پارلمان، کانون باج گیری!

شفقنا افغانستان- روزنامه هشت صبح در شماره امروز خود می نویسد: وزیر داخله از استیضاح مجلس جان سالم به‌در برد. انتظار می‌‌رفت که آقای علومی ‌‌به سختی رای اعتماد بیاورد، اما در جریان جلسه دیده شد که حتا نمایندگانی که در سند استیضاح وزیر داخله امضا کرده بودند، امضای‌شان را پس گرفتند.

روشن است که فکر یک نماینده پارلمان، یک‌شبه تغییر نمی‌‌کند. حتما در پشت پرده، معامله‌ای میان وزیر و برخی از نمایندگان صورت گرفته بود. تجربه نشان داده است که بسیاری از نمایندگان پارلمان، تعهد وطنی ندارند. استیضاح و استجواب برای برخی از نمایندگان ابزار باج‌گیری از مقام‌های حکومتی است.

به‌دلیل حاکم نبودن نظم حزبی بر پارلمان، این نهاد به کانون فساد و باج‌گیری بدل شده است. وزیری را به استیضاح می‌‌کشانند، بعد عده‌ای را نزد او می‌‌فرستند، از او پول می‌‌خواهند و با دریافت پول، دوباره برایش رای اعتماد می‌‌دهند. پرواضح است که وزیری که در این فرایند ابقا می‌‌شود، فساد مالی و اداری را برای جبران مصارفش فربه می‌کند. این موضوع دیگر پنهان نیست. بیشتر نمایندگان پارلمان در مصاحبه‌های‌شان، همکاران خود را به باج‌گیری از بلندپایگان دولتی متهم می‌‌کنند.

باج‌‌گیری همیشه دریافت پول نیست. برخی از نمایندگان از وزیر می‌‌خواهند که مثلا نزدیکان‌شان را به سمت‌های مهم و پول‌ساز بگمارد. برخی از نمایندگان هم از وزیر واسطه نقلیه و اسحله می‌‌خواهند. شماری از نمایندگان هم می‌‌خواهند زندانیان‌شان را از حبس رها کنند. هر بار که اتفاقی می‌‌افتد گاو برخی از نمایندگان می‌‌زاید. حادثه کندز، فرصت طلایی برای برخی از نمایندگان بود تا وزیران را برای استیضاح و در واقع باج‌گیری به تالار دعوت کنند و بعد با دریافت پول به آنان رای اعتماد بدهند. وزیری که نتواند پول و امتیازات مورد نظر نمایندگان را فراهم کند، رای عدم اعتماد دریافت می‌‌کند.

بسیاری از نمایندگان صرف به منافع کوچک زودگذر خود و اعضای خانواده‌شان فکر می‌‌کنند. برای عده دیگرشان، چیزی به اسم منافع مردم، کشور و نظام اصلا مطرح نیست. فقط می‌‌خواهند پول پیدا کنند و با آن برای خود و اعضای خانواده خود در کشورهای خارجی زندگی بسازند. سوال این است که چه چیزی پارلمان افغانستان را این قدر فاسد کرد؟ چرا نمایندگانی که به نظام و وطن تعهد دارند، نتوانستند از این امر جلوگیری کنند؟ پاسخ این سوال در ساختار پارلمان نهفته است. در تمام دموکراسی‌های دنیا بر پارلمان نظم حزبی حاکم است.

پارلمان‌های کشورهای همسایه ما هم نظم حزبی دارند. اگر نظم حزبی بر پارلمان حاکم نباشد، هر نماینده منافع شخصی خود را دنبال می‌‌کند و اصلا نیازی نمی‌‌بیند تا به حوزه‌ای که از آن نمایندگی می‌‌کند، حساب پس دهد. یکی از عواملی که نمایندگان پارلمان، در برابر حزبی شدن انتخابات پارلمانی مقاومت می‌‌کنند، همین امر است. آنان می‌‌دانند که اگر نظام حزبی بر پارلمان حاکم شود، زمینه برای فساد محدود می‌‌شود.

نقش سیاستمداران و بلندپایگان حکومتی در فاسد کردن پارلمان نیز بی‌تاثیر نیست. وقتی بلندپایگان دولتی و سیاستمداران مطرح متوجه شدند که باید واقعیت وجود پارلمان را بپذیرند، در پی آن شدند تا این نهاد را تطمیع کنند. بسیاری از نمایندگان رییس‌جمهور پیشین را متهم به تزریق پول به پارلمان و ترویج فساد در این نهاد می‌‌کنند. در حال حاضر این موضوع چنان عادی شده است که یک نماینده پارلمان به جای این‌که از وزیر سوال کند، فورا امضایش را از پای سند استیضاح آن وزیر گرفته است و دیگر سوال ندارد. در انتخابات آینده پارلمانی باید تمهیداتی در نظر گرفته شود تا نظم حزبی بر پارلمان حاکم گردد.

انتهای پیام