شفقناافغانستان – لیزا کورتس، مقام پیشین شورای امنیت ملی ایالات متحده، با انتقاد تند از سیاستهای واشنگتن در قبال طالبان، توافقنامه دوحه را بهعنوان «توافقی برای عقبنشینی» و نه یک توافق صلح، زیر سوال برد.
به گزارش شفقناافغانستان؛ کورتس روز دوشنبه در نشست موسسه مطالعاتی هادسون اظهار داشت که ایالات متحده با امضای توافق دوحه امتیازهای بیسابقهای به طالبان داد، بیآنکه تضمینی برای تحقق صلح در افغانستان دریافت کند. او گفت: «این توافقنامه، طالبان را تقویت کرد و هیچ چارچوب الزامآوری برای حفظ حقوق مردم افغانستان باقی نگذاشت.»
این مقام پیشین دولت امریکا افزود: «دولت بایدن میتوانست راه خود را از سیاستهای ترامپ جدا کند، اما تصمیم گرفت به توافقی پایبند بماند که هیچ افق پایداری برای آینده افغانستان نداشت.» وی همچنین انتصاب دوباره زلمی خلیلزاد بهعنوان نماینده ویژه را اشتباهی راهبردی خواند.
کورتس با اشاره به آزادی هزاران زندانی طالبان، تاکید کرد که این اقدام نهتنها باعث تضعیف دولت وقت افغانستان شد، بلکه بسیاری از این زندانیان بار دیگر به میدانهای جنگ بازگشتند. او گفت: «انگار کشوری را به طالبان هدیه دادند، مثل بریدن کیک تولد.»
او همچنین از برخورد دولت ترامپ با همکاران افغان ارتش امریکا انتقاد کرد و گفت: «این افراد که در عملیات تخلیه جانفشانی کردند، اکنون با خطر اخراج از امریکا مواجهاند، که امری غیرقابل پذیرش است.»
کورتس بر حمایت از نیروهای مقاومت افغانستان تأکید کرد و گفت: «طالبان با زور قدرت را تصاحب کردهاند، نه از طریق انتخابات. رهبران سیاسی چون احمد مسعود باید از فضای سیاسی و مشروعیت بینالمللی برخوردار باشند.»
او هشدار داد که فریبِ ظاهر اعتدالگرایانه طالبان نباید امریکا را از ماهیت اصلی این گروه غافل کند: «نباید امتیاز بدهیم فقط چون طالبان با داعش دشمنی دارند؛ این همکاری ناشی از منافع شخصی است، نه ارزشهای مشترک.»
کورتس در پایان تأکید کرد که خروج امریکا از افغانستان باعث از دست رفتن ابزارهای فشار بر طالبان شده و اکنون واشنگتن باید با سیاستی واقعبینانهتر به بازتعریف نقش خود در آینده این کشور بپردازد.
این در حالیست که سخنان کورتس، بازتابی از افزایش نارضایتی در محافل سیاسی واشنگتن نسبت به پیامدهای سیاستهای گذشته در قبال طالبان است. درحالیکه افغانستان در سایه حاکمیت استبدادی بهسر میبرد، غیبت امریکا نهتنها توازن قوا را بر هم زده بلکه جای خالی یک راهبرد منسجم بینالمللی را بیش از پیش آشکار کرده است.
