نیویورک تایمز: طالبان چهره ای معتدل از خود عرضه می کند

شفقنا افغانستان –  نیویورک تایمز در مطلبی نوشت: ‘طالبان’ که با سیاستهای متحجرش چهره ای منفور از خود در دوران حاکمیتش بر اذهان جهانیان باقی گذارده است، با هدف حکمرانی بر قلوب مردم در تصرفاتش, به چاره اندیشی افتاده است تصویری معتدل و میانه رو از خود عرضه کند .

 در این گزارش آمده است:
‘طالبان ‘ امسال سرزمینهای بی شماری را در افغانستان به تصرفاتش اضافه کرد , اما دستور کار این جنبش امسال متفاوت تر از سالیان قبل بود و تهاجم نظامی همراه بود با تبلیغات وسیع.
دستورکار طالبان از این پس بر این منوال است: ما درسهای فراوانی از دوران حاکمیتمان بر افغانستان آموخته ایم و آماده ایم جهان بینی خود را تا حدودی تعدیل کنیم.
طالبان که در دوران حاکمیت بر افغانستان بین سالهای 2001-1994 بابت محروم کردن دختران از حق تحصیل ؛ به شدت چهره ای کریه از خود در جامعه بین الملل به نمایش گذاشت , اینک در کنفرانس های بین المللی اعلام می کند که علاقمند است رو در رو با مقامات زن گفت وگو کند.
تفکرات کهنه و تندروی این گروه در ممنوع اعلام کردن موسیقی و عکس گرفتن هم قدری معتدل شده است .
تفکرات طالبان در اعمال محدویتهای اجتماعی به خصوص در شمال کشور تا اندازه ای تعدیل شده است .
یکی از فرماندهان طالبان به نام ‘فضل الله’ می گوید: ‘ طالبان به این درک رسیده است که قانون و شرع اسلام اگر به زور تحمیل شود ،موجب نخواهد شد که مردم ما را از صمیم قلب بپذیرند’.
او تصریح می کند: ‘حکمرانی صحیح و مطلوب و نیز عملکرد خوب ماست که قلوب و افکار مردم را جذب ما می کند’.
اگر فرض بر این باشد که طالبان روزی قدرت را در افغانستان بدست گیرد , این بار این حکمرانی به چه کیفیتی خواهد بود. پاسخ این سوال را می توان با نگاهی به شهر ‘بگران ‘ در جنوب استان ‘هلمند’ که از معدود شهرهایی است که در تصرف طالبان باقی مانده است جویا شد.
طالبان در بگران یک نیروی شورشی به حساب نمی آید بلکه یک دولت محلی حاکم است که سالهاست حاکمیت آن در این شهر به تثبیت رسیده است.
بگران , در حقیقت یک امیر نشین کوچک طالبان است.
طالبان در زمان حاکمیت بر افغانستان نام ‘ امارت اسلامی افغانستان’ بر خود نهاده بود.
در این شهر که طالبان همچنان کم وبیش قدرت حاکمه را در آن در دست دارد , سیاستهای منسوخ متحجری که طالبان آن را در دهه 1990 بر سطح کشور حاکم ساخته بود در شهر حکمفرماست .
در بگران, هر مردی که ریش خود را کوتاه کند به زندان افکنده می شود و از سر برداشتن عمامه و آرایش موی سر با مدلهای نامعمول هم جرم محسوب می شود.
زنان، بدون اجازه ولی، حق خروج از خانه را ندارند.
در بگران تلفن همراه وجود ندارد. راه ارتباط و تماس مردم با جهان خارج فقط از طریق تعدادی محدود تلفنخانه عمومی در سطح شهر است که در فروشگاهها در حومه بازار دایر است.
