شفقناافغانستان – تخلیه خشم زمانی که عصبانی هستیم، به نظر منطقی میرسد. عقل سلیم میگوید که بیان خشم میتواند به ما کمک کند تا آن را فرو بنشانیم، مانند آزاد کردن بخار از یک زودپز. اما این تشبیه رایج گمراهکننده است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، پژوهشگران دانشگاه ایالتی اوهایو ۱۵۴ مطالعه درباره خشم را تحلیل کردند و شواهد کمی یافتند که نشان دهد تخلیه خشم، مفید است. در برخی موارد، حتی ممکن است خشم را افزایش دهد.
براد بوشمن، نویسنده ارشد و دانشمند ارتباطات، گفت: فکر میکنم واقعاً مهم است که این افسانه را از بین ببریم که اگر عصبانی هستید، باید تخلیه کنید – آن را از سینه خود بیرون بریزید. تخلیه خشم ممکن است به نظر ایده خوبی بیاید، اما هیچ شواهد علمی برای حمایت از نظریه کاتارسیس وجود ندارد.
این به معنای نادیده گرفتن خشم نیست. تأمل میتواند به ما کمک کند تا بفهمیم چرا عصبانی میشویم و مشکلات اساسی را حل کنیم. همچنین میتواند به اعتبارسنجی هیجانی کمک کند، که گام مهمی به سوی پردازش سالم احساسات است.
با این حال، تخلیه خشم اغلب از تأمل فراتر رفته و به نشخوار فکری تبدیل میشود. این مطالعه نشان میدهد که بسیاری از افراد همچنین سعی میکنند خشم خود را با فعالیت بدنی از بین ببرند، که ممکن است فوایدی برای سلامتی داشته باشد اما ممکن است در لحظه حال فرد را بهبود نبخشد.
مطالعات بررسی شده در مجموع شامل ۱۰,۱۸۹ شرکتکننده بود که نماینده طیف وسیعی از سنین، جنسیتها، فرهنگها و قومیتها بودند. یافتهها نشان میدهند که کلید کنترل خشم، کاهش برانگیختگی فیزیولوژیکی است، چه از خود خشم و چه از فعالیت بدنی مفیدی که ممکن است الهامبخش آن باشد.
بوشمن گفت: برای کاهش خشم، بهتر است در فعالیتهایی شرکت کنید که سطح برانگیختگی را کاهش میدهند. برخلاف آنچه عقل سلیم ممکن است پیشنهاد کند، حتی دویدن نیز یک استراتژی مؤثر نیست زیرا سطح برانگیختگی را افزایش میدهد و در نهایت نتیجه معکوس دارد.
سوفی کژرویک، نویسنده اول و دانشمند ارتباطات در دانشگاه ویرجینیا کامنولث، گفت: این پژوهش تا حدی تحت تأثیر محبوبیت «اتاقهای خشم» انجام شد، جایی که افراد برای شکستن اشیا پول پرداخت میکنند به امید اینکه خشم خود را تخلیه کنند.
کژرویک توضیح داد: من میخواستم کل این نظریه را که بیان خشم به عنوان راهی برای مقابله با آن است، رد کنم. ما میخواستیم نشان دهیم که کاهش برانگیختگی، و در واقع جنبه فیزیولوژیکی آن، واقعاً مهم است.
این تیم بررسی خود را بر اساس نظریه دو عاملی شاختر-سینگر طراحی کردند، که خشم (و همه احساسات دیگر) را به عنوان یک پدیده دو بخشی توصیف میکند، که هر بخش شامل یک مؤلفه فیزیولوژیکی و یک مؤلفه شناختی است.
به گفته کژرویک و بوشمن، تحقیقات قبلی اغلب بر روی جنبه شناختی تمرکز داشتند — مانند بررسی اینکه چگونه درمان شناختی-رفتاری میتواند به افراد کمک کند تا معانی ذهنی که خشم آنها را تقویت میکند، تنظیم کنند.
