داوود سرخوش، هنرمند پرآوازه کشور در حمایت از جنبش روشنایی و خطاب به رئیس جمهور غنی، پیامی صادر کرد.
به گزارش شفقنا افغانستان، متن این پیام به شرح ذیل می باشد:
پیام جدید “داود سرخوش” نسبت به جنبش روشنایی
“شعور شگفتیآور مردم”
مردمی که رنج بسیار کشیدهاند، شگفتی و شادی میآفرینند. حرکتهای مدنی مردم در درون افغانستان و امروز در «لندن» بیانگر برداشت درست مردم از رفتارهای مسوولانه و باورمندی بر ساز و کارهای مسالمتآمیز و دوری از خشونت است. «مستر پریزدینت» به خوبی دانسته است که دیگر با شهروندان پرسشگر و معترض مواجه است نه «رعیت» فرمانبر و هیچنگو.
بزرگترین دستآورد حرکتها و مشقهای مدنی در اینروزها دیده میشود. وقتی در لندن میگویند: «جناب رییسجمهور، اگر تصمیم عادلانه میگرفتی، ما امروز به جای «پلاکارت»هایی که حاوی شکایت و دردمندی ماست، سرکهای لندن را پیش پایت گل فرش میکردیم.»
برای من این موضوع خیلی ملموس و محتمل است. مردمی که هر روز خون جوانان شمشادش را در سراسر افغانستان برای آرامش همدیگر بر خیابانها میبینند و بر حفظ و دوام نظام و دستآوردهای «دمکراسی» تأکید میکنند، کمترین کارکرد رییسجمهور را بیپاس و پاسخ نمیگذاشتند..
امیدوارم در این کشاکش و در آستانۀ اعتراضات گسترده در پایتخت کشور، همچنان خونسردی و ملایمت و منطق در کردار و رفتار مردم موج بزند و شادی و شگفتی بیافریند. باید گذاشت شعور جمعی مردم تصمیم بگیرند و دادخواهی کنند. و از یاد نباید برد که مردم دیگر هیچ «فیگور» سیاسی را ـ ولو مجرب و کارکشته باشد ـ حق نمیدهند بر کرسی قضاوت و تصمیمگیری بنشینند و سرنوشتشان را تعیین کنند.
اگر جوانان این روند را یک فرصت غنیمت بشمارند، از کینهها و تفرقه بپرهیزند، میتوانند یک گفتمان ملی را در محور مفاهیمی چون «عدالت» و «انکشاف متوازن» شکل دهند و بیهیچ هراسی نظریات همدیگر را بررسی کنند و به چالش بکشند. مخالفان و موافقان این طرح باید با هم استدلال کنند و رو در روی هم بحث کنند. به «حدس» و «گمانهزنی» که منجر به توهم میشود و به صمیمیت و میانۀ دوستانۀشان لطمه میزند، مجال ندهند. زمانۀ زور و «ستم» گذشته است. یکایک این مردم دانستهاند که توسل به خشونت ما را چندان عقب میراند که ممکن است «امروز» را خیال و خواب بپنداریم.
آن چه در کنفرانس «روسی» لندن رخ داد، اعتراض چند شهروند است که ناگزیر شدهاند «رییسجمهور» گریزان از مردمش را به خود آورد و مشت آب سردی به صورتش بپاشند. هرچند با رفتار خشونتآمیز افراد رییس جمهور مواجه میشوند و در پیش چشم دوربینهای جهان لت و کوب میشوند و دشنام میشنوند. این اعتراض بیپیشینه نیست و هنوز ماجرای پرتاب کفش خبرنگار عراقی بر «بوش» به یاد ماست. «دروغگویی» و دوروی رییسجمهور برای مردمی که تحت حاکمیت او در شرایطی به شدت دشوار زندهگی میکنند، بیشتر آشکار و انگشتنما است.
تأکید میکنم آنچه در حال وقوع است دامنهاش را میتوان از دریایی روشنی فراتر پنداشت. در این چه موهبتی است که یک خط به نام «توتاپ» چنان روشنییی در ضمیر و ذهن این مردم ایجاد میکند که دیگر هیچ سیاهکار و ظلمتی از پیش چشم این مردم نمیتوانند ناشناخته و در «سایه» راه بسپرند و چراغ کوچک خانۀشان را به یغما ببرند. تاریکی تا تکان بخورد تفکیک میشود. و این روشنی دیدهگان و دلهای مردمی است که از تجربۀ دستهجمعی بحرانهای پیاپی و درک دردمندی همدیگر نشأت یافته است. سرچشمۀ درک این مردم موج دریاهای ترکیه و یونان و ایتالیا و آبهای شور اندونیزی و آسترالیا است که مردمی گریزان از فقر و جنگ را هزار هزار هر ساله میبلعد. دلیل همدردی و درک درست از همدیگرشان، «فرخنده»ها، «شکیلا»ها و «ستایش»های جواناند که قربانی «تاریکی» و نادانی و ناگزیری شدهاند. باید پذیرفت که هیچ مزاحمت و حاشیهیی مردم را از متن خواست برحقشان دور نمیتواند. این مردم یک خواست دارند: «توتاپ؛ باید از مسیر بامیان ـ میدانوردک بگذرد!»
به پیش تا روشنایی میهمان مغارهها شود!
با مهر و محبت_داوود سرخوش_ویانا _ 2016
منبع: خبرکده
انتهای پیام