شفقنا افغانستان – علی راسخ، از باشندگان منطقهی دشت برچی در غرب کابل، با نشر یادداشتی در فیسبوک به بیخانمانی گسترده مردم در این منطقه بهدلیل سیاستها توسعه شهری طالبان اشاره کرده است؛ سیاستی که بدون جبران خساره به مردم فقیر غرب کابل، خانهها و تمام دار و ندار آنان را نابود میکنند.
این یادداشت را به صورت کامل در ذیل بخوانید:
بیخانمان شدن ۳۰ تا ۴۰ فیصد جمعیت برچی در سایهٔ سکوت رسانهها, مقامات دولتی و سازمانهای بینالمللی/ علی راسخ
دشت برچی/ غرب شهر کابل که در طول ۲۰ سال گذشته به مرکز ثقل حضور هزارهها اعم از فقیر و سرمایهدار تبدیل شده بود، اکنون با تطبیق نقشهٔ جدید غرب کابل از سوی شاروالی، حدود ۳۰ تا ۴۰ فیصد نفوس یکونیم میلیونی آن در معرض از دست دادن خانهها و سرپناههایشان قرار گرفتهاند.
در این میان از یکسو تطبیق نقشههای شهری و احداث سرکها در راستای تنظیم و اجرای برنامههای شهری یک امر ضروری و اجتنابناپذیر است؛ اما از سوی دیگر، اینکه هزاران خانواده حاصل رنج و زحمت تمام یا بخش عمده از عمر خویش را بدون جبران خسارت و بدون هیچ گزینهٔ بدیل از دست بدهند آشکارا نوعی ظلم و بیعدالتی محسوب میشود.
گرچه ریشهٔ این وضعیت و خطر بیخانمانی گسترده، ناشی از تجمع بیرویه و ساختوسازهای غیرمعیاری در برچی طی ۲۰ سال گذشته است، اما بخش از این مسئولیت متوجه مافیای زمین در دشت برچی و سیاستمداران هزاره در دو دههٔ گذشته نیز میباشد. آنان در حالیکه با چشم سر شاهد گسترش روزافزون جمعیت در برچی بودند، هیچ احساس مسئولیت و اقدام جدی در راستای قانونمند ساختن توسعهٔ شهری، تعیین حدود سرکها و حتی آگاهیدهی به مردم دربارهٔ نقشههای شهری انجام ندادند.
اکنون که دولت روند تطبیق نقشه را آغاز کرده است، مردم از یکسو با سقوط شدید وضعیت اقتصادی و معیشتی روبهرو هستند و از سوی دیگر، در معرض بیخانمانی گسترده قرار گرفتهاند؛ وضعیتی که ادامهٔ زندگی عادی و فعالیت اقتصادی را برای بخش از ساکنان دشت برچی دشوار و حتی ناممکن ساخته است.
در چنین شرایطی بنظرم راه معقول و عادلانه این است که نمایندگان برچی و هزاره ها از طریق دادخواهی و هماهنگی با ادارات دولتی و نهادهای بینالمللی حداقل برای باشندگان متضرر دشت برچی ــ که یک بخش آن مهاجران برگشته از کشورهای همسایه و بخش دیگر بیجاشدگان داخلی ناشی از تغییرات اقلیمی هستند و با خشک شدن منابع آبی در مناطق مرکزی، امکان معیشت و زندگی را از دست داده و ناگزیر به کوچ به کابل شدهاند ــ در مناطق دیگر زمین اختصاص داده و روند توزیع آن را بهگونهٔ منظم عملی سازد، تا از یک فاجعهٔ انسانی و اجتماعی گسترده جلوگیری شود.
