آمریکا را اعتراف کرده و به آن معترض است.
آيا وقت آن نرسیده که جهانیان بر سر عقل بیایند و دست از حمایت و تمویل یک نظام تروریستی و تروریست پرور بردارند. و به آن نه بگویند.
آیا وقت آن نرسیده که سازمان ملل متحد با مشارکت کشورهای منطقه و دور و نزدیک جهان صدای مظلومیت مردم افغانستان : جامعه سیاسی و مدنی و زنان و مردان این کشور را بشنوند و از طریق مشارکت نهادهای مخالف گروه طالبان روی یک حکومت فراگیر ملی متشکل از همه اقوام مذاهب ، مناطق، احزاب سیاسی و زنان و جوانان کشور کار نموده و طالبان را برای قبول آن تحت فشار قرار دهند.
روند ویانا که مرحله پنجم از تلاشهای شان را برای ارائه یک چشم انداز مطلوب و منشور عدالت محور و نقشه راه قابل قبول دایر کرده است در این راستا بخشی از یک تلاش مفید و مناسب است ولی به هیچ وجه کافی نیست ، که باید برای فراگیرتر شدن این تلاشها کار جدی صورت گیرد و تمام جهت های ریشه دار در جامعه افغانی به این روند شامل و از آنان دعوت به عمل بیاید و بر غنای سیاسی و فکری این روند افزوده گردد تا یک راهکار مناسب برای آینده کشور تنظیم و تدارک دیده شود.
در پایان لازم میدانم برای برگذار کنندگان این کنفرانس و کمیته اجرائی و همکاران گرامی در این روند آرزوی موفقیت نمایم.
والسلام مع التحية والاكرام
۳۰/۱۱/۱۴۰۳ برابر با ۱۸ فیبروری ۲۰۲۵