به غیر از شهر ‘لشکرگاه’ مرکز استان بگران, هیچ شهر دیگری به طور کامل در سلطه و حاکمیت طالبان نیست. دولت افغانستان رسما اعلام کرده است که تنها چهار مورد از 400 شهر کشور در تصرف طالبان است. از این 4 شهر ؛ بگران اولین شهر است که حدود یک دهه قبل سقوط کرد.
اهالی بگران ملزم به رعایت اصول حاکمیتی طالبان هستند و باید همگی شهروندانی درستکار باشند و هرگز دست از پا خطا نکنند.
مردم موظف هستند فقط شئوناتی را که طالبان برای زیست مردم دیکته می کند رعایت کنند و حق اختیار شیوه زندگی خود را ندارند.
از نوع پوشش و لباس گرفته تا انجام فرائض دینی , تماما باید منطبق با مقررات و ضوابط دیکته شده از سوی طالبان انجام پذیرد.
به سرداشتن عمامه و ریش بلند بر صورت برای مردان اجباری است. به جای آوردن نمازهای پنج گانه در مسجد , ممنوع بودن شنیدن نوای موسیقی و ممنوع بودن مکالمات غیر ضرور مردم با یکدیگر , تجمع دوستان و آشنایان شب هنگام کنار یکدیگر جهت بازی و تفریح هم از جمله اعمال ممنوعه است.
اما برای روستاییان افغان که از سالها جور و ستم جنگ داخلی به ستوه آمده اند ,حکمرانی طالبان آنقدر هم بد نیست و جذاب است و حداقل قابل تحمل است . در مقایسه با اوضاع امنیتی سایر شهرهای کشور , بگران نسبتا نقطه ای امن به دور از خط مقدم جبهه نبرد است.
اعدام در ملاء عام که از ویژگی های بارز حکمرانی ملی طالبان بوده است , در سال 2007 در استان بگران متوقف شد و علت آن حمله هوایی آمریکا بود که تعداد زیادی از مبارزان طالبان و اهالی شهر در آن کشته شدند .
اما به هر روی, ممنوعیت ها و محدودیت های اجتماعی که تصویر کریهی از طالبان در عرصه بین الملل نمایان کرد , هنوز هم کم و بیش در جامعه حاکم است .
زنان فقط با اجازه همسر و یا ولی حق ترک خانه را دارند و تنها برای رفتن به مطب دکتر و یا سایر نقاط مجاز , می توانند خانه را ترک کنند.
هیچ مدرسه دخترانه ای در بگران وجود ندارد و تحصیل پسران هم محدود است .
طالبان در بگران مدارس را تبدیل به حوزه علمیه کرده است و پسران برای سه سال تحصیل وارد آن می شوند و پس از به سر آمدن این دوران به خانواده و کار در مزارع خانوادگی باز می گردند .
وزارت ‘ امر به معروف و نهی از منکر’ که تمام بدنامی اش را مرهون پایمال کردن تمام حق و حقوق بنیادین زنان می داند , هنوز هم در جامعه حضور دارد. ماموران این وزارتخانه با قدرت تمام با هر زنی که در خارج از خانه است و یا به عنوان نمونه با مردانی که موسیقی می نوازند , برخورد می کند.
افسران آمر به معروف اغلب قیچی به دست دارند و موی سر مردانی را که آرایش آن را نامناسب تشخیص می دهند می تراشند .
با وجود همه این محدودیت ها , همچنان جوانانی در سطح شهر به طور پراکنده مشغول بازی ورق هستند و رادیو در همه جای شهر به چشم می خورد و به خصوص مردم از شبکه ‘ بی بی سی ‘ به زبان ‘پشتو’ , رادیو ‘مشعل’ و حتی رادیو ‘صدای آمریکا’ هم استفاده می کنند . دور از چشم ماموران طالبان , مردم آزادانه به نوای موسیقی هم گوش فرا می دهند.
زندان اصلی ‘بگران’ با دیوارهای آجری در پاره ای از موارد 100 زندانی و در برخی اوقات هم دو برابر این تعداد گناهکار را در خود جای داده است.