آنها میگویند که تحقیقات نشان میدهد این روش میتواند مؤثر باشد، اما این بررسی همچنین نور مهمی بر روی یک مسیر جایگزین برای کاهش خشم میاندازد. علاوه بر این، درمانهای استاندارد شناختی-رفتاری برای تمامی مغزها مؤثر نیستند.
مطالعه آنها هم فعالیتهای افزایشدهنده برانگیختگی و هم فعالیتهای کاهشدهنده برانگیختگی را بررسی کرد — از بوکس، دوچرخهسواری و دویدن گرفته تا تنفس عمیق، مراقبه و یوگا.
آنها دریافتند که فعالیتهای آرامبخش خشم را چه در آزمایشگاه و چه در محیط واقعی کاهش میدهند، و این موضوع در متغیرهای دیگر مانند روشهای آموزش یا ویژگیهای جمعیتی شرکتکنندگان نیز صادق بود. فعالیتهای مؤثر کاهشدهنده برانگیختگی شامل یوگای جریان، ذهنآگاهی، آرامش پیشرونده عضلانی، تنفس دیافراگمی و گرفتن وقت استراحت بود.
کژرویک گفت: دیدن اینکه آرامش پیشرونده عضلانی و به طور کلی آرامش ممکن است به اندازه رویکردهایی مانند ذهنآگاهی و مراقبه مؤثر باشد، واقعاً جالب بود. و یوگا، که میتواند بیشتر از مراقبه و ذهنآگاهی برانگیزاننده باشد، هنوز هم راهی برای آرامش و تمرکز بر تنفس است که اثر مشابهی در کاهش خشم دارد.
به جای تلاش برای تخلیه خشم، پژوهشگران توصیه میکنند که با کاهش حرارت، خشم را تضعیف کنید. تکنیکهای آرامبخشی که قبلاً ثابت شدهاند استرس را کاهش میدهند، ممکن است سوخت فیزیولوژیکی خشم را نیز از بین ببرند.
کژرویک گفت: بدیهی است که در جامعه امروزی، همه ما با استرس زیادی روبرو هستیم و به راههایی برای مقابله با آن نیز نیاز داریم. نشان دادن اینکه همان استراتژیهایی که برای استرس مؤثر هستند، در واقع برای خشم نیز مؤثرند، مفید است.
این بررسی نشان داد که بیشتر فعالیتهای افزایشدهنده برانگیختگی خشم را کاهش نمیدهند و برخی حتی آن را افزایش میدهند — دویدن بیشترین احتمال را داشت.
ورزشهای توپی و سایر فعالیتهای بدنی که شامل بازی هستند، به نظر میرسد برانگیختگی فیزیولوژیکی را کاهش میدهند، که نشان میدهد اگر فعالیت بدنی سرگرمکننده باشد، ممکن است برای کاهش خشم مفیدتر باشد.
بوشمن گفت: برخی از فعالیتهای بدنی که برانگیختگی را افزایش میدهند ممکن است برای قلب شما مفید باشند، اما قطعاً بهترین راه برای کاهش خشم نیستند. این واقعاً یک نبرد است زیرا افراد عصبانی میخواهند خشم خود را تخلیه کنند، اما تحقیقات ما نشان میدهد که هر احساس خوبی که از تخلیه خشم به دست میآوریم، در واقع پرخاشگری را تقویت میکند.
برای روشنتر شدن این یافتهها به تحقیقات بیشتری نیاز است، اما در حال حاضر، پژوهشگران میگویند تکنیکهای آرامبخشی – حتی استفاده از وقت استراحت یا شمردن تا ۱۰ – بهترین گزینهها برای کنترل خشم هستند.
کژرویک گفت: شما لزوماً نیازی به گرفتن وقت ملاقات با یک درمانگر شناختی-رفتاری برای مقابله با خشم ندارید. میتوانید یک برنامه را به رایگان روی تلفن خود دانلود کنید، یا اگر به راهنمایی نیاز دارید، میتوانید یک ویدیو در یوتیوب پیدا کنید.
این مطالعه در مجله Clinical Psychology Review منتشر شده است.