شفقنا افغانستان- داوود سرخوش، صدای ماندگار سه نسل، بعد از سالها آمده است تا برای مردم خود سرود همدلی بخواند.
داوود سرخوش، خواننده بلند آوازه افغانستان در یک گفتگوی اختصاصی با خبرگزاری شفقنا افغانستان به سوالاتی درباره کنسرتی که قرار است روز جمعه در تهران برگزار شود پاسخ داده است :
شفقنا افغانستان : از اینکه بعد از سالها دوری دوباره برای مهاجرین هم وطن خودتان و در عالم مهاجرت می خوانید چه احساسی دارید؟
داوود سرخوش : احساس خیلی خوبی دارم، برای من خیلی عجیب و در عین حال خوشحال کننده است که این فرصت دوباره برای من پیش آمده که بعد از دوازده سال دوباره برای مردم خودم روی صحنه بروم.
خوشحالم از اینکه دوستان زیادی را بعد از سالها دوباره می بینم، همچنین با چهره ها و دوستان جدیدی مخصوصا این نسل جدید باسواد و کنکاشگر و جستجوگر ما آشنا می شوم.
در واقع کنسرت تنها بهانه ایست برای تجدید دیدارها، تفاوت این کنسرت با دیگر کنسرتها این است که یک چیزی بیشتر از کنسرت برای من مطرح است و از جهت دیگر اینجا همه اهل همان زبانی هستند که زبان مادری من است و من مجبور نیستم به کسی گودمورنیگ و گود افترنون بگویم و این برای من یک غنیمت است.
فعالیت های فرهنگی زیادی در ایران از سوی مهاجرین ما صورت گرفته که از هر جهت بسیار جدی است و دوست داشتم که فرصتی پیش بیاید تا از نزدیک با اهالی فرهنگ و ادب اینجا در تماس باشم.
* کنسرت روز جمعه چه تفاوتهایی با کنسرتهای گذشته در مکانهای مختلف دارد؟
– من نیامده ام اینجا که فقط آهنگهایی که خودم ساخته ام و اجرا کرده ام را بخوانم، در واقع ترکیب گروهی که با بنده هستند، سعی کرده ایم که از سه دوره موسیقی با خود همراه داشته باشیم، هم از قدمای موسیقی افغانستان کمک گرفته ایم، هم از نسلی که در طی سه دهه اخیر در عالم غربت موسیقی دان شده اند و هم نماینده ای از نسل جوان موسیقی را بهمراه خود داریم و یقینا اجراهایی که این دفعه داریم همه اش از بنده نخواهد بود.
در کنسرت پیش رو سعی می کنم سری به موسیقی چهل سال پیش افغانستان و خواننده های آن زمان بزنم، یک دوره کاری که مربوط به پنج آلبومی است که بنده تا بحال منتشر کرده ام و در نهایت برنامه می خواهم سری به موسیقی فولکلور هزاره بزنم که در واقع همیشه برای خودم دوست داشتنی بوده است.
ازین جهت این بار فقط برای اجرای کنسرت نیامده ام، بلکه بخاطر یک پیوند با موسیقی که روزگاری داشتیم و حالا تا حدودی از یاد رفته آمده ام تا به نسل امروز نشان بدهم که موسیقی ما چه ریشه هایی داشته است و موسیقی محلات ما چقدر غنی بوده است، بخاطر همین خودم تفاوت بسیار جدی در برنامه پیش رو با برنامه های قبلی می بینم.
* شنیده می شود که قرار است آلبوم جدیدی از شما منتشر شود، آیا این واقعیت دارد؟
– آلبوم ششم من در راه است، فکر نکنم در اینجا بتوانم منتشر کنم، اما این آلبوم جدید تکمیل شده و بزودی منتشر می شود و در کنسرت پیش رو هم یکی دو اجرا از آخرین آلبومم خواهد بود.
* علت دورافتادگی نسل امروز از موسیقی فولکلور هزاره که یک موسیقی سرشار و غنی می باشد چیست و شما بعنوان کسی که صدای ماندگار سه نسل از مردم ما می باشد چه راهکاری برای این مسئله می بینید؟
– ما برای احیای موسیقی فولکلور خودمان نیازمندیم که افراد متخصص و باسواد عرصه موسیقی وارد عمل شوند.