‘نظیر احمد’ یکی از این زندانیان است که به جرم موهای مجعد چتری اش سه روز را در زندان گذراند.
طالبان از بازوی تبلیغاتی محکمی برخورد است و یک وب سایت خبری هم دارد.
در این ابزارهای تبلیغاتی, فرماندهان طالبان به ندرت از بگران سخنی به میان می آورند. یک عامل مهم آن اهمیت این شهر در تجارت پر زرق و برق مواد مخدر برای طالبان است. سالهاست که بگران کانون مراکز فرآورری هروئین است و گهگاه هدف حمله نیروی نظامی افغانستان و اداره مبارزه با مواد مخدر این کشور قرار گرفته است .
با هدف مصون ماندن از این حملات, طالبان دستور داد که تولید هروئین به خارج از بگران منتقل شود تا امنیت شهر به خطر نیفتد.
بگران چندان هم از خطر جنگ مصون نیست . نیروهای غربی و افغان در فرصتهایی مناسب این شهر را در جستجو برای یافتن محل اختفای ‘ملا محمد عمر’ رهبر عالی طالبان هدف تاخت وتاز خود قرار دادند. غرب معتقد بود که امکان دارد ملا عمر بعد از سرنگونی حکومتش در سال 2001 به این شهر پناه آورده باشد.
ملا عمر بیش از دو سال پیش در بیمارستانی در پاکستان کشته شد.
بعد از سال 2001 دولت افغانستان به مدت سه سال بگران را از دست داد و هنگامی که قدرت طالبان شکل گرفت سران قبائل این شهر از 15مامور پلیس استان خواستند شهر را ترک کنند و به خانه هایشان بازگردند . از آن پس شهر به نیروی مسلط طالبان بدل شد .
برای پاره ای از مقامات طالبان به ویژه آنهایی که به کنفرانس های بین المللی اعزام می شوند , زندگی در تبعید , آثار مثبتی بر تفکراتشان باقی نهاده و این افراد نظریه ایجاد اعتدال و میانه روی در تفکرات و اصول آرمانی این جنبش را مطرح می کنند.
به دنبال این تحول نسبی, برخی از سخت گیریهای طالبان به ویژه در مورد استفاده از تلویزیون و یا موسیقی , معتدل شده است .امروز استفاده از تلفن همراه در سراسر افغانستان یک واقعیت غیر قابل انکار در زندگی مردم است .
شاخه تبلیغاتی طالبان که به طور دائم تصاویری از میدان رزم شورشیان را به نمایش می گذارد در حقیقت خود نافی تفکرات کهنه طالبان در مورد ممنوعیت عکسبرداری است.
سخت گیریها و اعمال محدودیتهای اجتماعی در بگران , انگیزه ایجاد نارضایتی هاست و مشکلات ناشی از این حکمرانی سبب شده است بسیاری از کوکان دوشادوش پدرانشان به کار در مزارع کشت خشخاش مشغول شوند.
اما بسیاری هم هستند که از حکمرانی طالبان راضی اند.
شهر بگران محل زندگی اقوام ‘ هزاره ‘ نیز هست و این قوم تا ماه گذشته در امینت کامل در این شهر می زیست اما طالبان ماه گذشته اعلام کرد که این قوم باید شهر را ترک کند .این هم نمونه ای دیگر از خشونت طالبان با اقلیت های قومی است .
تنها پل ارتباطی باقیمانده میان دولت کابل با بگران , فرماندهان و سایر مسئولان شهر هستند که از سوی دولت مرکزی تعیین می شوند اما همه این مسئولان در خارج از این شهر زندگی می کنند.
‘سلیم رودی’ فرماندار بگران , مسئولیت خود را در این شهر یک شوخی می داند.
او می گوید که مسئولیت اصلی اش این است که گهگاه به دولت مرکزی یاداوری کند که دولت مدتهاست که بگران را از دست داده است.

انتهای پیام