شفقنا افغانستان – قالینبافی در افغانستان یک هنر محلی سنتی و بسیار قدیمی است و ارزش فرهنگی، تجاری و اقتصادی بالایی دارد.
به گزارش خبرگزاری شفقنا افغانستان، در روزگار قدیم، قالینبافی عمدتاً در شمال افغانستان مروج بود، اما در طول سالها صنعت قالینبافی در این کشور توسعه یافته و به مناطق مختلف رسیده است.
قالینبافان، مواد اولیه قالین را عمدتا از پشم گوسفند و بز تهیه میکنند و سپس آن را در کارگاهها با طرحهای متنوع میبافند.
قالین افغانستان بهدلیل طرحهای متنوع و ظرافت در کار، از شهرت جهانی برخوردار است و علاوه بر یک کالایی تجاری به عنوان یک کالای فرهنگی نیز داد و ستد میشود.
در بسیاری مواقع قالین دستباف افغانستان بهعنوان هدیه، تحفه و سوغات سفر به کشورهای مختلف برده میشود و در مکانهای متخلف فرهنگی نصب میشود.
«صادرات چند میلیون دالری»
صنعت قالینبافی افغانستان در حال حاضر سالانه میلیونها دالر به اقتصاد درگیر بحران این کشور کمک میکند و به کشورهای مختلف جهان صادر میشود.
وزارت صنعت و تجارت طالبان میگوید که در سال ۱۴۰۳ خورشیدی سه هزار و ۶۳۲ تُن قالین از افغانستان به کشورهای مختلف جهان صادر شده است.
عبدالسلام جواد، سخنگوی وزارت صنعت و تجارت طالبان امروز اعلام کرده است که ارزش این مقدار قالین صادراتی، ۱۵ میلیون و ۲۰۰ هزار دالر آمریکایی شده است.
او افزوده است که این مقدار قالین به کشورهای پاکستان، استرالیا، ایران، ترکیه، ترکمنستان، ازبکستان، آلمان، هالند، ایالات متحده آمریکا، هند، کانادا، امارات متحده عربی، عربستان سعودی و سایر کشورها صادر شده است.
با این حال، صادرات قالین افغانستان در سال ۱۴۰۳ خورشیدی نسبت به سال پیش از آن حدود پنج میلیون دالر کاهش داشته است.
در سال ۱۴۰۲ خورشیدی، وزارت صنعت و تجارت طالبان ارزش صادرات قالین افغانستان را ۲۰ میلیون دالر اعلام کرده بود.
این وزارت در مورد کاهش میزان صادرات قالین در افغانستان توضیحاتی ارائه نکرده است و مشخص نیست که چه عواملی باعث این کاهش شده است.
«شغل روزهای دشوار»
قالینبافی جدا از ارزشهای فرهنگی و هنری محلی و سنتی، بهعنوان یک شغل نیز در دشوارترین روزها در میان مردم این کشور مطرح بوده است.
هنر و صنعت قالین افغانستان را عمدتاً زنان این کشور در برهههای مختلف تاریخ، حفظ کردهاند و حتا توسعه دادهاند؛ زنانی که در تاریخ پر فراز نشیب افغانستان مجبور بودهاند برای تأمین لقمه نانی، از صبح تا غروب پشت دار قالین بنشینند.
در دور اول حاکمیت طالبان بر افغانستان، قالینبافی به ویژه در شهر کابل در میان خانوادههای فقیر و کمدرآمد رونق گسترده یافت
خانوادهها مواد اولیه قالین را از تاجران و صنعتگران میگرفتند و در بدل مبلغ ناچیزی، آن را میبافتند.
حاصل تلاش یک خانواده شش تا هشت نفره برای ۴۰ تا ۵۰ روز یک قالین ۱۲ متره میشد و نان چند صباح اعضای خانواده.
در حال حاضر نیز قالینبافی در بخشهای افغانستان میان خانوادهها رونق دوباره یافته است و بسیاری ها به دلیل فقر و بیکاری شدید، به ناچار به شغل دشوار قالین بافی روی آوردهاند.
با وجود این، اما خانوادههای فقیر و زنانی که عمر و سلامت خود را پشت دار قالین از دست میدهند، جز دست مزد اندکی، نفعی از درآمد میلیون دالری قالینهای دستباف ندارند.