یکی از مشکلاتی که درباره موسیقی هزاره وجود دارد این است که ما اثر مکتوب در این زمینه نداریم، دوم اینکه موسیقی هزارگی یک موسیقی فولکلور است و بنیه قوی تاریخی دارد اما شاگردی از استادی در این زمینه نیاموخته است و این سخت جانی خود موسیقی هزارگی است که این نوا از بین نرفته است.
برای من موسیقی هزاره به یک مینیاتور شکسته ای می ماند که حالا باید موسیقی دانهای باحوصله بیایند و اینها را کنار هم قرار بدهند تا ما به ریشه خود نزدیک شویم.
سه سال است که خودم با توان اندک خود تلاشهایی را در این زمینه انجام داده ام تا نمونه هایی از دل همین موسیقی استخراج کنم و خوشبختانه با اقبال مردمی روبرو شده است.
ما به افراد آکادمیک در زمینه موسیقی نیازمندیم که بروند دنبال ارزشهای اصیل موسیقی تا بتوانیم در آینده ها بر مبنای آنچه برایمان باقی مانده است، نزدیک به قرینه های ریشه خودمان آثاری را بسازیم یا بازسازی کنیم.
موسیقی هزارگی بعنوان یک موسیقی فولکلور خصوصیت های خاص خود را دارد و افراد متخصص خود را می طلبد و من فکر می کنم تنها راه احیای موسیقی هزارگی همین است که این افراد وارد عرصه شوند.
* اکثر خواننده های ما ترانه ای را در وصف مولاعلی دارند، یکی از شاهکارهای شما ترانه یامولاعلی است که نه تنها تمام هزاره های جهان، بلکه اکثر فارسی زبانان و تمام افغانستانی ها با آن خاطراتی را دارند؛ در زندگی داود سرخوش امام علی(ع) چقدر نقش دارد؟
– من وقتی کودکی بیش نبودم و از زمین بلند می شدم، این اسم در زبانم جاری می شد و می گفتم یا علی مدد و هنوز هم با این اسم زندگی می کنم.
من با اعتقاد قلبی خود و همان اخلاص نیتی که به مولاعلی دارم به این کار ماندگار دست زدم و خوشحالم که این کار را در پرونده خودم دارم، آهنگ مولاعلی و سرزمین من در واقع برای من مثل پاسپورت است.
ترانه و غزلی دارم و امیدوارم بتوانم در کنسرت پیش رو آنرا اجرا کنم، غزلی جدید است و هنوز روی آن زیاد کار نکرده ام ولی از دو روز به این سو تمرین را شروع کرده ام و امیدوارم بتوانم اجرایش کنم، هر چند جای مولاعلی را نمی گیرد اما من تلاش می کنم که کاری زیبا تقدیم مردم کنم.
* اگر به انتخاب خودتان بود و امکانات هم وجود داشت، دوست داشتید در کجا اجرا کنید؟
– یکی از جاهایی که اجرا در آنجا برایم به یک آرمان تبدیل شده اجرای برنامه در کشور خودم افغانستان است.
بعنوان یک مهاجر که می توانم بعنوان یک نماینده موسیقی محلی خود را اجرا کنم دوست دارم در همه جا کنسرت برگزار کنم، بیشتر کشورهای دنیا را رفته ام و کنسرت برگزار کرده ام اما آنجایی که همزبان باشند لذت بیشتری دارد.
در ایران این سعادت را داشته ام که دوبار کنسرت برگزار کنم و تصمیم دارم که به تاجیکستان هم بروم، چونکه این سه کشور فارسی زبان هستند و اجرا در اینجا لذت دیگری دارد؛ تورهای زیادی به کشورهای زیادی رفته ام اما هیچ یک به پای این سه محل نمی رسد.
* در پایان اگر سخنی با مردم مهاجر دارید می شنویم.
– خدمت همه مردم مهاجر عرض ارادت دارم و بابت اینکه به دلیل یکسری مسایل تکنیکی برنامه با یک هفته تاخیر برگزار می شود از همه صمیمانه عذرخواهی می کنم.
امیدوارم که در روز برنامه این تاخیر را جبران کنم و بهرحال من اینجا هستم و چیزی که در خریطه دارم صادقانه و بدون هیچ ادعایی به همه دوستان تقدیم می کنم.
تهیه و تنظیم : سیدجمال الدین سجادی
عکس از : موسی اکبری
انتهای پیام